majabet.blog.is

Heima er Best

Eins og verða vill tók hugur minn að reika á meðan ég pakkaði niður föggum mínum ytra og gerði mig tilbúna til heimferðar. Síðast þegar ég var að hoppa upp í smá stopp var eins og ekkert kæmist að hjá mér annað en íslenskar veigar sem ég hafði saknað í djúpsteikingarbrækjunni þeirra Norður-Íra, en núna var annað uppi á teningum.Það var eins og þjóðarstolt mitt hafi tekið vaxtarkipp á meðan ég sat og hlustaði á útgáfu Sigur Rósar af Dánarfregnum og Jarðaförum og rölti um hálendi Íslands á google earth. Í huga mér birtust svipmyndir af ungri Mæju Bet með skrifblokk og penna þar sem hún lék sér að orðum og skríkti úr kátínu yfir íslenskri snilld. Eins mikið og ég naut þeirra hlunninda sem ég sjálf gaf mér ytra með notkun annars tungumáls, þegar ég lét sem réttlætanlegt væri að láta allt flakka þar sem ég væri, jú útlendingur, þá saknaði ég einskis meir en íslenskrar tungu. Þar sem ég sat og pakkaði niður bókum írsku snillingana gat ég ekki hugsað um annað en hvað ég hlakkaði til að heyra málið mitt talað allt í kringum mig og sjá því bregða fyrir, ómenguðu, í íslenskum miðlum. Íslenska lyklaborðið beið mín með réttum táknum og ég sá fyrir mér spjall á hverju götuhorni við frænkur, frændur, öðlinga og villinga. Ég var að koma heim og það var ekki bara kókmjólkin sem beið mín í þetta sinn - það var landið mitt, það var fólkið mitt, það var málið mitt.

Orðið vonbrigði ná ekki yfir eymdina sem lúrir í hjarta mér á þessari stundu, rúmum 2 vikum eftir heimkomu. Hvað hefur komið fyrir? Í reykjavík þurfti ég að panta mér æti með handapati, í Borgarnesi var sem ég væri að brjóta einhverjar umgengisreglur þegar ég skrapp á óíslenska tímanum inn í ríkið og í kjörbúðinni heima blöstu við mér haugar auglýsinga með samhljóða kuðli sem var mér algjörlega óskiljanlegt. Allar þessar Z-etur og öll þessi tvöfoldu V, C-in kampakát þar við hlið og sérhljóðar á algjöru undanhaldi. Mig langaði að tæta í mig þessar auglýsingar, getur verið að það sé svo komið að íslenskar auglýsingar nái ekki lengur til meirihlutans?

Eins mikið og innrás annarra tungumála svekkti mig var hún þó lítið við hlið þeirrar velgju sem beið mín þegar ég fór könnunarleiðangur um netheima. Tjáningar íslenskra táninga voru mér jafn óskiljanlegar og auglýsingarnar í búðinni og það sem meira var, fréttamiðilinn okkar vestfirðinga á netinu, bb.is, var sem skrifaður af grunnskólabarni með lesblindu. Ásláttar- og fljótfærnisvillur eru eitt í svona blog-tjáningum einstaklinga, þar veit ég vel upp á mig sökina - þó standi það nú vonandi til bóta. Hinsvegar þegar fréttamiðill á í hlut þá finnast mér færslur eins og sú sem ég vil vitna í hér að neðan, óafsakanlegar og er mér spurn, hvað sé orðið um starf prófarkalesara. Aldrei nokkurn tíma hef ég verið svo hrokafull að geta ekki játað þörf mína fyrir góðan textarýni til að grípa villur mínar. Kunni ég Lovísu vinkonu minni alltaf þökk fyrir vel unnin störf, og geri enn, þar sem hún hefur án efa oft bjargað mér frá svona vinnubrögðum;

“... „Þetta er fyrir byrjendur sem og reynda því það verða um 4-6 í hverjum hæopi

svo ég get einbeitt mér að hverjum og einum.“ Námskeiðin fara fram í Hnífsdal

....

...er þaulreyndur hestamaður enda hefur hún verið stundar hestamennsku frá átta

ára aldri. Á félagsmóti Hendingar var hún valin knapi mótsins auk annarra verðlauna.”

Ekki er það nú meiningin að rífa í mig þennan miðil sem oft hefur verið afbragðsgóður í gegnum tíðina en hér er greinilega bóta þörf. Það sama má vissulega segja um aðra netmiðla þó oft hafi ég allt að því kunnað mbl.is þökk fyrir miklar hláturrokur yfir, oft og tíðum, sauðslegum mistökum.

Mér var hinsvegar ekki skemmt þegar ég las í gegnum morgunblaðið á dögunum. Þarna milda ég nú viðbrögð mín þar sem blóð mitt var komið að suðumarki áður en ég var hálfnuð með blaðið. Ekki var nóg með það að samsuða tungumála skildi fara ofboðslega fyrir brjóstið á mér heldur er ég ó-mögu-lega að átta mig á þessari lensku þegar kemur að of-not-kun band-strika. Mér finnst þetta ekki fallegt. Ég fann líka þörf hjá mér til þess að klappa í hvert sinn sem ég sá þeim bregða fyrir, eins og sá sem skrifaði væri að bjóða mér að telja hversu mörgum atkvæðum næðist að troða í eina frétt. Þetta eiginlega gerði fátt annað en að eyðileggja hrifningu mína á þankastrikum – sem mér hafa alltaf þótt nokkuð skemmtileg.

Nóg í bili,

Mæsa Íslenska

styttist...

Tad er vist nog ad gera a tessum baenum, BA ritgerdin nagar mig i rassgatid og hardneitar ad vinna sig sjalf - obermid. En eg ligg ta bara yfir henni naestu tvaer vikurnar, loka spretturinn blasir vid og eins og oftast er honum tekid med blendnum tilfinningum. Tad er enn allt oljost hvad tekur vid eftir ad eg fae pappirana i hendurnar i byrjun Juli, svo eg stend bara grafkyrr a tessum krossgotum enn um sinn - tek svona hlutum alltaf med soma...

Arshatidin er ad baki og er heilsan svona eftir tvi, tad er til litils ad fara ad tylja upp sogur af henni, laet tess i stad fyglja sma myndbrot af mer og onytjungnum sem mer fylgdi.

Med coolid a sinum stad....

Enn svona nokkurn vegin husum haef...

Farid ad siga a seinni hlutann, synist Maesan vera ordin dulitid treytt herna - eda vid skulum kalla tad svo allavega.

Borg Ottans?

Nu, tegar farid er ad siga a seinnihlutann a tessu ollu hja mer fer eins og tidkast tegar eg stend a timamotum -eg er tekin ad okyrrast. Tad faerist yfir mig eyrdarleysi og halfgerdur vanmattur tegar mer fallast hendur yfir tvi ad skipuleggja naesta skref mitt i att ad 'lifinu'. Tad stendur nu einhversstadar ritad i stein ad lifid se tad sem gerist a medan madur er ad skipuleggja tad, en madur verdur vist ad reyna ad leita svara og tratt fyrir litla longun til tess, verdur madur vist einhverntima ad fullordnast - i hid minnsta agnarogn.

Eins og stadan er i dag stefnir allt i fluttninga yfir i Belfast tar sem eg er vongod um ad komast inn i mastersnam i skapandi skrifum. Ad tvi tilefni hofum vid Dave toluvert verid ad raeda um borgina og lesa okkur til um eitt og annad. Tad er kannski vert ad benda teim sem kalla Reykjavik borg ottans a ad skoda Belfast nanar. Belfast er i sjalfu ser ekkert svo gridarlega stor borg en tar maetast olikir heimar, og tar lifir i gomlum glaedum eftir strid sem hafa geysad og sett mark sitt til framtidar, dypra en madur oft attar sig a. Hann Dave er uppalinn her i fridsaeldinni i Coleraine, uti i sveit myndu Belfastbuar sennilega segja. Tott vissulega hafi eg hitt fyrir margann eiturhardann motmaelandann i vinnunni ta er tessi feikistora gja varla til a tessum slodum, allavega ekkert a vid tad sem vida finnst i Belfast. Hun er dreifd yfir spjold sogunnar, en tad er sem vaerukaerdin herna 'uti a landi' haldi okkur ollum utan vid hana og tetta er nu ad mestu i nosunum a monnum sem fa ser heldur mikid nedan i tvi og fyllast skyndilegri tjoderniskennd sem dalar med dogun. Inni i Belfast er tetta annad mal. Bensinsprengjur og blodugar oeirdir heyra ad visu sogunni til, svona ad mestu, en helgreypar ottans eru tar enn ad verki og havaer fafraedi heimamanna getur kostad ta bolvud vandraedi, jafnvel feigd. Hann var tar ad spila med hljomsveitinni sinni fyrir skemmstu, drengurinn, og helt ad sjalfsogdu ut a skrallid eftir tad. Eins og kemur fyrir for hann a eitthvad raf og vard vidskila vid ta alla flesta felaga sina. Veggmyndir eru algengar um alla borg og oft godur vegvisir ef tu kannt ad lesa i taer. Dave er ahugamdur mikill um listir allar og sogu svo veggmyndir eru honum vissulega kunnugar og vel ad skapi, tad sem hann aftur vanmat var styrkur truarinnar a bak vid taer. Blindfullur motmaelandinn gekk inn i katolikka hverfi gaulandi songva um 'fenian bastards'. An tess ad reyna ad hlaupa yfir sogu ofridatimanna og dypt osaettanna ta er skemmst fra tvi ad segja ad nidsongvad um katolikka eru ekki vinsaelt athaefi hvar sem er. Tad vildi honum til lans ad snogglega var taggad nidur i honum, snuid eiturhratt vid og haldid inn i 'hlutleysi' midborgarinnar. Tad er svo einkennilegt ad heimalingurinn skuli synast jafnvel fafrodari um borgina en apakotturinn fra Islandi sem a sjottu onn er enn ad reyna ad skilja yfirgripsmikla sogu tjodarinnar. Eg velti tvi fyrir mer tar sem eg sat undir sogum naeturinnar hvort okkar tyrfti ad hafa auga med hvoru naesta vetur. Kannski vid bruum tetta i sameiningu, hann skyrir betur fyrir mer hver standi med hverjum og eg hef vit fyrir honum tegar hann er olvadur a viglinu ovinarins.

Cyanide & Happiness @ Explosm.net

Hvad tarf morg fifl til ad skipta um ljosaperu?

Klarlega fleiri en eitt.

Mer var tekid ad svida i augun tar sem eg sat vid eldhusbordid og tottist vera ad laera. Ljosaperan var farin svo eg akvad ad drifa loksins i tvi ad skipta nu um hana. Aldrei hef eg nu komist i klandur vid tad og gerdi sist rad fyrir ad taka upp a tvi a gamals aldri. Jaeja, einhverntima er nu allt fyrst.

Ljosaperurnar heima a islandi, tar sem allt er rett, eru bara svona venjulegar sem madur skrufar i og ur - ekki tessar. Tad var ekkert haegt ad skrufa svo eg gerdi rad fyrir ad eg tyrfti ad toga. Nu, svo eg bara togadi! Tegar ekkert gekk togadi eg fastar og svo enn fastar tar til blessadur perufjandinn brotnadi i hondunum a mer. Eg hefdi i sjalfu ser alveg verid satt vid tad ef tar med hefdi vandinn verid leystur en allt annad er glerid var enn fast tarna inni. Hvad gera baendur ta?

Ju, eg tok rafmagnid af husinu tar sem eg hef ekki hugmynd um hvort ljosid var kveikt eda ekki. Svo tok eg hnif og for ad reyna ad skafa ruslid innan ur ljosinu. - Tad gekk vel!

Nu er eldhusbordid mitt vel skreytt brotum ur perunni og ur ljosinu sjalfu - og studningurinn sem eg fae? - hahahahahahahahahahahaha, you moron!

Af Hroka, Hleypidomum og odrum Hamagangi


Hver veit, kannski tad se eitthvad til i asokunum tess efnis ad telpan sem haldin fordomum. Eg aetla svo sem ekkert ad reyna ad rekja tad ofan i nokkurn mann. Hinsvegar aetla eg ad taka tad fram ad horundslitur, eda almennt uppruni folks, er ekki eitthvad sem eg hef nokkurn tima notad gegn folki. Eg a bara akaflega erfitt med ad lida otolandi einstaklinga - tad ad teir sem haest standa tar a lista seu flestir grjonapungar eda smjortittlingar er einskaer tilviljun.

Tessi umraeda hofst her ytra, milli min og vina minna, eftir ad eg skrapp i heimsokn til Dave og skoradi tusund stig hja mommu hans sem hefur ord a ser fyrir ad lida ekki hvada tjodarbrot sem er. Hun er uppalin i Englandi, i smabae tadan sem hun og fjolskylda hennar voru half hrakin a brott sokum glaepaoldu hops sem smam saman lagdi algjorlega undir sig baeinn. Kennsla i skolum for ekki lengur fram a ensku, skolar attu ad heita blandadir en sokum gifurlegs meirihluta innflytjenda voru enskumaelandi skolar a undanhaldi og fjarutlat til teirra naerri engin. Viss hverfi voru ekki opin HEIMAMONNUM nema teir nytu verndar einhvers ur tilteknum hopi innflytjenda. Tjodarbrotid sjalft skiptir ekki nokkru mali. Tad sem fer fyrir brjostid a mer er tessi samfelagsmyndun. Mer finnst hun med ollu otolandi og eg hreint ut sagt hvaesi tegar folk er ad maela tessu mot.

Vissulega er daemid ur enska smabaenum afar sterkt og ofgarnar tar gifurlegar - en tad er to ekkert einsdaemi. Innflytjendur i sjalfu ser eru ekkert verra folk en hvad annad - hvernig gaeti eg latid mer detta til hugar ad halda sliku fram, sjalfur innflytjandinn?! Mer finnst storkostlegt ad folk skuli hafa moguleika a tvi ad flytja til annarra landa og virdi eg hvern sem tad kys hvort sem tad er fyrir forvitnis sakir eda vegna tess ad kjor heima fyrir eru svo bag ad annad er ekki i stodunni. Hver sem flytur til Islands og gerir sitt til ad lifa i islensku samfelagi odlast mina virdingu, eg veit tad sjalf ad tad er ekki alltaf audvelt. Hinsvegar sa sem vedur inn med sina sidi og sina tungu og heimtar ad islenskt samfelag maeti sinum torfum til ad halda i tessa sidi a medan hann gerir ekkert a moti til ad adlagast - tad er onnur saga. Hann ma drullast heim ef eg er spurd!

Nokkrar vinkvenna minna bua a studentagordum i ar. I somu ibud bua 2 spanverjar. Eflaust agaetis folk, eg veit tad ekki. Djofullsins donar a koflum og tad er tar sem mer er misbodid. Tau eru baedi alveg yfirmata leleg i ensku svo eg skil ad tau hafi valid ad koma hingad til ad laera - en tau eru ekkert ad laera! Tau rotta sig saman, fa til sin 10 spaenska gesti og taka undir sig sameignina hvert kvold. Vinkunur minar reyna ad verja tetta tvi taer eru takmarkadar a greindarsvidinu. "Tetta er bara sma menning." Flott ad kikja a sma menningu, gaman ad skiptast a sidum og laera hvert af odru. En tegar tetta lid labbar inn i stofuna tar sem taer sitja, med hopi folks og hafa gaman, og setjast inn i midjan hop til ad tala eingongu spaensku ta er mer einfalldlega ekki skemmt. Serstaklega tar sem madur situr ad toluverdum audi tegar ad tungumalum kemur og madur skilur eitt og annar tegar tau tala nidrandi um vini mina sem sitja brosandi og bjoda teim annan bjor.

Fyrir faeinum kvoldum sidan sat eg i tessari tilteknu stofu asamt atta odrum einstaklingum sem allir toludu saman a ensku. Ein spaensk stelpa labbadi inn asamt strak sem er ad laera spaensku. Tau settust a milli tveggja vina minna og hofu hrokasamraedur a spaensku og gerdu tad med ollu omogulegt fyrir tessa vini mina ad halda afram med sogurnar sem teir voru ad segja. Stelpuflonin bara glottu. Mer, hinsvegar, var nog bodid. Eg stod upp og trod mer a milli teirra og byrjadi ad tala islensku vid sjalfa mig. Tetta totti svo mikill ruddaskapur ad eg vissi ekki hvert folk aetladi. Tetta var ruddaskapur, eg var alveg med a tad og tad er einmitt kjarni tess sem eg hef verid ad reyna ad segja.

Eg hef fengid gesti til min fra Islandi og tad hefur ekki komid fyrir i eitt einasta sinn ad vid hofum talad islensku innan um annad folk tvi vid viljum ekki byggja upp tessa veggi - vid viljum ekki loka okkur af. Vid hofum verid med a tad hvar vid erum og blandad gedi vid heimamenn, talad teirra tungu og virt teirra bod og bonn. Ef enskan er slopp ta er gott ad hafa einhvern sem getur tulkad fyrir tig - en andskotinn hafi tad, tu skalt reyna!

Tveimur kvoldum eftir ad eg taladi islenskuna og ofbaud tar med spaensku mafiunni og 2 flonanna sem ekki sja og skilja hvernig spaenskan er notud til ad nidurlaegja taer, var haldid tar jolabod. Stelpurnar i husinu unnu af baki brottnu allan daginn til ad utbua fina veislu. Taer voru med kalkuna og kraesingar ofan i allt lidid. Margra klukkustunda vinna tarna ad baki. Spanverjarnir maettu, settust allir somu megin i stofunni og ekki einn teirra maelti ord a enskri tungu. Dave krakkhaus og halfviti (ekki minn Dave, heldur nidursetningur ur spaenskunni) tulkadi tvaer spurningar - og buinn heilagur. Tetta hyski sat tarna og trod sig ut af matnum teirra, drakk bjorinn teirra og slokkti ad sjalfsogdu a jolatonlistinni til ad spila tetta helvitis flamingorusl sitt sem ekki nokkur einasti heimamadur kunni ad meta.

Tad saud a froken Mariu Elisabet, sem takkadi pent fyrir dasemdar maltid og for heim.

Tegar eg vildi raeda tetta vid yfirkokkinn, eftir ad blodbragdid var horfid ur munninum a mer, sagdi blessunin "oh, Maja. It's easier for you - you're just one of us now." Ok - EN HVERNIG I ANDSKOTANUM VARD EG EIN AF TEIM? Med tvi ad tala ensku i gegnum surt og saett af tvi ad eg var ekki heima hja mer, og eg er bara tannig uppalin ad heimili annarra skalt tu ad virda!

25 - Ekkert svo mikid...

Eg er klarlega ad fullordnast; her er eg, a fotum, klukkan rumlega 7. Tad er ekki tekid ad birta og eg tarf ekki ad maeta i skolann fyrr en eftir 2 tima - troski og ekkert annad.

I gaer skruppum vid Dave I baeinn og versludum mer gullfallegan gitar. Eg kann ad visu ekki nema eitt grip en Dave er baedi tolinmodur og einstaklega lipur a gitarinn svo segist muni kenna mer faein grip - restin verdur vist bara ad koma med aefingu. Teir voru allir a einu mali med tad; Dave, the Duke og gamli madurinn i budinni, ad eg vaeri ad gera kostakaup og tetta vaeri prydisgripur. Tvi legst tetta allt vel i mig, einvala lid tarna ad sja um valid fyrir mig og gamli skrattinn mundi vel tann dag tegar hann valid fyrsta gitarinn fyrir Dave og ekki hefur honum nu beinlinis gengid illa. Sannast sagna verd eg satt ef eg get laert eitt huggulegt lag sem eg get raulad med. Longum hefur mig langad til ad geta setid satt i minum hugarheimi a medan eg spila fallegt lag sem eg raula med sjalfri mer - tad rann upp fyrir mer fyrir nokkrum arum sidan ad sennilega var klarinettid ekki rett val hja mer tarna fordum - mer gekk afar illa ad syngja a medan eg spiladi a tad.

En tessi dagur er runninn upp, eins og eg hef kvidid honum ta leggst hann nu bara vel i mig. Dave a lika afmaeli, 22 ara krakkagrey, en tad hjalpar omaelt til ad i snoggri uttekt a gongunum i gaer tottu flestir med a tad ad hann vaeri nu eitthvad eldri en eg. Eg greynilega eldist svona vel og hegominn hjalpar enn.

Eg tarf vist ad sitja faeinar kennslustundir i dag, litid hrifin af tvi. En eftir tad er stefnan tekin ut ad borda med Dave og sarafaum vel voldum einstaklingum og svo bida hvitu russarnir a Bar7. Aji, lifid er bara ljuft, jafnvel to eg se 25 og snuist enn i hringi a tessari blessudu lifsleid - eg held tad henti mer bara agaetlega.

Tad er vika i heimfor.

Father Ted - My Lovelly Horse

Framlag Ira i Eurovision, sjaldan sed adra eins dasemd.

Halloween

Jaeja, hrekkjavakan a enda. Tad er mer serstok anaegja ad taka tad fram ad eg var i grimubuningi ekki bara einu sinni, heldur tvo kvold i rod og tokst mer ekki ad slasa mig a nokkurn hatt. Tegar eg a i hlut telst tetta sannarlega til tidinda.

Hann Dave vinur minn var hins vegar svo elskulegur ad taka tetta ad ser tetta arid. Enda erkiauli tar a ferd. Hann klaeddist tessum lika glaesilega banana og skransadi fyrst upp a og ta undir bil. Eg missti ad visu af tessu en var vitaskuld kollud a vettvang tar sem tetta lid kann ekki ad hnyta skoreimar, hvad ta ad skella plastri a sma skeinu. Ad auki turfti drengurinn vorkunnar og hughreystingar med og er eg, oft og tidum, sjalfkjorin til slikra verka. Tetta for to allt vel, tott ljotur vaeri bananinn -utatadur i blodi.

Af tvi ad eg (blessunarlega) a ekki mynd af buningnum minum i heild sinni skellti eg inn einni svona agalega close up af litlu hafmeyjunni og annari af mer og banananum, tar sem eg er klarlega ad vorkenna honum.

Hvad vard um Monu?


Aetli tad tydi nokkud ad fela sig a bak vid blankar afsakanir lengur. Eg sit med tolvuna i kjoltunni nokkrar klukkustundir dag hvern og hamast vid skriftir svo aetli mig muni nokkud um ad henda her inn faeinum linum a bjagadri islensku.

Eitt og annad drifur svo sem a daga mans, en lifid er gott tessa dagana og tilveran brosmild - tad er vist fyrri ollu.

Eg hugsa ad eg tileinki tessa 'endurkomu' mina henni Monu. Einkar elskulegur bill blessunin en klarlega hvila a henni einhver snuin alog tar sem tad taldist til tidinda ef eg settist undir styri an tess ad vid rotudum saman i einhverja vitleysu. Orlog hennar voru eftir tvi.

Sem oft adur var hugmyndin su ad skella ser i stutta okuferd. Vid Ryan skutludum Dave heim og heldum svo a venjulegt flakk, an tess to ad koma nalaegt nokkurri einustu fjoru. Var tad mjog svo medvitud akvordum hja mer, svo kannski eg laeri eftir trjar klemmur. Aftur a moti var eg nogu mikid flon til ad hleypa drengnum undir styri. Mer til malsbota var eg ekki med a tad ad hann var vid skal. Eftir agalega leidinlega ferd nidur minningarstraeti okum vid loksins aftur sem leid la inn i Coleraine. Til ad gera langa sogu stutta tokst drengnum ad troda henni Monu minni utan i husvegg. Munadi adeins grofri harsbreydd ad hun faeri inn um budarglugga. Vissulega brugdid ju, en akvad ad halda ro minni og stakk upp a ad vid myndum leggja bilnum og greida ur tessu naesta morgun.

Allt of arla tann laugardaginn hrokk eg upp vid oskur i dyrabjollunni. Totti mer liklegt ad tar vaeru vinir minir einkennisklaeddu a ferd svo eg trod koddanum inn i eyrad a mer og helt ad eg gaeti sofid ta af mer. Tvi midur voru teir nu ekki a tvi ad gefast upp og bordu a hvern einasta glugga tar til eg loksins sa ad eg fengi tetta nu ekki svo audveldlega fluid. Eg kom til dyra til ad finna tar 3 afar huggulega logreglumenn - andskotinn. Teir vildu audvitad vita hvad hefdi gengid a med bilinn minn og tad var nakvaemlega a tessum timapunkti sem allt for til helvitis. Maja Bet, tessi greindarpottur, akvad ad reyna ad ljuga sig ut ur tessu. Eg byrjadi, eins og oftast tegar eg reyni ad skrokva, ad toga i eyrad a mer og otrulegasta bull tok ad leka ut um oaedri endann a mer. Yngsti constablerinn, afar huggulegur verd eg ad taka fram, hafdi tad mikla tru a mer ad hann yfirgaf husid mitt, skrapp ut a hlad og skellti upp ur. Ad sjalfsogdu akvad eg ta ad reyna ekkert ad grafa meira og sagdi teim satt og rett fra tvi ad vinur minn hafi verid ad keyra bilinn.

Eftir toluvert tiltal var mer skipad i fot tar sem eg vaeri handtekin. Fyrir hvad, ju einhverja 5 akaerulidi; grun um olvunarakstur, grun um haskaakstur, grun um 'hit & run', fyrir ad tilkynna ekki um slys og (eftirlaetid mitt) hindrun a framgangi rettvisinnar. Teir vildu nafnid a teim sem eg var ad saka um ad hafa verid vid styrid, let eg tad eftir teim og spurdi svo blasaklaus hvort eg maetti hringja og vara hann vid. Tad totti teim mesta fasinna og afar fyndid - skil eg ekki enn kimnina a teim baenum, enda afar laus vid samsaeris- og spillingarreynslu.

Teir sendu bil heim til Ryans, tar sem enginn kom til dyra. Tad vildi to svo til ad husid var olaest svo teir budu ser inn og fundu drenginn sofandi a efri haedinni. 'Get dressed Mr. Fleming. You're under arrest.' Get eg ekki imyndad mer annad en ad tad hafi verid notaleg vakning. A medan a tvi stod var eg i bil a leid a logreglustodinna. Fannst mer tessi leid sem teir oku otaegilega kunnugleg og ju, kom a daginn ad drengapinn (uppalinn a tessum punkti) hafdi lagt bilnum beint fyrir utan logreglustodna. Hreinlega ad drunka ur visku. 'Way to do a hit & Run!'

Tessi dagur for svo i yfirheyrslur og endalausa bid i fangaklefum tar sem eg iskradi og tisti i episku taugaveiklunarhlaturskasti. Tar sem sogum okkar bar saman og upptaka ur oryggismyndavel gat nokkurn veginn stadfest tetta ta var mer sagt ad eg slyppi nu sennilega med advorun. Tad stod heima. Hef enn ekki heyrt af teim, nu rumu halfu ari seinna. Ryan for fyrir domstola hinsvegar og skilst mer ad malinu sem lokid. Nema hvad, audvitad, ad eg syrgi enn Monu mina- tott eg haldi fast i vonina um ad koma henni aftur a gotuna. Tegar tad gerist er eitt nokkud vist - Ryan keyrir hana aldrei nokkurn tima aftur.

Allt i steik i tolvumalum

update seinna...

Úti að aka

Laugardagurinn síðasti var með fallegri dögum sem mér rekur minni til að hafa nokkurn tíma augum litið. Ég sat bak við stýrið og ók sem leið lá, með Bolungarvíkina mína í baksýnisspeglinum í fyrstu, í átt að höfuðborgarsvæðinu. Á öðru hundraðinu, undir rammfölskum söng mínum (helvítis bilaða útvarp) sigldi ég í gegnum einn fjörðinn af öðrum og naut útsýnisins og gæðastundar minnar með sjálfri mér. Í botni Skötufjarðar fannst mér heimurinn sjaldan hafa verið fallegri. Sjórinn skartaði átján tónum af grænu og vígalegur örn flögraði um sem eigandi alls heimsins. Póstkortamóment - algjört. Og þau orð sem hér hafa fallið eru ekkert lík Mæju Bet, enda var rómantíkinni senn lokið. Eftir djúpið, góða hluta vestfjarða, tóku við strandirnar og að sjálfsögðu sprakk hjá mér eins og endranær þegar ég keyri þessa krossbölvuðu slóða.

Villuráfandi stóð ég hvítklædd úti í vegkanti og klóraði mér ýmist í kollinum eða rassgatinu. Það rann upp fyrir mér, kristaltært, á meðan ég óskaði þess að dekkskrattinn færi sjálfur undan bílnum, að helvítis rauðsokkurnar eru búnar að drepa alla riddaramennsku. Bílarnir renndu framhjá hver af örðum, spúandi yfir mig rykmekki og smásteinum í stað þess að staldra við og sjá hvort þessi stelpukjáni þyrfti kannski á aðstoð að halda. Ég held að þeir séu smeykir um að þeim mæti fjúkandi illur kvenvargur sem sakar þá um að virða ekki rétt kvenna til að skipta um dekk. Málið er ekki að ég kunni ekki að skipta um dekk, ég vill bara frekar ekki þurfa að krjúpa í mölinni í skósíðu, hvítu pilsi og erfiða við eitthvað sem mér finnst í ofanálag frekar leiðinlegt. "heldurðu að mér finnist erfitt að skipta um dekk bara af því að ég er kona?" er spurning sem ég veit fyrir víst að margir karlmenn óttast að fá fleygt framan í sig ef þeir tækju upp á því að stoppa á þjóðvegum landsins til aðstoðar konu sem stendur og klórar sér í kollinum. Ég skal segja ykkur eitt; ég er kona, eða allavega svona á leið að verða það, og mér finnst erfitt að skipta um dekk.

Að afferma skottið var fyrsta skref. Það var að vísu í léttara lagi í þetta skiptið, henti nokkrum pyngjum í aftursætið og einni 30 kílóa tösku út í vegkant. Þegar skottið var tómt hófst uppgröfturinn, varadekkið, ásamt verkfærum, var falið í holu sem var full af drullu og drasli. Mér var ekki skemmt og ég var að verða uppiskroppa með blautþurrkur til handþvottar. Þegar varadekkið og tólin voru komin út í vegkant var næsta skref að býsnast við að ná hettu af felgunni svo ég næði í rærnar til að losa punkteraða dekkið. Enga hafði ég sexkantana við höndina (hélt ég allavega) svo þetta ætlaði að verða töluverð þraut. Ég gramsaði í beauty-boxinu og fann plokkara sem ég reyndi eftir fremsta megni að nota til að losa hettuna. Að lokum komst ég í gegn og gat þá fyrst hafist handa við verkið. Ég ætla ekkert að hafa mörg orð um hvernig það allt gekk fyrir sig. Það var hvorki skemmtilegt né kvenlegt - en það hafðist. Með skít, drullu og ryðbletti (af tjakknum) í andlitinu og svitadropa perlandi á enni mér skellti ég ónýta dekkinu í skottið og svo hurðinni á eftir því, lak niður í bílstjórasætið og brunaði af stað.

Eftir að hafa ekið einhvern spöl, fimmtán kílómetra eða svo, áttaði ég mig á því að 30 kílóa ferðataskan var enn úti í vegkanti.

Það er sem ég sæi að nokkur karlmaður hefði látið mig sigla af stað með alla kjólana mína hvílandi á vegslóða vestur á fjörðum.

Sælla Minninga



Ég stend, á berum bossanum, fyrir framan spegilinn á baðinu og mér er starsýnt á það sem við mér blasir. "Fimm ár" tauta ég, í vanþóknun og vantrú, rétt í því sem ég teigi fram vísifingur og strýk honum eftir ímyndaðri kjálkalínu á speglinum. "Þessi íðilfagra snoppa er allt of spegilslétt til að þessi tölfræði almanaksins geti mögulega verið rétt." Ég flissa þegar ég tauta þetta undir handakrikann, gríp svo hnefafylli af appelsínuhúð, neðan við sístækkandi bossann, og hristi duglega áður en ég dembi mér ofan í allt of heitt baðið.

Fimm ár finnst mér gífurlegur tími, þó er ekki nóg með að þessi fimm ár frá útskrift hafi liðið á ljóshraða heldur öll þau níu frá því að ég fyrst mætti í menntaskólann. Mér finnst það ekki ólíkleg tilhugsun að áður en ég verð búin að snúa mér við verði ég í sömu sporum og skemmtilega frúin sem flutti ræðu tuttugu og fimm ára júbilanta 16. júní. Á meðan ég hlustaði á hana rifja það upp hvernig hún mundi menntaskólann fór velti ég því fyrir mér hvernig menntaskólinn man okkur. Hvaða atvik eru það sem samferðafólkið man? Mér þykir forvitnilegt að velta því fyrir mér og eins þótti mér sérstaklega gaman að heyra mismunandi punkta frá ólíku fólki á þessum stutta tíma sem við áttum til endurfunda.

Eins og gefur að skilja var vinsælt að rifja það upp þegar ég, á harðahlaupum, missti niður um mig súmó-bleyjuna þegar við dimmiteruðum. Að sjálfsögðu flæktist þá frenjan vel fyrir fótum mér með þeim afleyðingum að ég féll kylliflöt og steinrotuð í göngugötuna á Akureyri, og tókst mér í leiðinni ekki aðeins að taka með mér heilann rekka af ferðatöskum, sem þar voru til sýnis, heldur líka að beygla og bráka vel á mér olnbogann. Skemmtilegt þótti að segja frá því í fréttatíma það kvöldið að súmóglímukappi hafi rotast í miðbæ Akureyrar. Þá er mér minnistætt eftir þetta þegar húsfrúin dásamlega frá Steinnesi kom og sauð okkur egg og endaði á að mata mig þar sem ég hef litla hæfni til slíkra verka með vinstri hendi.

Annað atvik, öllu ófrægara, var sagan af naglalakkeyðinum mínum í fyrsta bekk. Sennilega best að endurtaka hana ekki of oft á veraldarvefnum, þar sem hún er einkar heimskuleg. Hún barst þó oftast í tal núna þar sem frægasta atvik mitt um þessa helgi var kannski ekki mjög ósvipað. En það er skemmst að segja frá því að mér þótti einkennilegt þegar ég vaknaði eftir strembna óvissuferðina að ég skyldi æla sápukúlum. En svo kom á daginn að ég hafði, í misgripum, tekið glas af uppþvottalegi og tæmt úr því í skoltinn á mér. Svo það sé á hreinu - þá voru glösin hlið við hlið og alveg örugglega eins á litinn.

Það sem mér fannst þó flestir hafa hvað mest yndi af að rifja upp var fastur liður úr mötuneytinu. Nú er ég ekki viss um hvort þetta er almenn vitneskja, en ég hef þó í gegnum tíðina, stöku sinnum, gerst sök af matvendni. Hér áður og fyrr þótti mér fátt verra en sósa, og hvað þá svona pottréttasósa prýdd alls konar grasi og viðbjóði. Þetta var þó vinsælt hjá þeim í mötuneytinu og var það ósjaldan sem okkur var boðið upp á gúllas í svona sósu með kartöflumús. Eins mikið og ég reyndi að láta lítið fyrir vanþóknun minni fara varð tækni mín við át á þessu þó fljótt mönnum kunnug og kom víst æði vel upp um sérvisku mína. Alltaf skyldi ég taka með mér auka vatnsglas og heilan regnskóg af bréfþurrkum. Kjötbitana veiddi ég svo upp einn af öðrum, skolaði þá í auka vatninu og þurrkaði af með bréfi. Ég sum sé át kjötið ískalt, vatnsmaukað og með trefjatæjum úr servíettunni. Þessi tækni var þó sjaldnar notuð þegar ég komst yfir símanúmerið hjá Greifanum.

En það er nú langt liðið frá þessum minningum, jafnvel enn lengra en síðan ég kom síðast við á þessum vanrækta þankavettvangi mínum hér. Ég ætla þó ekki að lofa bót og betrun, en lengi má vona. Og á þetta jafnt við um bloggleti mína sem og sérvisku og seinheppni.

Lifið heil.

Throw Me a Bone

Það er ekki vegna þess að lífið sé svo viðburðarsnautt hjá mér þessa dagana sem ég kem engu frá mér á þessum blessaða miðli hérna. Lífið er eins og það hefur alltaf verið hjá mér - hálfgerður rússíbani. Það skiptast á skin og skúrir, eins og alltaf. Undanfarið hef ég að vísu náð nýjum hæðum og dýpri lægðum. Sveiflurnar eru jafn klikkaðar og veðurfarið hérna.

Fyrr í dag skellti ég mér inn úr sólinni til að kúra örlítið í baðinu. Innan við klukkutíma seinna var eins og stórskothríð hafi skollið á, húsið nötraði. Ég kíkti út um gluggann og sá hvar Simon var við snúrurnar að bjarga Monsoon kjólasafninu mínu inn úr slyddu viðbjóðnum sem skall á fyrirvaralaust. Akkúrat svona er tilveran í dag. Eins og hún hefur alltaf verið.

Það sem er breytt og gerir það að verkum að ég vanræki þetta blessaða blogg er einfaldlega það að allt mitt púður fer í að skrifa og vinna úr efni fyrir tímaritið sem mun vonandi líta dagsins ljós áður en apríl kveður okkur. Ég hef sorglega lítinn tíma til að sinna móðurmálinu á meðan ég er að keppast við að tæta í mig verk einstaklinga sem hafa skrifað á ensku lengur en ég hef vitað af tilvist hennar. Ó já, hrokinn og valdagræðgin er það sem ég þrífst á núna og, viti menn, mér finnst það æði.

Að vísu hendi ég inn stöku 'grátkasti' á hitt bloggið mitt, þar sem það er á ensku. En þar eru mörkin á milli veruleikans og þeirra sagna sem ég er að vinna með ótrúlega óljós og því hætt við að fólk vilji láta loka mig inni ef það stoppar þar við. Svo það er fólki kannski fyrir bestu að sleppa því...

Til bráðabyrgða


Ég nenni ekki að blogga, en þetta stendur vonandi allt til bóta. Læt tvær guðdómlegar pósu-myndir af mér duga - enda segja þær meira en margt!

Tinna Trantur

Min heittelskada er eitthvad farin ad rifa sig yfir bloggleysinu svo eg tori ekki odru en ad henda fram afsokun herna. Dolly min er bilud og sannast sagna fae eg vidbjodishroll nidur i rassgat tegar eg tarf ad skrifa islensku med svona bjanalegu lyklabordi.

En hvad um tad, eitt og annad buid ad gerast a tessum baenum, sumt prenthaeft og sumt half skammarlegt en eg skal henda fram einni sogu.

Eg maetti galvosk a 3 tima fyrirlestur um sogu Hollywood, stadradin i ad vera fyrirmyndarnemandi ta vikuna og maeta i allt. Eftir taepan klukkutima af tessu vaeli var eg ad missa lifsviljan og sa eg hvar salin min var ad laedast fra mer svo henni til bjargar hljop eg a eftir henni sem leid la inn a studentapobban (eg aetla ad taka tad fram ad hann er einfalldlega vid hlidina a tessum sal sem eg var i svo eg og salin min vorum ekkert ad gera okkur spes ferd tangad). Tarna hitti eg fyrir heilmikid af folki, alltaf tegar timi var til kominn ad hypja sig kom einhver annar sem eg hreinlega vard ad taka i kollu med. Timinn leid og vid sal min saettumst og kaettumst. Tegar klukkan var ad mjakast i att ad 7 sat eg tarna med 2 stelpum ur bekknum minum, vorum vid i hrokasamraedum og i oda onn vid ad hata valentinusardaginn, sem a tessum timapunkti var adeins faeinum klukkustundum fra okkur. Nu aetla eg ekki ad hafa morg ord um astand mitt a tessum tima en folk ma geta ser rettilega til um ad fra hadegi hafi nu nokkrum kollum verid slatrad. Tannig ad tegar stelpurnar segjast vera a leid a judo aefingu finnst mer ekkert eins tilvalid og ad skella mer med teim.

Vid toltum yfir i itrottahus, sem eg merkilegt nokk vissi upp a har hvar var ad finna. Tar var eg bodin velkomin og mer rettur einhver sloppur og kukalabbabuxur. Eins og gefur ad skilja var eg ekki alveg vidbuin tessu svo eg var ekki med neinn itrottatopp eda segl til ad binda nidur blessadar systurnar sem hafa nu toluvert sjalfstaedan vilja a stundum. Eg maetti a teppid, heldur vigaleg og heldur laus vid gifurlegan stodugleika. Tegar vid vorum buin ad skoppa tarna um i sma tima og eg buin ad hleypa ollu i vitleysu med einum af minum odaudlegu togararopum (eg held a irar ropi ekki, allavega kemur tetta teim alltaf jafn mikid i opna skjoldu) tok alvaran vid. Einhver straktittur er settur a moti mer og mer synd nokkur handtok til a henda honum til og fra - ekki of amarlegt fyrir karlhatandi einhleyping daginn fyrir valentinus. Tad er svo ekki fyrr en eg er buin ad grita honum i golfid itrekad sem eg atta mig a tvi ad brjostin eru ad sjalfsogdu fljugandi um loftid og eg buin ad margslengja teim i andlitid a greyid manninum.

Eftir jomfruarjudoaefingu mina holdum vid oll saman a pobban aftur tar sem gert er godlatlegt grin ad myrkfaelni brjosta minna. Tar kemst eg lika ad tvi ad fjolmargir vina minna urdu ovart vitni ad herlegheitunum og i fyrsta sinn i sogu judoklubbsins var ahorfendadskari ad horfa nidur a aefingu hja teim. Greinilegt ad erotiskt judo er eitthvad sem tessu lidi likar. Hvad sem tvi lidur, tetta for allt vel og undir midnaetti var eg skrad i klubbinn og hlakka eg litid til ad reyna ad koma mer ut ur tessari vitleysu.

Gott i bili, hrollurinn er kominn hringinn og ad gera ut af vid mig,
Godar stundir

Svifasein


Ég hef aldrei verið þekkt fyrir að ná að víkja mér undan klukkinu!


Fjögur störf sem ég hef unnið yfir ævina:

Þrældómur í trefjaplastinu og bátabraskinu með pabba gamla
Móttökuritari í FLugstöð Leifs Eiríkssonar
Bankamær í Sparó
Háseti á Þorláki ÍS (Í heila viku)


Fjórar bíómyndir sem ég gæti horft á aftur og aftur:

Breaking the Waves
American History X
Pulp Fiction
Dumb and Dumber


Fjórir staðir sem ég hef búið á:

Bolungarvík
Keflavík
Akureyri
Portrush


Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:

Nágrannar
Will & Grace
Friends
Coupling


Fjórir (eða fleiri) staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

Noregur
Grikkland
Tyrkland
Skálavík


Fjórar síður sem ég skoða daglega (fyrir utan bloggsíðurnar):

vikari.is
kvikmynd.is
bb.is
joecartoon.com


Fernt matarkyns sem ég held uppá:

Kókómjólk
Sveittur hambó
Nautasteik
Brauðterta


4 bækur sem ég les oft..... í:

W.B. Yeats, collected poems
His Dark Materials
Mannveiðihandbókin
Moldvarpan sem vildi vita hver skeit á hausinn á henni


Fjórir staðir sem ég myndi heldur vilja vera á núna:

í bólinu
Á djamminu
Á tunglinu
neðansjávar


Fjórir bloggarar sem ég klukka núna:

Helena, Guggilugg, Tildan og Eva Ólöf

Brennt barn forðast eldinn

Það er auðvitað bara helber lygi - allavega þegar ég á í hlut. Stelpan er lent aftur á eyjunni grænu, þar tók Móna mín á móti mér opnum örmum og ekki leið heill dagur án ævintýra.

Ekki að það sé til frásögu færandi, en við Ryan skruppum sem sagt í ökuferð. Þar sem við vorum nú ekki búin að hittast svo vikum skipti höfðum við um ýmislegt að spjalla og því var það rétt á milli hláturroka sem mér varð litið á veginn. Því gætti ég nú ekki nógu vel að mér og áður en ég vissi af var ég komin á helvítis ströndina -AFTUR. Ég vil koma því á framfæri að ég vildi snúa við og koma mér í burtu en, nei, karlmaðurinn vildi endilega fá að taka smá rallí. Tregafull hleypti ég honum í bílstjórasætið og hafði gleymt því að hann kann ekki að koma bílnum af stað án þess að þenja og spóla. Á meðan hann spólaði blessaða Mónu mína dýpra og dýpra ofan í sandinn stóð þvermóðska hans í ströngu við að meina honum að leifa mér að sjá hvort einhverju yrði bjargað. Því fór sem fór - AFTUR. Að þessu sinni var sandurinn þurr og við órafjærri sjónum. Því tóku næst við tveir klukkutímar af mokstri, andvörpum og brjálæðislegum hlátri. Allt kom nú fyrir ekki svo við tókum taxa og fékk því stúlkan mín næturstað á ströndinni - AFTUR.

Ég hafði tekið vilyrði af vinkonu um að koma daginn eftir og hjálpa mér að draga Mónuna mína upp, þess gerðist ekki þörf.

Um tíuleitið var dinglað hér í makró og var mér heldur betur brugðið þegar ég sá vígalegan lögregluþjón tvístíga á tröppunum. "So, err.. your car is stuck at the Portstewart beach". Ég skeit á mig! En hann var glaðhlakkalegur og virtist bara vilja gera grín að mér, sagði mér að bíllinn yrði dreginn upp klukkan 11 og ég þyrfti að vera á staðnum. Því næst þrástagaðist hann á nafninu mínu og sagði að hann þyrfti greinilega að leggja það á minnið. Flott - sem sagt sami löggukall og fann hann síðast.

Þar hafið þið það, hér í landi ofstækisfullra mótmælanda og IRA þá er ég, litla, saklausa, klaufska Mæja Bet orðinn góðkunningi lögreglunnar.

Annars vildi ég bara koma því á framfæri að ég er komin af dollunni og allt er í stakasta lagi.

Langar Færslur

"Ég villist nú stundum inn á bloggið hjá þér, ég nenni samt aldrei að lesa það því þetta eru svo langar færslur."

Rúnar Geir, þetta er fyrir þig.

Ég sit á dollunni og blogga, ekki af því að ég sé með hamrandi rónadrullu eftir kjallarabjórinn heldur er ég bara löt og fæ mig ekki til að standa upp af henni. Hér er líka ágætt að vera.

Koddahjal

Koddahjal er efni sem mér hefur löngum verið dulin ráðgáta. Ég hef, satt að segja, mjög oft velt því fyrir mér um hvað fólk talar eiginlega þegar það liggur saman í koju að afloknum leikum. Í gegnum tíðina hefur lítið reynt á þetta hjá mér, hefur það þá helst verið vandræðaleg þögn eða það sem oftast gerist - ég þykist vera sofandi þar til ég heyri hrotur til þess að ég þori að læðast á brott út í nóttina. Ég hef eiginlega oft óttast þetta fyrirbæri og verið hrædd um að þegar ég færi að liggja á koddanum með sama aðilanum trekk í trekk (þá meina ég einhverjum öðrum en Evu Ólöfu) þá yrðu þetta að vera einhverjir væmnir og viðbjóðslegir frasar á borð við "Þú ert með svo mjúkar varir" eða "Búbbíbú, það er svo gott að kúra hjá þér". I stand corrected! Ég verð að segja eins og er að eftir að ungur maður fór að venja komu sína í koju mína ytra þá hefur álit mitt á samskiptum kynjanna stóraukist - ég er ekki frá því að koddahjalið okkar sé bara með þeim allra skemmtilegustu stundum sem mér hlotnast. Þemað er einfalt og nær alltaf það sama - gubbu-, og/eða kúkasögur.

Mamma, ef þú ert að lesa - hættu því núna!

Þetta byrjaði nú á nánast penum nótum, þar sem maður getur nú ekki afhjúpað allan viðbjóðinn strax við fyrstu kynni. Ég sagði honum sögu um unga snót, og vil taka það fram strax að þetta var ekki ég. Hún hafði fengið sér örlítið of mikið neðan í því eina kvöldstund og haldið heim með manni sem henni var nú ekkert of kunnugur. Engu að síður þegar hún vaknar næsta dag er hún sátt við fenginn og hugsar með sér að eftir vill geti þetta nú eitthvað blómstrað. Hún þarf þó að haska sér í vinnuna og ákveður að vekja ekki kauða. Hún er stödd á baðherberginu hans að hressa örlítið upp á sig þegar náttúran kallar, á ópenni mátann. Hún sér ekki að hún fái undan því komist að bregða sér á dolluna og hleypa blessuðum lollanum sína leið. Í sjálfu sér finnst henni það ekki svo agalegt þar sem þetta er árla morguns og gerir hún fastlega ráð fyrir að kauði muni sofa af sér óþefinn. Það er þó ekki svo létt á henni brúnin þegar henni verður ljóst að um sé að ræða flotkúk sem sýnir ekki á sér nokkurt fararsnið. Eftir vangaveltur og vandræðagang sér hún ekki neina lausn aðra en að veiða kvikyndið upp úr og koma honum fyrir í haldapoka sem hún finnur á gólfinu.

Sátt við þetta úrræði klárar hún að þvo sér og koma sér í sæmilegt horf og ætlar svo að koma sér áleiðis. Með viðkomu í eldhúsinu, til þess að skrifa miða með huggulegum skilaboðum og nafni sínu og símanúmeri, brokkar hún út og skellir í lás á eftir sér. Glöð í bragði gengur hún eftir götu þess fullviss að nú hafi amor fundið hana og hamingjan sé rétt handan við hornið. Það er svo ekki fyrr en seinna þann dag sem hún minnist þess að hafa lagt haldapokann frá sér á eldhúsborðinu á meðan hún skrifaði miðann. Það sem kauði fékk frá henni var sem sagt nafn, símanúmer og kúkur í poka. Þess ber vart að geta að hann hringdi aldrei í hana.

Á koddanum hlógum við vel að þessari sögu og launaði hann mér hana með annarri svipaðri. Sú var um unga konu að reyna að vinna sig upp í viðskiptaheiminum. Hún er send á mikilvægan fund fyrir hönd fyrirtækis síns og þarf að hitta fyrir mikinn stórlax. Fundurinn gengur vonum framar og er hann kominn út í létt spjall á skrifstofu þess stóra. Rétt áður en kemur að því að hún þurfi að ná flugvél sinni til baka þarf hún að bregða sér á klósettið og verður þá að spyrja manninn hvar næstu aðstöðu sé að finna. Hann býður henni nú bara að gjöra svo vel og nota sína aðstöðu sem liggur inn af skrifstofunni. Hún kann nú ekki við að afþakka svo hún skellir sér þar inn og losar sig við morgunkaffið og bollurnar. Sama vandamál og áðan blasir við - hann fer hvergi! Hún þorir ekki að leggja samkomulagið sem þau höfðu náð að veði svo hún stingur hendinni ofan í klósettið og veiðir skrattann upp, vefur honum svo inn í klósettpappír og kemur fyrir í skjalatöskunni. Þegar hún ætlar svo að þvo sér kemst hún að því að sökum einhverra endurbóta vantar kranann. Í taugaveiklunarkasti heyrir hún manninn ræskja sig fyrir utan dyrnar svo hún veit að hún kemst ekki undan óséð. Bregður hún þá á að það ráð að sturta niður nokkrum sinnum og skola það versta af sér þannig. Þegar hún kemur út stendur maðurinn þar skælbrosandi og er ekki hjá því komist að taka í spaðann á honum. Hún sagði eftir á að hún hafi verið stjörf af þeirri tilhugsun hvar þessi hendi var nýbúin að vera og af kúknum í töskunni.

Svona sögur flugu okkur á milli á meðan við vorum enn örlítið að halda aftur af okkur. En er fram liðu stundir fórum við að hætta okkur út á hálar brautir og sagði ég honum hina löngu frægu lýsissögu, sem ég ætla nú ekki að fara að rekja hér. En á móti fékk ég þá agalegustu sögu sem ég hef nokkurri sinni heyrt - ég hreinlega grét úr hlátri.

Mamma, í alvöru - ef þú ert enn að lesa HÆTTU!

Þannig var að kunningjar drengsins fóru af stað í veðmál um hvor gæti fyrr fengið baksviðspassa hjá einhverri snót. Sér annar fram á að vinna þetta veðmál og ætlar að hafa sannanir fyrir máli sínu. Hann fær þá annan félaga til að koma sér fyrir í fataskáp með video-cameru til að ná öllum ósómanum á mynd. Einhver forleikur á sér nú stað og svo er seilst eftir túpu með sleipiefni. Það er skemmst frá því að segja að drengurinn sprautar eins og hálfri túpu upp í rassgatið á stelpunni og makar svo rest á sjálfan sig. Það hafa kannski glöggir menn getið sér til um hvaða áhrif þessar stólpípuaðfarir höfðu. Jú, eftir fyrsta skak lekur út vænn skammtur af illa þefjandi leðju og verður drengnum sem greinilega er mikið niðri fyrir á orði "did you just shit on my dick?". Óþefurinn er að fylla vit hans og styður hann sig við bakhluta konunnar til að reyna að ná andanum. Honum tekst nú ekki betur til en svo að hann hreinlega ælir upp í rassgatið á vesalings stelpunni. Hennar viðbrögð eru skiljanleg þar sem hún ælir líka. En ekki er öllu lokið þá, þar sem þriðji aðilinn, myndatökumaðurinn, á eftir að hendast út úr skápnum, ælandi. Það sem mér finnst allra best við þessa sögu er að sjálfsögðu sú staðreynd að stór hluti þessa skrípaleiks er til á myndbandi.

Ég veit nú ekki hvernig tilhugalíf gengur almennt fyrir sig, en nú hafi þið allavega fengið innsýn í mitt. Ég verð að segja að þvert á mína sannfæringu þá er koddahjal bara ekkert leiðinlegt.

Eftir óralanga bið...

... er Ár Mæsunnar loksins gengið í garð.

Fjarlægðin gerir fjöllin blá...

eins og þar stendur. Marga andvökunóttina hef ég legið og hugsað heim með ögn af söknuði og heimaelsku í hjarta. Ekki hef ég nú verið stödd hér í 'annríkinu' lengi en verð ég þó að segja að andvökunæturnar þar sem ég hef legið og óskað mér út eru sennilega óðum að ná tölu hinna. Ekki svo að skilja að það sé ekki alltaf gott að koma heim og hitta sína nánustu en sæla endurfundanna takmarkast við þá sjálfa og rennur furðufljótt af manni. Aðgerðarleysið hér í víkinni er að gera út af við mig og get ég með sanni sagt að það er fallið mér í ómynni hvenær ég svaf síðast svefni hinna réttlátu eftir vel unnið verk.

Jólin hafa nú engu að síður verið hin sæmilegustu í skugga aðstæðna þó og eftir því heldur í rólegri kantinum. Allir hnappar af hverri einustu flík í minni eigu hafa sprungið og eru endanlega komnir til andskotans ásamt heilsu minni og vexti.

Harla fátt hefur á daga mína drifið og verð ég að segja að ég skil lítið í tíðum sneiðum um leti mína við að stinga niður penna. Það segja mér frómir menn að það sé bölvuð vitleysa að vera að opna kjaftinn þegar maður hefur ekkert að segja og mér finnst óraunhæft að ætlast til þess að kvennmaður geti haft eitthvað markvert til málanna að leggja oftar en einu sinni í mánuði. Ef ég reyndi að halda því fram að þetta væri málefnaleg síða væri það vissulega helber lygi en allt má nú skýla sér á bak við.

Annast sit ég sveitt við að skrifa óborganlega afleitar ritgerðir og ætla að halda því áfram eitthvað fram eftir kvöldi.

Móna blessunin

Ætli það sé ekki ágætt að koma því á framfæri, sökum ítrekaðra fyrirspurna, að Móna mín er á lífi. Daginn eftir þetta dásamlega ævintýri á ströndinni sá ég fyrir mér að annaðhvort væri bíllinn horfinn út á hafsauga og komin hálfa leið heim til íslands eða þá að hún væri föst í haug af sandi. Ég sá fyrir mér blessaða pæjuna í risastórum sandkassa með fullt af horprýddum krakkagemlingum að byggja sandkastala á þakinu á henni. Ég las í gegnum ca. 400 gular síður til að leita að þjónustu sem dregur bíla - engin heppni í þeim efnum. Ég ákvað þá að bregða á það ráð að spyrja Aideen hvað væri best til bragðs að taka, um að gera að koma fleirum inn í þessa skemmtilegu sögu þar sem kringumstæður voru að sjálfsögðu ekki neitt í vandræðalegri kantinum. Hún mætir á svæðið og ætlar að hjálpa mér að draga, ýta eða grafa upp bílinn, allt undir kringumstæðum komið. Ég klæði mig upp fyrir tilefnið og rogast svo út í bíl með skóflur, planka og reipi, svitnandi eins og nauts pungur undan öllum þessum flíspeysum og herlegheitum. Við tökum að sjálfsögðu með okkur fylgdarlið og hvílíkt lið sem það var; lítil prinsessa sem er svo pjöttuð að hún gat ekki einu sinni snert skóflu af ótta við að brjóta nögl og Simon - þarf að hafa mörg orð um það fyrirbæri?

Nú var okkur ekki til setunnar boðið og lá leiðin niður að strönd þar sem stund sannleikans beið okkar.

Þegar ströndin blasti við okkur í allri sinni dýrð iðaði hún af mannlífi. Fleiri fleiri bílar voru á víð og dreif um alla strönd og hópar af ískrandi krökkum hlupu um á þessum sólríka sunnudegi. Innan um alla þessa bíla niðri við sjóinn kom ég hvergi auga á Mónu. Ekki var laust við að ég hafi þurft að kyngja eins og einum kekki eða svo því mér leist ekkert á blikuna. Ekki fyrr en ég víkkaði sjóndeildarhringinn og sá að ca. kílómeter fyrir ofan sjóinn sat hún blessunin og beið mín. Ég settist inn og gat keyrt af stað án þess að hafa fyrir nokkrum hlut. Að sjálfsögðu vildi fólk skýringu á því af hverju ég hafi þurft að skilja hana eftir ef hún var svona langt uppi á strönd. Það er eins og hugtakið háflóð sé ekki til í þeirra skilningarforða og þurfti ég að eyða mikilli orku í að útskýra þetta fyrir Simoni sem engu að síður skilur söguna enn þannig að sjórinn hafi skolað henni upp á strönd aftur. Ég get ekki með nokkru móti komið honum í skilning um að það var sjórinn sem færðist - ekki Móna. Annars þætti mér gaman að sjá ástand á bíl sem sjórinn hefur verið að henda fram og til baka. Maðurinn er fyrsta flokks fáviti og gengur mér ekki neitt að reyna að troða skilningi inn í þennan þykka haus.

Ég keyrði Mónu heim af ströndinni eins og kátan titrara þar sem allur hjólabúnaður var fullur af sandi og selta hafði sest að víðast hvar. En eftir gott bað tók hún mig í sátt og sama kvöld héldum við á vit fleiri ævintýra í svefnleysinu.

Fan-Bloody-Tastic

Jú það kom að því. Loksins kynntist ég öðrum nátthrafni, mér til kátínu og léttis. Einhver til að spjalla við á löngum andvökunóttum og til að grallarast eitthvað með þegar allir aðrir sofa.

Klukkan er rúmlega sex og ég var að koma heim. Fannst það frábær hugmynd þar sem ég sat í herberginu mínu og hataðist út í Simon að skreppa á rúntinn. Að sjálfsögðu vildi Ryan fá að koma með, enda andvaka á hinni línu skilaboðaskjóðunnar. Ég held að þetta hafi verið einn af viðburðarríkustu rúntum lífs míns. Til að byrja með tókum við rúnt inn í Ballymoney, sem er afar áhugaverður rónabær. Þar kenndi nú ýmissa grasa; sáum við m.a. par kyssast á ákaflega ófágaðan hátt á götuhorni, þar til daman sleit kossinum og gerði sér lítið fyrir og ældi á guttann. Eins sáum við hóp bólugrafinna unglinga fljúgast á í strætóskýli og afar drukkinn klæðskipting detta ítrekað á sama búðargluggann. Mér þótti mikið til koma en var engu að síður þess fegnust þegar ég rúllaði út fyrir bæjarmörkin og aftur í átt að Coleraine.

Þegar aftur var komið í siðmenninguna fannst Ryan tilvalið að gerast leiðsögumaður um æskuslóðir sínar og fékk ég sögu við hvert götuhorn. Við tókum sveig að gamla barnaskólanum hans þar sem við rötuðum í merkilegar ógöngur og ætluðum við aldrei að finna leiðina út af þeirri skólalóð. Við vorum nú samt ekki mikið að stressa okkur á því, allavega ekki Ryan sem stökk út og stal reiðhjóli sem hann svo hálf flaug af á meðan það sveif ofan í nálægan gám. Loksins fann ég leiðina þaðan út og verð ég að segja eins og er að við tók alls ekki sú fegursta sjón sem ég get ímyndað mér. Úti í glugga á þriðju hæð í fjölbýlishúsi stóð maður; frekar digur, loðinn og lasaralegur - já, kannski að bæta því við að hann var KVIKNAKINN. Ég stoppaði bílinn um stund til að varpa öndinni og reyna að róa hláturtaugarnar sem voru vel strekktar.

Eftir þetta fannst mér nóg komið af herlegheitunum svo við tókum rúnt á kunnuglegar slóðir fyrir mig. Að sjálfsögðu lá leiðin niður á strönd. Undir stjörnubjörtum himni var eitthvað svo tilvalið að stoppa bílinn í fjörunni. Njóta náttúrunnar og spjalla svolítið. Það lítur út fyrir að náttúran hafi ekki notið okkar nærveru, tjah, eða jafnvel notið hennar einum of mikið. Þann stutta tíma sem við stöldruðum þarna við skall á háflæði og framhluti bílsins sökk á bólakaf í þennan viðbjóðslega gula sand, sem örfáum mínútum áður var meginstólpi þessa rómantíska umhverfis. Á meðan við reyndum að losa bílinn fór að sjálfsögðu að helli rigna, sem var hvorki að hjálpa til með hitastig eða möguleikana á að ná bílnum upp úr forinni. En af því að þetta var víst ekki nógu slæmt og ónýtt fólk sem kann ekki að sofa á nóttunni á ekkert gott skilið þá skall á haglél á stærð við hafnarbolta.Greeeaaaaat!

Við leituðum skjóls inni í bílnum á meðan, sjálfsagt senn marin og blá eftir þessa ógeðslegu bolta. Ég fór að reyna að hugsa með mér hvað maður tæki til bragðs væri þetta snjór. Sá fyrir mér einhverskonar planka í hyllingum sem hvergi voru þó nálægir. Holurnar sem bílinn sat í virkuðu ekki svo djúpar svo mér datt í hug að bregða á það ráð að troða skónum mínum undir framhjólin. Mér til varnar skal það tekið fram að, eins heimskulega og það hljómar, þá leit allt út fyrir að það myndi virka. Það er að segja alveg þar til stór og feit alda mætti á svæðið og skolaði skónum mínum út á hafsauga.

3 tímar og hvorki ráð né nokkur velgja. Ég veit ekki hvort það var taugaveiklun eða bara kæruleysið sem fylgir því að vera fullviss um glötun sína sem réði því að ég hló allan tímann. Enn var flóðið þó að hækka og útlitið orðið heldur svart. Það var ekkert í stöðunni annað en að játa sig sigraða og sit ég nú uppi í rúmi eftir að hafa hlustað á leigubílstjóra hlægja að þessum svaðilförum og bið til guðs og vona að bíllinn minn verði enn á ströndinni á morgun.

Eitt er víst að dæmist Ryan mér til framtíðareignar (það er að segja ef hann finnur sér ekki einhverja á jeppa eða sem ákveður að hlusta ekki á hann þegar hann stingur upp á að demba bílnum í kviksyndi) þá verður þetta frábær saga til að segja barnabörnunum. When Dumbo met Doofus.

Er einhver að sjá eitthvað líkt með þessum stelpum?




Þetta er það nýjasta hjá þessu fólki sem ég umgengst hérna, Mæja Bet og Kerry Katona! Til væri ég en mín kenning er hins vegar sú að þetta lið sé bara svo einfallt að þegar það heyrir orðið Iceland þá sér það bara smettið á mér. Rowan Atkinson gæti farið að vera andlit Iceland búðanna og þá er næsta víst að við yrðum tvífarar...

Annars allt farið í bál og brand í þessum herbúðum og ég grætti karlmannin á heimilinu, sem mér til mikillar ánægju, er skítlogandi hræddur við mig og bað mig miskunnar - sjáum til með það skítaplebbi....

Scrupulous meanness


Ég er orðin alveg hringlandi vitlaust af þessu svefnleysi, ég veit aldrei hvort það er dagur eða nótt. Núna er klukkan rúmlega 4 og ekki nóg með að ég sé glaðvakandi heldur var ég að enda við að baka mér pizzu og sporðrenna druslunni. Þetta er fínt, við sitjum saman við arininn (sem er bara skraut að vísu - svindl) ég og hann James Joyce vinur minn og félagi. Ég gafst upp á að reyna að fatta hvernig ég ætti að afla heimilda fyrir þessa ritgerð sem ég er að skrifa um hann svo ég bauð kauða í heimsókn og við erum að skeggræða þessa hluti. Hann er alveg merkilega sammála mér að flestu leiti. Alveg magnað hvað fólk sem maður dregur fram með ímyndunaraflinu getur verið meðfærilegt. Það verður þó að segjast eins og er að það var svo sannarlega ekki raunin með hann Hreggvið, eins og glöggir menn muna.

En hvað um það, nú er helst í deiglunni jólaglögg 17. desember. Það er ekki laust við að það sé kominn fiðringur í vömbina hjá þessari, og hafið í huga að það er ekkert smá flæmi til að kitla. Það eina sem heldur mér á jörðinni er það sem gerist tíu dögum fyrir þessa stórhátíð. Ég er enn eins og diskókúla þegar kemur að þeirri hugsun. Á ég að halda í hefðina og leggjast í þunglyndi og neita að viðurkenna afmælisdaginn minn eða á ég að rétta úr mér, halda reifagleði, grípa í punginn á tuttuguogfjórum og eiga besta ár lífs míns (hingað til)? Ég er farin að hallast að seinni kostinum sem getur bara þýtt eitt - ég er loksins að þroskast upp í árin mín.

Ef mér telst rétt til þá er minna en mánuður þar til þetta skellur á og man ég ekki til þess að ég hafi verið svona róleg á þeim tíma árs síðan ég var að verða 18 ára - og þið megið alveg gera grín að því hvað það er langt síðan það var. Ég hef ekkert að fela - ég er búin að keyra í 8 ár, árið sem ég byrjaði í menntaskóla hét 1997 og ég er elst í 3 áföngum af 4 í þessum elskulega skóla mínum.


Að lokum;;fyrir þá sem vita um hvað málið snýst ber að taka fram að Simon nokkur sambýlingur minn, sem á öruggan stað í helvíti, er enn á lífi. Hvort sem það er leti minnar eða miskunnar vegna þá hef ég ekki snert hár á höfði kauða og hyggst ekki láta hann ganga plankann að sinni. Eitt er þó víst að komi hann nálægt einkalífi mínu aftur þá mun ég ekki teljast ábyrg gjörða minna.

Ég ætla að snúa mér aftur að honum Joyce. Hann kann víst lítið að meta að vera kallaður úr dvala til að þurfa svo að sitja og bíða á meðan ég hripa niður orð á öðru tungumáli til þess að halda systur minni góðri.

nóttin er ung, eins og þær allar...

Ég er alveg hætt að trúa á fólk!

Andvökunætur

Klukkan er tuttugu mínútur yfir sjö. Ég á ekki að mæta í skólann fyrr en tólf, það þarf ekki glöggt auga til að sjá að það er ekki af fúsum og frjálsum vilja sem ég er á fótum. Á miðvikudagsmorgunn svaf ég vel, og átti líka nokkuð góðan síðdegislúr þann daginn sökum slappleika. Síðan þá hefur mér ekki komið dúr á auga og verð ég að segja eins og er að mig er tekið að lengja eftir honum.

Til að stytta mér stundirnar eftir að ég fór og vann Bar-quiz á stúdentapöbbanum (90% allra svara komu að vísu frá Paul vini mínum) ákvað ég að setjast niður og skrifa smásögu. Mikil mistök! Ég hélt að ég væri búin að læra það að ég á ekki að setjast við skriftir í herberginu mínu, efnið ásækir mig og ég hvílist ekkert fyrr en sagan er búin. Ég hef að vísu lokið við fyrstu útgáfu af henni svo ég sátt sé en efnið er þungt og ég er búin að fella allt of mörg tár.

Krakkafávitarnir sem ég bý með fara á stjá einhvertíma á næsta klukkutímanum eða svo, mikið vona ég að ég verði sofnuð þá...

Klukkan er tuttugu og þrjár mínútur yfir sjö.

Beer Monster 2005

Daginn sem ég varð tvítug varð pápa mínum á orði að þegar hann horfði á mig drekka kæmi orðið olíuhreinsunarstöð upp í hugann á honum. Sá gamli hefði átt að sjá til mín í gær - ég segi nú ekki annað.

Ég mætti galvösk á stúdenta pöbbann og hitti þar fyrir kunningja minn Dermot að nafni. Verulega áhugaverður karakter. Sögurnar hans innihalda nær undantekningalaust góða frasa eins og "I woke up in a ditch that morning", "I went to class this morning to sleep it off" eða uppáhaldið mitt "that's when I realised I was in fucking Amsterdam". Hann minnir mjög mikið á Fun Bobby úr vinum hvað þetta varðar, nema hann er verri og ekki skáldskapur. Ég hafði ekki hitt hann síðan á skráningardögunum og var farin að halda að hann hefði fallið og væri að endurtaka. Nei, það kom á daginn að hann fór eitt kvöldið út að lífið með stóra bróður sínum - enduðu þeir á þriggja vikna skralli í Edinburgh. Hann er ekki búinn að mæta í einn einasta tíma og sér ekki nokkra ástæðu til þess að byrja á því. Reyndar er nokkuð til í því hjá honum, hann kemur hvort eð er til með að ljúga sig út úr öllum verkefnum, rétt eins og hann gerði í fyrra. Sögurnar sem hann notar á kennarana eru nú ekki í trúlegri kantinum skal ég segja ykkur, "ég sofnaði í lestinni og var rændur, ritgerðin mín var handskrifuð í töskunni" - en þetta dugar. Svo happy days Dermot, maðurinn er goðsögn.

En hvað um það, smá hliðarspor þarna. Dermot sagði mér að hann væri í drykkjuleik og bauð mér að slást í hópinn. Nýr steggur í lífi mínu, Tim, sat þarna með honum svo ég lét nú til leiðast. Góður leikur sem þeir voru í, og hættulegur eftir því. Þetta var sem sagt einföld þambkeppni. Hver er fyrstur að tæma kolluna ofan í sig. Ég rústaði þeim, svo rústaði ég þeim aftur og svo einu sinni enn. Mér var skemmt og áhorfendum líka. Þetta varð að sjálfsögðu þess valdandi að miklir menn fóru að mæta á svæðið og skora á Mæsuna. Mér leið eins og ég væri átta ára aftur og Belli væri að pína mig til að keppa í sjómann við alla - ég vissi alveg að það var kominn tími til að hætta en stoltið, gott fólk stoltið...

Í dag er ég Mæsa, undefeated og fékk viðurkenningu frá barstaffinu - Beer Monster 2005.

Kannski Glámur minn hafi hitt naglann á höfuðið forðum.

Schooby Doo

Er að horfa á Schooby Doo talsett á Írsku - shit hvað þetta er stórfurðulegt tungumál.

Var í heimsókn hjá Desy í Gay Palace í gær, fiðlur, flautur og river dans. Þetta eru kostulegir drengir! Ég hló mig máttlausa í nokkra tíma svo ég hef ekki undan nokkrum hlut að kvarta.

Hvað er títt í rauðhausalandi?

Jú, í kvöld er það Kellys - þriðju vikuna í röð. Eins og það er nú nokkuð laust við að þessi staður sé eitthvað minn stíll þá er nú mesta furða hvað maður endar þarna ítrekað. Að vísu stendur gamlafólkaplássið alltaf fyrir sínu en er það nú frekar svart til afspurnar hvað mér var innilega fagnað af barþjónunum þar á Captains bar eftir sumarið. En hvað um það!

Stelpukvöld hérna á Magheramenagh drive í kvöld, búin að bursta rykið af sex and the city spilinu, festa kaup á singstar og henda Simoni á vergang. Krían mín er afstaðin og Móna (nýjasti fjölskyldumeðlimurinn, VW Lupo, rúsínubollubíll) stendur skínandi í hlaðinu og býður þess að fara að sækja óhollustufæðu á línuna.

Annars er nóg að gera hjá mér þessa önnina sem er nú aldrei af verri endanum, ekkert nema nörda áfangar sem ég elska.

Jei, stelpurnar eru að renna í hlað...

Eltingaleikur

Tegar eg var puki fannst mer eltingaleikir omurlegir - sennilega vegna tess ad eg turfti alltaf ad vera hann, stor, hnottottur og svifaseinn krakkalakki a ekki beint 7 dagana saela tegar kemur ad miklum hlaupum. Eins var tad med ad gera at, ef eg for ut ad leika med villingum sem fundu ser kaeti i tvi ad banka upp a hja folki eda henda snjokulum i rudurnar hja teim og lata sig svo hverfa var sko eins gott fyrir mig ad vera buin ad hlaupa godan spotta adur er nokkur let ser detta i hug a dingla. Tetta hefur litid breyst - nema nuna ma eg sitja sem fastast a klumpnum a medan a leiknum stendur svo hver veit nema eg nai i allra fyrsta sinn ad klukka einhvern.

Eva sleggja hefur nu klukkad mig og heimtad 5 stadreyndir um mig sjalfa - eins og tad se eitthvad lett ad henda sliku fram an tess ad vera ad tylja upp adra hverja blogg sidu sem madur hefur rambad inn a nyverid.

# Eg er dutlungafull og servitur manneskja. Eg gaeti kukad a folk fyrir ad grufla i hnjanum a mer og eins fyrir ad snyta ser naerri mer. Tegar eg snyti mer tarf eg oftar en ekki ad aela lika tar sem hor er tad ogedlsegasta sem eg veit.

# Eg er ofgafull med einsdaemum. Allt sem eg geri, segi og hugsa fer ut i ofgar. Allar tilfinningar birtast mer i svo svakalegri mynd ad eg verd likamlega veik af venjulegum kenndum sem folk glimir vid a hverjum degi - fremst i flokki er tar afbrydissemin.

#Eg er tortryggin og a afar erfitt med ad trua a tad goda. Eg treysti folki almennt ekki, mannskeppnan er sjalfhverf og myndi i allt of morgum tilfellum selja afkvaemi sitt til ad bjarga eigin skinni. Madurinn er lika gradugur og morg gomul gildi sem eg trui a og elska eru ad deyja med minni kynslod.

# Eg er alaeta a humor! Mer tekst oft ad gleyma mer i pessimisstahlutverkinu og detta ur veruleikanum inn i hlaturskast sem getur varad lengur en aetti ad vera likamlega mogulegt fyrir eina manneskju. I leidinni gef eg fra mer kvimleid hljod sem hafa afar misjofn ahrif a folk.

# Eg er hreinskilin. Stundum of hreinskilin. Eg a erfitt med ad hafa skodanir minar fyrir sjalfa mig og hondla tad oft alveg serstaklega illa tegar folk er ekki ad skilja mina hlid. Eg gef tad lika ekkert audveldlega eftir og get traslagast a sama hlutnum arum saman.

Tetta eru fimm stadreyndir - takid teim med fyrirvara, eg skipti skapi eins oft og islenskt vedurfar!

En nuna aetla eg ad klukka, Gudbjorgu, Veru, Evu Olofu, Baldur Smara og Gunnu Doru.

Kveðjustund

Ég trúi ekki að það sé kominn sunnudagur, þetta er það erfiðasta sem ég veit. Hvernig manneskju eins og mér datt í hug að eiga heimili í 2 löndum er sérkennileg ráðgáta. Eins sterk og mín útþrá er og eins mikið og mín bíður úti er ég engu að síður búin að gráta heila nótt yfir að vera að fara.

Ég kveð ykkur með trega í brjósti með orðum Dabba Stef þar sem ég er nú ekkert sérstaklega fær á þessu sviði.


Sumarið líður. Sumarið líður.
Það kólnar og kemur haust.
Bylgjurnar byrja að ólga
Og brotna við naust.
Af liminu fýkur laufið.
Börnin breyta um svip.
Fuglarnir kveðja. Í festar toga
Hin friðlausu skip...
Ég lýt hinum mikla mætti.
Það leiðir mig hulin hönd,
Og hafið,- og hafið kallar.
-það halda mér engin bönd.
Ég er fuglinn sem flýgur,
Skipið sem bylgjan ber.
Kvæði mín eru kveðjur.
Ég kem, og ég fer.


Punktið nú þetta númer niður og notið óspart +44 777 451 3842.

Mikið ætla ég að vona...

...að Óraníumenn og félagar séu alveg hættir að fleygja múrsteinum og bensínsprengjum sín á milli, ekki vill ég nú sjá að mitt fyrsta verk þegar ég kemst loksins aftur þurfi að vera það að taka forsprakka og alverstu ólátabelgina á teppið til að stilla til friðar. Það er alveg makalaust (eins og ég.. eða þið vitið) hvað ég má aldrei bregða mér af bæ í nokkra mánuði án þess að allt verði vitlaust. Ég fór frá Íslandi í nokkra daga á síðasta ári og þegar ég kom til baka var fólk farið að keyra öfugu megin við BSÍ, rúmið mitt var komið í allt annað hús, ég var allt í einu enn einu árinu eldri og einhver stelpuskjáta var farin að syngja með Stuðmönnum. Ég veit ekki alveg við hverju ég má búast um jólin - hef ekki nokkra trú á að ég sé að skilja klakann eftir í öruggum höndum, fólk vill nefnilega alltaf vera að breyta einhverju. En ég verð samt að skipta mér drengilega á milli því það er nokkuð ljóst að stubbarnir ytra eru ekkert að ráða við tilveruna án mín - allt orðið kolbrjálað rétt á meðan ég skrapp heim til að kúka í íslenskan sjó og drekka rándýran mjöð.

Ekki ætla ég þó að vera þekkt fyrir það að fara hljóðlega og hef ég því komið foreldraeiningunni í pössun og ætla að bjóða einvala liði ærslabelgja heim í litlu moggahöllina mína. Þar ætla ég að bjóða upp á Feita Froska bollu og er það einlæg von mín að hún fari sérkennilega í fólk og sjálfur andskotinn verði laus. Von er á fullu tungli svo allt getur gerst. Ég ætla mér að gera eitthvað svo munað verði eftir mér og ég verði mikið rædd næstu mánuði, á meðan ég er frá; spurning um að ná sér í fola úr grunnskólanum eða eitthvað - það ætti allavega að halda fólki við efnið. Sennilega er ég nú komin út á hála braut svo ég kannski hugsa þennan betur.

Þótt verulega hafi dregið úr þankaryki mínu hér á veraldarvefnum er ekki hægt að segja annað en að ýmsu hafi gengið þetta sumarið - eins og svo oft áður. Annars fer að verða hvert sumarið öðru líkt svo ef þið viljið vita hvernig mér hefur liðið þá skuluð þið bara lesa eldri færslur. Allt sem ég geri hef ég gert áður og allt sem ég segi hef ég sagt áður. Öll gömlu gildin eru eins - það er enn sama vinnan, sami kötturinn, sama ástin, sama sorgin og að sjálfsögðu sama árangurslausa megrunin. Ég held þó að mér sé að takast að fara héðan frá hreinum dyrum og eru allir sælir og sáttir, sem er jú fyrir öllu.

Spyrjum annars að leikslokum, lokakvöldið er eftir en það lofar svo sem bara góðu. Við Hexía förum suður á Sunnudaginn, sem ég er að átta mig á að er á morgun svo það er spurning um að drattast upp á afturlappirnar og byrja að pakka.

Lifið heil elsku börn

Farin

Jæja, þá fer ég loksins suður eins og ég hef ætlað mér frá upphafi sumars. Ástæðan, ekki eins skemmtileg og hún átti að vera - ég er hvorki að fara á djamm né karlafar.

Eftir að hafa eytt þessari dýrðar verslunarmannahelgi vel dópuð og glæsileg á fjórðungssjúkrahúsinu á ísafirði er mér hent suður og á að hleypa einhverjum stórborgargrúskurum í minn fagra kvið - veit ekkert hvenær ég á afturkvæmt. Gæti alveg hugsað mér að sleppa þessu, sé ekki alveg tilganginn með sunnanferð sem undir engum kringumstæðum getur endað á stælnum, en svona er þetta.

Sjáumst....

Skyndipróf


Hér forðum daga, þegar undirrituð var enn lítil stelpa í grunnskólanum, þá var almenna reglan sú að þegar kom að prófum þá voru spurningarnar léttari eftir því sem tíminn var naumari. Hvaða guðdómlega speki er þá á bak við það að gefa okkur eina mannsævi til að átta okkur á lífsgátunni?

Ég var að hugsa þetta um daginn þar sem ég stóð á brún Bolafjallsins og horfði niður í algleymið, frelsið ólgaði beint fyrir neðan mig, spurði einskis og svaraði engu.

Nú er ekki svo gott að geta sér til um tímann sem maður hefur á þessari jörð. Margir vilja meina að lífsstíll geti haft þar mikið að segja - ég sef aldrei og ég borða kokteilsósu, ekki lítur það vel út. Samkvæmt annarri speki gæti ég þó hafa unnið mér inn einhverjar mínútur með hlátursköstum í gegnum tíðina - það er ekki gott að segja. Ég ætla því bara að álikta, í mikilli bjartsýni, að ég sé í hið minnsta komin á seinni hluta fyrsta þriðjungs lífs míns.

Og gott fólk, ég er ekki búin að svara einni spurningu rétt á lífsprófinu. Samt er ég búin að pæla meira í þessu en góðu hófi gegnir - kannski það sé einmitt meinið. Ég einblíni svo mikið á spurninguna að það er ekki vegur fyrir mig að sjá eitt einasta svar.

Enda hló brimið, upp í opið geðið á mér. Það góndi á þessa einmanna, glórulausu veru sem finnur sér hvorki stað eða hlutverk á leiksviði veraldar.

Þegar ég var púki ætlaði ég að bjarga heiminum. Á sex ára afmælinu mínu gaf ég alla aurana mína í hjálparstofnun kirkjunnar, þetta var ekki há upphæð en þetta voru allir peningarnir sem ég átti í heiminum. Svona hugsjónir uxu upp með mér og ég ætlaði að finna leið til að bjarga öllu og öllum. Í dag er með naumindum að ég geti bjargað sjálfri mér frá drukknun. Ég treð marvaða í gegnum lífið, ég veit ekkert hvert ég stefni eða með hverjum.

Kannski brimið ætti ekkert að vera að glotta við mér, það er sennilega ekki að ástæðulausu sem ég leita hælis hjá þessu tregafyllsta og mest einmanna fyrirbæri sem mér dettur í hug. Samkenndin ræður þar sennilega mestu um.

En briminu sameinast ég ekki, allavega ekki fyrr en ég hrekk upp af. Fram að því geng ég á voninni um að ég finni einhver svör og vonandi líka einhvern sem ég má elska - ég held að það sé nefnilega alls ekki allra að vera einir.

Er það annars ekki bara hverjum manni hollt að skella sér í smá tilvistarkreppu við og við?

Eintóm kæti

Í mestu makindum var ég, eðli mínu samkvæmt, að vanda mig við það að haldast pirruð og svekkt út í tilveruna, í hádeginu. Þessi dagur var ekkert frábrugðinn öðrum dögum nema hvað hann var heitari en margir - sem var nú alls ekki til að bæta stöðuna. Skapbræðin dundi á fjarstýringunni og hugurinn leitaði út, bara eitthvert út - ekki voru nein teikn þess á lofti að dagurinn kúveltist neitt.

Ó, hvað manni getur skjátlast! Hver gat búist við því að innan um bréfalúguna á Hafnargötunni myndi detta pakki frá sjálfum diskókónginum? Það er ekki bara að ég hljóti að vera komin á lista grúbb-pía heldur á ég núna ekki einn heldur TVO spánýja Abbababb diska. (Ef allir brygðust nú við eins og Kalli þá held ég að það sé vissara að taka það fram hér og nú að ég hefði ekkert á móti nótt með Hilmi Snæ.)

Nú vantar fátt upp á draumaeignirnar mínar, ég á hosurnar, tvíþumlungana, sjóhattinn og nú síðast Abbababb diskinn. -Þessi dagur er ekkert vondur!

Ögurball

Jíhaaaaaa, ekkert jafnast á við sveitaball. Búin að kaupa mér hosur, er komin í peysuna af afa mínum og sjóhatturinn er klár. Ég hef ofurtrú á þessu kvöldi, bíð æst og spennt eftir að Eva mín og Elvar fararstjóri hói í mig og kalli brottför.
Sjáumst!

Kannski bara ég sjálf...

Þegar mér er gramt í geði og mér finnst tilveran í allri heild sinni asnalega leiðinleg þá man ég eftir sögunni um hafnfirðinginn í Englandi. Hann naut sín, að mestu, vel á hraðbrautum þar ytra, kunni þó að hafa að orði hvað heimamenn voru fyrir honum á veginum. Þar kemur að, að í útvarpinu glymur tilkynning frá almannavörnum um brjálæðing sem keyrir á öfugum vegarhelmingi og lætur ekkert stoppa sig. Segir þá hafnfirðingurinn í hálfum hljóðum "eru þeir að tala um einn brjálæðing, þeir gera þetta allir" og heldur áfram sinni ferð.

Kannski ekkert sé að blessaðri tilverunni, kannski ég sé öfugsnúin, asnaleg og leiðinleg þessa dagana. Ég er allavega oj leið og pirruð og sé ekki fyrir endann á því.

...
Í dag gerði ég tvær uppgötvanir - önnur var sú að á næsta ári verð ég tuttugu og fimm... hin var jafnvel sárari!

Góða nótt

Sælan...

Nú ætla ég að brjóta blað í sögunni - í fyrsta sinn í manna minnum ætla ég að eiga algjörlega vandræðalausa Sæluhelgi. Svo spyrjum við bara að leikslokum. Nú skal sjá fram á skárri tíð hér í vík-city.

Stelpan hefur haldið sig töluvert undir feldi upp á síðkastið, hundleið á tilverunni. Látið sig hafa það, að vísu, að gægjast á djammið, sem sjaldan hefur farið vel. En hlutirnir eru bara eins og þeir eru og fara bara eins og þeir fara - verður maður ekki að kunna að gefast upp?

Það sem af er þessu blessaða sumri hefur liðið á ljóshraða og hefur það verið ákaflega mis-tíðinda mikið. Eitt þess sem er efst á baugi hjá mér núna er að maður með veiðistöng er farinn að ætlast til að ég deili fjörunni minni. Ég hef gert mér ferð þangað af og til og ætlað mér stóra hluti en ekki kunnað við að bora mér með skrifblokk fyrir framan veiðimanninn. Ég bíð hann bara af mér...

Djöfull

mig langar ekki að vera hérna...

Bossinn minn

Þessi helgi var alveg stórgóð - þó mér segi svo hugur um að sitjandinn á mér sé ekki sömu skoðunar. Við stöllurnar skelltum okkur í hjólatúr í þynnkunni á laugardeginum og ég held það geti svarið því að undirrituð verður stífluð eitthvað fram eftir sumri. Hver hannar sætin á þessi blessuðu reiðhjól? En hvað um það, gaman var það. Við vorum dugnaðarforkar úti í sælunni í fleiri tíma, rúntuðum út í Ósvör og tókum svo smá pick-nick á brúnni, þaðan skelltum við okkur á gamla-róló þar sem öll leiktæki hafa minnkað all verulega - það var allavega ekki óvíða sem hlussurassinn minn festist. Eftir hamagang og hlátursköst allan daginn var haldið á Miðstrætið þar sem eitthvað var gellað fólk upp áður en við héldum út á lífið.

Ég kíkti nú í gættina á Löggupöbb þar sem ætlunin var að eyða kvöldinu en færðist fljótt yfir í þetta líkja heljarinnar fimmtugsafmæli þar sem ég dvaldist sæl og kát fram undir morgun. Ég held að þessi gleðskapur verði seint sleginn út. Enda eintómir meistarar og höfðingjar þar á ferð.

Viskustig helgarinnar fer án nokkurs vafa til Snævars stórfrænda míns og tel ég það nokkuð fyrirséð að hann haldi því ansi lengi. Andskotans snillingur...

Suma daga,

Hlaupa svartir kettir fyrir bílinn hjá manni, spegillinn brotnar, maður gengur undir stigann, krakkaskari á hjólum umlykur þig og hleypur svo fyrir bílinn, gamall skarfur með hatt beygir í veg fyrir þig, gömul kerling veð varalit út á kinn öskrar á þig að í þér búi djöfullinn og þegar þú heldur að það geti ekki versnað annað hvort springur hjá þér eða byrjar að rigna - nema þegar hvorutveggja gerist.

Dagurinn í dag er ekki svoleiðis.

Nokkuð er það þó sem ég er ósátt við - ég finn hvorki Abbababb diskinn minn né Hemma. Á báðum hef ég fest kaup oftar en í tvígang en þeir hafa þessa tilhneigingu til að hverfa - ég er ekki hissa svo sem, ég myndi sennilega hnupla þeim ef ég fyndi þá á glámbekk. En mig bráðvantar þessa diska - sérstaklega Abbababb því hann kippir öllu í lag - alltaf. Hemmi Gunn & Kalli Hallgríms - er hægt að biðja um meira?

Svörin

Ef þú villt vita eitthvað um Bronislaw Malinowski eða Willy Wimmer, þig langar að sjá gíslaaftöku frá Írak eða vilt lesa textann við hvaða helvítis gaullag sem hljómað hefur á öldum ljósvakans þá eru öll svör við fingurgómana á þér - þú getur "gúgglað" þetta allt. En ef þú reynir það með hlutina sem berja á kollinum á þér alla daga og flestar nætur þá er hvergi svör að finna. Prófaðu að stimpla orð á borð við náungagæsku, dauðann eða ástina inn á leitarvél og hlauptu (hratt) yfir klisjurnar sem blasa við þér. Til að toppa þetta allt skaltu svo leita eftir orðinu tilgangur og sjá hvernig opnast fyrir þér Atlas inn á vísindavefi heimskringlunnar.

Er það bara veraldarvefurinn sem er til þess hannaður að við fáum aðeins svör við því sem er svart á hvítu eða er það veröldin öll sem mælir gegn því að við hugsum of mikið um eilífðarspurningarnar? Ætli það sé til að hlífa geðheilsunni eða til að tryggja fall hennar? Kannski svörin séu mannsskeppnunni bara síður en svo í hag.

Þrumufótur

Alveg er laust við það að ég sé gáfuleg þegar ég er að reyna að tjá mig um nokkuð sem viðkemur íþróttum. Enn og aftur er það fullsannað að mér er hollara að halda kjafti þrátt fyrir hinn allra besta tilgang. Þannig var nú að eitthvað voru þær stöllur í vinnunni minni að baksa við að senda póst á hina mætu menn hjá bb.is. Þær vildu nú benda þeim á rangnefni á meistaranum sem skoraði markið geng erkifjendunum handan hlíðar í gær. Þegar ég sá hvursu brösuglega þetta gekk hjá þeim tók ég á mig þetta verðuga verkefni. Ég settist niður og skrifaði vandaðan lítinn póst í okkar nafni og reyndi hvað ég gat að koma ekki upp um mig sem fávita. Það er skemmst frá því að segja að mér mistókst! Fyrir einhverja slysni skaut orðinu þrumufótur upp í kollinn á mér og varð mér á að nýta það því til skrauts á þessum góða pósti. Svarið sem kom um hæl var eitthvað á þessa leið; "takk fyrir þetta, en skondið að þú skulir kalla hann þrumufót úr því hann skoraði nú úr skalla í þetta skiptið". Ég kenni Helgu Guðrúnu alfarið um að draumur minn um að verða vestfirskur íþróttafréttamaður hjá BB sé kominn út á hafsauga.

En hvað um það, svona meðal annarra orða þá er ég búin að henda inn nokkrum myndum frá helginni, ansi vel ritskoðaðar og það allra ósæmilegasta er allt komið úr umferð.

Heim í sæluna

Já, þá er maður bara mættur heim og byrjaður að vinna. Þá get ég víst engu logið til að fegra skrifleti mína, sit við þessa blessuðu tölvu allann daginn, alla daga.

Fátt hefur svo sem á daga mína drifið síðan ég hér um bil hvarf af öldum ljósvakans. Mér er það ofarlega í minni þegar ég fór inn í Belfast að halda upp á afmælið vinkonu minnar, hvítklædd og sæt. Þeir sem til þekkja skilja kannski þegar ég segist stundum tala með höndunum, venjulega hefur það kannski verið til að pirra fólk en aldrei fyrr hefur hlotist varanlegur skaði af. Í miðri sögu ákvað síminn minn, Frank Betúel heitinn, að skjótast úr hendi mér og smokra sér ofan í nærliggjandi ræsi. Eitthvað ætla ég að leifa mér að efast um að það hafi verið fögur sjón þegar Mæsa litla skellti sér á hnén, í stutta hvíta pilsinu, snéri rassinum upp í vindinn og fór að fálma eftir símanum. Ég náði nú í rassgatið á kvikyndinu, hann vaknaði úr mókinu eftir nokkra sólarhringa en hefur nú ekki virkað síðan. Það er skemmst frá því að segja að sorgarferlið er enn í fullum blóma enda áttum við Frank Betúel saman ógleymanlegar stundir. Þrátt fyrir trega og sorg hef ég nú fjárfest í nýju símatóli sem virkar auðvitað ekki heldur ? sjáum hvort símamenn vilja eitthvað fyrir mig gera þegar ég draugast inneftir með litla dýrið í skoðun.

Best að taka þetta á milli verkefna, spölkorn í einu.

Ég get ekki hugsað undir svona pressu,

MÉR ER SVO HEITT...

Hvar er Mæja Bet?

Ég man þá tíð að ég stökk bara út í djúpu laugina og vonaði það besta þegar kom að skólanum - oftast dugði það vel til. Núna er ég komin með tíuþúsund orð í lokaverkefnið mitt og ég er hvergi nærri hætt. Á hverjum degi er ég að eyða tíma og orku í að breyta og bæta og það sem mér þykir verst... hugsa. Hvað klikkaði?

Eftir rúma viku verður þetta verkefni ásamt öllum öðrum skilaverkefnum komið í réttar hendur og þá er ekkert eftir nema eitt lítið og nett próf og svo bara heim á klakann.

Því auglýsi ég hér með eftir eurovisionpartýum á höfuðborgarsvæðinu. Endilega hendið á mig einhverjum textaboðum þegar nær dregur.

Má ekki vera að þessu, yfir og út...

Litid ad segja - mikid ad gera

Allt a fullu i lokaverkefnum tessa dagana, var ad fa fyrstu vidbrogd vid skapandi-skrif moppunni minni og eg aetla sko ad negla tennan afanga! Kemst ekkert ad i hausnum a mer naestu vikuna eda svo annad en ad fullkomna tetta dot - fekk super umsogn og aetla mer ad toppa tennan afanga...

28 daga tar til eg flyg til islands, viiiiiiiiiiiiii

Good Friday - Bloody Sunday


Írar tala um Good Friday í stað þess að tala um föstudaginn langa, það finnst mér einkennilegt. Ég er samt farin að sjá að hann getur ekki verið neitt langur í þeirra augum, allavega ekki miðað við páskana sem sem virðast engan endi ætla að taka hjá þessu liði. Eins og heimamenn segðu "I'm bored stupid". Nema það er hæpið þeir segðu það af sömu ástæðu og ég því Írar eru með einsdæmum værukær þjóð og mér sýnist enginn annar kunna þessu 3ja vikna páskafríi illa.

Annars var dymbilvikan sjálf alveg prýðileg. Við Eva Ólöf höfðum það fínt saman þó einu sinni eða tvisvar hafi verið komin upp suðan á gráu silfri, enda sjaldgæft að tveir fuglar í búri sitji sáttir. Upp úr stendur sérstaklega þegar ég var að því komin að henda henni fram af hömrum fyrir að gera grín að akstri mínum í þessari öfugugga umferð hérlendis - segir sennilega meira um mína skapbræði en hennar. Við tókum þá ákvörðun að blása á allar tröllasögur og kíkja til Londonderry og sjá hvort við fyndum ekki minjar frá Bloody Sunday, þar á víst að vera góður og flottur garður sérlega hentugur fyrir fáfróða túrista á borð við okkur. Með þykkan þynnkufnik í bílnum (og að sjálfsögðu alla þá dásamlegu fylgifiska sem synda út um rassgatið á Evu þegar svo er ástatt) hentumst við um þessa þröngu vegi, með kolrangt vegakort í farteskinu að sjálfsögðu (Dublin er víst fyrir sunnan). Öfugu megin við gírstöngina ók ég úti í kanti sem leið lá í gegnum land hinna þrjúþúsundmilljón hringtorga - sem er það besta þegar þú skalt alltaf leitast við að fara öfugan hring. Við vorum rétt að vakna og læra að meta undur náttúrunnar þegar smábæjarsálirnar í okkur voru keyrðar á fullt. Áður en við vorum almennilega búnar að átta okkur á að við værum farnar frá bænum mínum vorum við að sigla inn í hina alræmdu borg Londonderry, falsgaulandi og hvergi nærri þessum heimi vorum við því síst að búast við hernum. Í því sem við komum inn fyrir bæjarmörkin blasti við okkur maður inni í runna í fullum herskrúða, ég reyndi að telja mér trú um að ég væri að ímynda mér þetta en þessi haugur riffla sem tók við gerði mér það erfitt fyrir. Við kyngdum þó kekkinum og ókum áfram, ekki af því að það væri efst á óskalista heldur af því að við vorum að skíta á okkur og áttum allt eins von á að vera skotnar ef við staðnæmdumst. Gátum við verið meiri smábæjarpjásur? Þegar þetta "hættuástand" var afstaðið grétum við úr hlátri og gerðum gott úr þessum degi án þess þó að finna nokkuð túristavert. Við fundum dótabúð og það dugði okkur fínt. Londonderry er eflaust ágætis hola.

Nú er Eva þó farin og ég sit uppi með aðgerðar- og algert svefnleysi. Það vill geðheilsu minni til bóta að skólinn byrjar á mánudaginn svo kannski þá megi enn sjá eins og einni og einni villuráfandi heilabylgju bregða fyrir. Fram að þeim tíma held ég á að liggja yfir skrifum fyrir Írana - fátt annað að gera á svona dögum.

Einhvern veginn bregst hugvitið manni þegar maður þarf kannski helst á því að halda. Að taka eitt og eitt próf aftur væri ekki það versta sem ég gæti hugsað mér en andskotinn hvað ég vildi oft að ég gæti stólað betur á það þegar kemur að hlutum sem raunverulega skipta máli. Þegar kemur að málefnum hjartans þá mun enginn leiðarvísir hjálpa okkur. Fólk kallar mig bitra og svartsýna en kannski er ég bara þreytt.

At the place where the world starts and ends both of them were born to the same mother. The daughter was created by all the beauty of the day and the son by the beauty of the night. The daughter's eyes had the deepness of the ocean, they were mysteriously blue and seemed to have no beginning and no end, her skin was the soft and bright daylight, the breeze of the morning and her hair was the first sunlight itself. Her voice was as beautiful as the song of the first bird, her lips the blossom of the first flower. She was playful and joyous. The son was dark and mystical in all his being. His eyes were dark and had the green shades of the northern lights, his voice calm and dim and his mind glorious as the eternity of space. He was strong and silent like the night. But he was peaceful as she was playful. Together they represented the perfection of the very first day.

Þetta er líf mitt þessa dagna, ég henti inn nokkrum myndum.
Ef ég fer að pæla of mikið í dag öskra ég og dett af slóðinni svo þetta dugar í bili, verð að koma einhverju í verk - lata Mæsa...

Dolly Dell er of tung...


tad er min eina afsokun fyrir ad hafa ekki bloggad i faranlega langan tima. Eg einfalldlega nenni ekki ad drossla fartolvunni med mer ut i skola, eg er ekki med net-tengingu i holunni minni og eg hata blogg eins og tetta.

En hvad um tad...

A morgun a Bjarni Petur afmaeli, til lukku med tad - mer finnst aedislegt tegar adrir en eg eldast!

En a morgun er lika St. Patrick's day og tetta er i fyrsta sinn sem eg fae ad halda upp a hann og eg hef engan til ad deila honum med tvi allir eru farnir heim... tetta eru nu meiri helvitis heimalingarnir! En tad skiptir mig engu mali tvi tad eru adeins sarafair dagar tar til min Eva kemur til min og ta ma sko folk vara sig. Stelpan er buin ad ganga fra leigu a bil og eg get ekki bedid eftir ad spreyta mig a vegunum herna ytra - a reyndar eftir ad sja tad ad eg muni eftir ad fara ofugt/rett i hringtorgin - en hey... eg ma klikka tvi eg er litil stelpa fra utlondum!

Eg var ad koma ur vinnu og mer leidist, eg nenni ekki heim og studentapobbinn er fullur af fotboltabullum og halfnoktum smapjasum sem eiga ekki eftir ad komast i rutuna sem taer eru ad bida eftir tvi taer eru svo heimskar og fullar. Getur verid ad tetta lid geymi heilann i tuttunum og tegar taer ganga um svona naktar (med brjostin meira ut um allt en meira ad segja eg myndi voga mer ad reyna) ta verdi taer heimskari vegna tess ad teim er kallt a hugsunuarfaerunum? Eg toli ekki litlar, fullar stelpur sem gubba ut um allt a milli tess sem taer drunka i eigin gelgju og heimsku... en eg er roleg :)

35 ara gamall okukennari gekk upp ad mer um helgina og spurdi hvort eg vildi eignast born med ser- heyrir folk ekki alltaf tad sem kemur ut um kjaftinn a tvi? Eg snaradi fram sma ogedissnilld og hann sa fram a ad eg yrdi ekki mjog god fyrirmynd svo tess i stad baud hann mer bradabyrgdasamband sem atti ad byggjast upp a kynlifi! Folk spyr mig af hverju eg se ekki buin ad finna mer mann herna, eg veit svei mer ekki hverju eg a ad svara...

Vesen med net-tengingu

tess vegna er tetta allt sem gerist... i dag allavega

MAJABET
M	is for	Magical
A	is for	Artistic
J	is for	Jolly
A	is for	Abstract
B	is for	Brilliant
E	is for	Emotional
T	is for	Talented

What Does Your Name Mean?

Það er dásamlegt að ferðast

Jú jú. Síðasta helgi var hreint út sagt frábær. Byrjaði með stórmögnuðu föstudagskvöldi þar sem ég fékk vonandi ekki forsmekkinn af því sem verða vill um páskana því það verður að segjast eins og er að stelpurnar mínar voru ekkert allt of auðveldar viðureignar. Nema að sjálfsögðu Dibban sem svaf svefni hinna réttlátu löngu áður en ég mætti á svæðið til þeirra. Það er skemmst frá því að segja að ég gafst upp á að reyna að draga prinsessurnar heim um sexleitið, en þá snéri ég heim með Hlölla mér í hönd og átti spjall við Sigurbjörgu sem var þá vöknuð upp frá mókinu.

Á laugardeginum þurfti ég svo að mæta í þetta blessaða flug til London. Viti menn, það var ekki alslæmt. Ég sofnaði áður en vélin fór í loftið og missti því að þeim hluta flugferðarinnar sem er vænlegastur til að græta mig. Ég rumskaði aðeins til að breiða úr mér yfir þrjú sæti og hjúfra mig undir teppi og svaf þannig þar til ein flugfreyjan fór að hrista mig rétt fyrir lendingu.

Það var furðu lítið stress á mér á Standsted og var ég næstum því ekkert eins og uppvakningur þegar ég boraði mér inn í þvögu sveittra fótboltabulla sem allar voru á leið í sömu vél og ég. Frábært. Ekki nóg með að ég væri að fara að fljúga heldur þurfti ég að sitja á milli tveggja vel ölvaðra manna sem skiptust á kommentum um flugfreyjurnar og tútturnar mína alla leiðina yfir til Belfast. Og af því ég minntist nú á þessar elskur - flugfreyjurnar. Á hverju voru þær? Þær voru allar svo kex ruglaðar og samstíga í að hræða úr mér líftóruna að ég gat ekki annað en eytt ferðinni í móðursýkislegu hláturskasti sem enginn getur ímyndað sér nema hann hafi verið nærri mér þegar mér bregður verulega.

Ég komst nú samt nokkuð skammarlaust yfir á millilandaflugvöllinn í Belfast þaðan sem ég tók taxa yfir á lestastöðina í Antrum. Nú átti eftirleikurinn að vera einfaldur - en nei. Síðasta lestin hafði farið frá brautarstöðinni klukkutíma áður en ég mætti á svæðið. Þarna var ég, alein á laugardagskvöldi í mígandi rigningu í einhverjum bæ sem er víst bara einhver rottuhola. Ég var úrræðalaus. Hafði ekki hugmynd um hvernig ég gæti reddað mér þarna á milli og fann ekki eina einustu auglýsingu fyrir taxa. GLÆSILEGT. Ég ákvað, eftir að hafa haldið ró minni í klukkutíma, að draga töskuna mína út á götu og setjast þar niður og sjá hvað gerðist ef ég bara léti mig rigna í hel. Viti menn, það virkaði. Kom ekki aðvífandi eitt stykki taxi með síðasta herramann veraldar innanborðs. Hann keyrði mig alla leið heim að dyrum og bar meira að segja töskuna upp tröppurnar mínar.

Vá, hvað það hefði verið gott að skríða beint í koju en svínin sem ég bý með gerðu mér það nú alveg ómögulegt. Að sjálfsögðu var íbúðin tekin að tekin að rotna svo á móti mér tók einhvern sá agalegasti óþefur sem ég hef komist í tæri við. Því tók þessi þreytta Mæsa upp tusku og þreif áður en hún sveif, algerlega uppgefin, inn í draumalandið.

Bagginn

Þegar ég var grislingur var ungur herramaður sem gerði hosur sínar grænar fyrir mér (mér þætti vænt um að þið spöruðuð ykkur vantrúna á þetta, ég var ágætir krakki, þó mikið hafi vatn runnið til sjávar frá þessum tíma). Þessi herramaður gerði eitt og annað til að ganga í augun á mér og sennilega enn fleira til að vinna sér inn blessun Pápa míns. Pápi og bræður mínir Hrekkur og Skrekkur höfðu allir miklar mætur á piltinum og þótti allri fjölskyldu minni framtíð mín björt og ráðin. Hefði ég álpast í heiminn eins og einu til tveimur árhundruðum fyrr hefði ég sennilega átt börn og buru með herramanninum og fetað braut töluvert ólíkri þeirri sem raunin er nú. Sjálfsagt hefði ég unað sátt við mitt og hrúgað niður greindum börnum, tveimur í hverju goti, til þess að fylla kot mitt. Hann hefði sótt sjóinn og ég hefði lært að prjóna.Hvorugt okkar hefði þurft að sætta sig við stöðugan samanburð fyrri elskhuga og sennilega hefði maður aldrei komist í kynni við það hversu djúp brunasárin, sem enginn sér, geta orðið.

Sennilega er helsta ástæða þess hversu viðbjóðslega subbuleg og sár ástarmál vilja vera einmitt sú að þessi hefð hefur verið afnumin, núna er valið okkar. Við vöðum, í villu okkar vegar, úr einu í annað og hendum inn stórum innleggjum í banka efasemda og vantrausts. Með hverju tilrauna/bráðabyrgða sambandi okkar verður bagginn stærri og skeytingarleysi okkar í garð náungans enn meira. Undirrituð breytist í psyco bitch og missir alla trú á gervöllu mannkyninu. Líka þeim sem afar sjaldan, ef nokkurn tíma, hafa veitt ástæðu til vantrausts.

Kannski er einhver sérstakur sem bíður okkar allra og kannski eru jafnvel margir sérstakir sem gefa okkur tækifæri en á meðan við tökum alltaf alla fortíð okkar inn í allt nýtt þá er kannski ekkert skrýtið að allt skuli alltaf springa beint í andlitið á okkur. Það hlýtur að mega læra af draugum fortíðar án þess að hafa þá alltaf alla með sér í liði til að níða hvern þann sem í oftrú hættir sér nærri manni.

Mig langar að prófa að gefa fólki færi á að gera sín mistök áður en ég hengi það fyrir mistök annarra, ætli maður eigi séns í helvíti?

Marýa Elýsabet Jakobsd3/4ttir

Með flugseðil merktan þessari manneskju kvaddi ég sveitina mína sælu í gær með ákaflega mikinn trega í brjósti. Það er sama hvað heimahagarnir geta virkað kæfandi á mann á meðan á dvöl mans þar stendur, alltaf er jafn sárt að kveðja þá. Suma verður samt alltaf erfiðara að kveðja en aðra - en svona er þessi bransi víst.

Það er tilgangslaust að taka það fram að það var viðbjóður að fljúga, það bara liggur í hlutarins eðli. Djöfull verð ég fegin þegar ég leggst í koju á laugardagskvöldið - búin að klára flugskammtinn í bili. Annars hélt ég því nú fram við sjálfa mig þegar ég steig út úr vélinni á Reykjavíkurflugvelli að ég hefði staðið mig með ágætum þar til samþolendur mínir fóru að hafa orð á öðru. Ég segi samt með stolti að ég felldi ekki eitt einasta tár í þessari flugferð og, gott fólk, telst það til tíðinda. Kannski músin innra með mér sé smám saman að deyja - hver veit...

Það er svo gott að sofna í ljósum

En það tryggir oft að maður sofni ekkert í rúminu sínu í bráð. Djöfull verkjar mig í mitt bleika hold.

Enn halda samskipti kynjanna áfram að tröllríða allri umræðu allstaðar. Fokk it... af hverju tekur fólk ekki mig til fyrirmyndar og bara gefst upp?


Hvernig stendur á því að hjartveikt fólk liggur ekki dautt í hrönnum eftir handboltaleiki? Þegar Mæsa anti-sportisti árþúsundsins er farinn að stökkva upp úr sófanum, öskrandi og með óreglulegan hjartslátt af spenningi eru þá ekki pólskiptin orðin heldur svakaleg?

almáttugur...

síðasti vinnudagurinn á morgun, vonandi einhver skemmtilegheit um helgina og svo fer maður að halda af stað í borg óttans...

Helvístisragatakarlmenn og djöfullsviðbjóðishórur

Samskipti kynjanna eru eitthvað agalega mikið á öldum ljósvakans þessa dagana, þar gæti verið um að kenna þeirri títt nefndu bók he's just not that into you. Ég var að renna í gegnum pistil og spjall hjá leifunum, eða leifum leifanna þar sem ekki virðist nú nema einn eftir þar á bæ. Það er gaman að sjá hvað fólk getur velt sér mikið upp úr þessu og því hvort verið sé að alhæfa full harkalega út frá veiðivenjum erótískt háttstemmdra Kana, sitt sýnist hverjum eins og gengur. Ég veit ekki... eru samskipti kynjanna hérlendis eitthvað svo agalega flókin? Ég held að það þýði ekkert að leita ráða í sjálfshjálparbókum pungsveittra kúreka og hvað þá að glugga í ráð bitra sílíkonjúlla. Eina bókin sem gætir gefið einhverja innsýn í þetta frumstæða tilhugalíf okkar íslendinga væri lestu í stunurnar eða önnur eins fádæma vitleysa.

Jú jú, við sitjum og volum undan harðræði þessara helvítisrassgatakarlmanna enda er það vita vonlaust að reyna að skilja þá eða þola. Ég verð nú samt að segja eins og er að ekki öfunda ég þá greyin að þurfa að eiga við einhverjar helvítisviðbjóðishórur upp til hópa. Við verðum eins og blóðþyrstar hýenur í hver sinn sem einhver rasskarlinn misstígur sig og við erum svo dramatískar og auðsæranlegar þegar okkur hentar en andskotans tröllatruntur og töffarar erum við þegar við sjálfar erum í bílstjórasætinu.

Ég held að íslendingar séu bara með afbrigðum gröð þjóð. Hver þekkir það ekki að asnast á ball í ölæði og gera sér dælt við einhvern sem daginn eftir skiptir mann jafn miklu máli og kóktappi. Þegar við stelpurnar gerum þetta þá er það bara fyndið og við erum alltaf með fleiri þúsund afsakanir á reiðum höndum en um leið og við erum kóktappar þá gerum við okkur upp svo mikið hjartasár að við trúum því jafnvel sjálfar. Trúið mér, undirrituð er sko með meistarapróf í hjartasárum sem þegar upp er staðið eru töluvert notalegri en helvítis paper cut.

Ástarsorg er bara eitthvað hobby, getum við ekki bara farið að golfa eins og rassarnir, þurfum við endilega að eyða svona mikilli orku í að hugsa um þá? þegar upp er staðið þá endar marður bara með viðbjóð og drullu... hvar er glóran í því?

Mætt í sæluna

Það verður að segjast eins og er að sennilega hefði ég getað fengið betri tíð hér vestra, en suss látum það nú ekki á okkur fá. Annars er ekkert að veðri það er bara þessi helvítis færð sem fer í taugarnar á mér - ég þurfti að taka upp á þeim ósóma að labba á milli húsa hér fyrir skemmstu, þá er nú eitthvað ekki eins og það á að vera.

Annars er skítfínt að vera komin heim í smá púst áður en næsta önn aðgerðarleysis tekur við - happy days og ljúfa líf bara.

Ég er að hugsa um að staldra við í borg óttans áður en ég held út upp úr mánaðarmótum og auglýsi ég hér með eftir gjörningum og góðu geimi...

Ah the hell of it all....


Það jafnast ekkert á við jólin, hátíð ljóss og friðar. Það er bara á jólunum sem maður finnur hvað náungakærleikur, jafnaðargeð og fjölskyldusamheldni er rík í fólki. Þeir sem þekkja mig vita að ég er ekki kaldhæðin manneskja svo ég get ekki verið að meina neitt annað en nákvæmlega það sem ég er að segja. Jólin voru frábær - Belfast fjölskyldan er án nokkurs vafa samstilltasta og afslappaðasta fjölskilda sem ég hef, um dagana, komist í kynni við. Það var bara eins og hver einasti fjölskyldumeðlimur væri harðákveðinn í að vera sammála öllum hinum um að láta ekkert ganga upp og að gæta þess að friður kæmist ekki fyrir nokkra muni inn á heimilið. Eitthvað getting of track hérna, en það sem mestu máli skiptir: ég hef það fínt! Ef maður getur ekki hlegið að hlutunum hvurn fjárann getur maður þá gert?

Rétt fyrir jólin ákvað ég að gera aðra tilraun til að skella mér út á lífið í ´smáborginni´ Belfast. Það er ótrúlegt hvað hin treystandi smábæjarsál er rík í mér! Fyrir mér er bara til almennilegt fólk í heiminum og það er sama hvað ég dett oft í sjóinn ég fatta það aldrei að brúin sé ekki nógu sterk til að bera mig. Þannig var nú að ég átti að hitta vinkonu mína á stað sem heitir Benedict´s, eitthvað var nú búið að segja mér að sá staður væri nú ekki upp á marga fiska og sennilega ekkert í það varið að fara þangað nema að hafa í fórum sínum hné- og olnbogahlífar. Engu að síður álpaðist ég þangað. Þegar ég mætti á staðinn bólaði ekkert á Jo. Sæta, saklausa Mæsa plantaði sér þá við barinn og var í mestu makindum að senda SMS þegar einhver durgur gengur upp að henni og rekur henni vænan kinnhest. Hálf vönkuð og illa ringluð staulast Mæsa á fætur og lítur með tárin í augunum á manninn sem leit til baka illa svikinn og sagði, áður en hann gekk út í næturhúmið "oh, sorry, I thought you were someone else". Af því að auðmýking mín var svo ógurleg, þar sem ég er nokkuð viss um að sést hafi glitta í bossann á mér þegar ég hlunkaðist aftur fyrir mig við kjaftshöggið, ákvað ég að láta mig hverfa frá þessum stað. Ég reyndi að hitta aftur á fólkið mitt en það reynidst ekki alveg eins auðvelt að finna einhvern á djamminu í Belfast eins og á ísó. Ég staulaðist því inn í leigara, sem ég valdi af kostgæfni til að verða nú ekki tekin á teppið. Nei, mín heppni er einstök. Þessi bílstjóri tók mig jú í rétta átt og nokkuð nærri réttum áfangastað en þá stoppaði þessi aldraði graðnagli burrann og vildi koss - hvað í fari mínu er það sem segir við gamla karla "hey reynið endilega við mig, mér finnst bara gaman þegar steingervingar byrja að klæmast við mig"? Þegar manni fór svo eitthvað að fálma eftir mér grýtti ég klinki í andlitið á honum og hljóp heim. Ég var víst mjög falleg þegar ég kom þangað! Og átti enn eftir að fríkka á komandi dögum þegar fagurgrænt mar fór að gera vart við sig á vanga mínum.

Ég veit ekki alveg hvort stefnan verði nokkuð tekin aftur í borgina á næstunni - held að ég sé betur sett hérna í kunnuglegri smábæjarsælu.

Hvað er títt?

Sonur minn er 14 ára í dag - vildi bara koma því að þar sem ég er loksins komin í netsamband (með íslenskt lyklaborð) eftir töluverða fjarveru.

Til þeirra sem hafa hent í mig saur fyrir að hafa ekki staðið mig hér sem skildi; hey, bite me! Ég er bara ótrúlega upptekin og mikilvæg manneskja. Það er ekki heiglum hent að gera ekkert í 18 klukkustundir á hverjum degi.

Til þeirra sem ekkert hafa lagt til málanna; mér finnst mín ekki nógu sárt saknað!

Jæja, þá er það frá. Prófin eru byrjuð - ég elska próftíð. Engir fyrirlestrar að þvælast fyrir manni og ekkert sem plagar samviskuna þegar maður liggur og gónir á FRIENDS langt fram eftir nóttu. Nú er eitt próf frá og eitt eftir. Bókmenntirnar búnar og stelpan tók prófið með svínslegri heppni eins og henni einni er lagið. Til hvers að lesa sér til um 11 höfunda og svitna yfir ríflega tuttugu bókum þegar maður getur með hjálp æðri máttarvalda giskað á tvö efni sem koma á prófinu og skrifað góðar ritgerðir um þau bæði. Svo mundi ég þessar ritgerðir að sjálfsögðu orð fyrir orð svo eftir klukkutíma var mér löngu farið að leiðast. Vona bara að ég verði eins heppin með seinna prófið því almáttugur hvað það vantar mikið upp á að ég viti eitthvað hvað fór fram í þessum áfanga. Pifff, þetta reddast!

Það er furðufátt að gerast í kollinum á mér þessa dagana, einhvern ógurleg lægð í gangi þar. En hey, gæti ekki gerst á betri tíma því þegar prófin eru búin fæ ég tveggja vikna frí - Happy days...

Ég vil minna gyðjurnar mínar á að hugsa til mín og hvað við gætum haft það rosalega gott saman um páskana.... nei bara svona!

sja stelpuna...

Ja, hun er a fotum og klukkan rett rumlega niu. Hun er ad leggja lokahond a vinnumoppuna sina fyrir MEDIA studies. I gaerkvoldi tok hun ranga beygju a leid sinni a bokasafnid - for i unionid i stadinn og skemmti ser konunglega yfir bar-quiz og karoki. Tad verdur ad fylgja sogunni ad hun tok lagid og vann - hvad er ad tessu folki?

Tegar tessi helvitis vinnumappa er loksins tilbuin er komid jolafri- vuhuuuuu.

STOPP

Eg vil ekki ad 7. des komi a tessu ari, mer finnst tetta ekki rettlatt!

Hledslutaekid fyrir tolvuna mina vard eftir i Belfast, tannig ad eg er i engu sambandi vid umheiminn, tad er ekki fyrir nokkurn mann ad hamra a tessi helv.... lyklabord sem eru ekki einu sinni med islenska stafi! - tad sem verra er eg get ekki horft a DVD og er enn ekki buin ad kaupa sjonvarp, eg er ad tapa glorunni - skrubbadi meira ad segja alla skona mina adan tvi mer leiddist svo - ekki fer madur ad kikja i bok!

hvad um tad...

Ég get ekki sofið

Ég blundaði í tvær til þrjár klukkustundir á laugardagsnóttina, núna er klukkan rúmlega níu á mánudagsmorgni. Ég hef ekki svo mikið sem geispað síðan ég fór á fætur fyrir tæpum 30 klukkustundum síðan - ég verð að segja að ég bíð spennt eftir því að sjá hvernig ég verð í tímanum sem ég er að fara í á eftir.

Þessi helgi var meira en lítið stórfurðuleg. Ég var svo týnd og tröllum gefin að það á sér ekki hliðstæðu. Ég sat ein heima hjá mér og reyndi að finna mér eitthvað til dundurs. Ég er búin að þvo hverja einustu flík sem ég á, þrífa íbúðina hátt og lágt TVISVAR og ég er búin að endurraða í allar hirslur - hvort sem um er að ræða skúffur og skápa í herberginu mínu eða í eldhúsinu. Ég hef farið í fleiri gönguferðir en ég kæri mig um að játa og ég settist jafnvel niður við að leysa þýskuverkefni. Í nótt þegar ég sá að mér tækist aldrei að festa svefn settist ég við tölvuna og úr varð 60 blaðsíðna jólagjöf fyrir a very special someone.

Ég trúi ekki að ég ætli að fara að taka upp á þessari helvítis vitleysu aftur. Það eru sjálfsagt ófáir sem muna þá tíð þegar Mæsan svaf aldrei, ég kæri mig ekkert um að hverfa aftur í það horf. Við vonum nú það besta, skrepp í bæinn eftir skóla og reyni að kaupa það sem ég á eftir að þessum jólagjöfum - það ætti að svæfa mig.

Sennilega er ég svona vakandi af því að ég tók upp á þeim ósóma að lenda í rifrildi en það verður senn gleymt og þá hverf ég til draumalandsins, sæl og sátt!

Mér leiðist

Ég er einmanna og ég hef ekki komist inn á MSN í viku. Mig vantar íslensku í blóðið mitt, slúður og einhvern sem veit hvað ég er frábær þótt ég sé auli. Vill einhver í guðanna bænum senda mér bréf áður en ég fer að hallast að því að ég hafi dottið af hnettinum og sitji föst í ímynduðum veruleika á meðan ég raunverulega ligg einhversstaðar í öndunarvél og bíð þess að rafmagnið fari.

Meira um það seinna.

When you're in a hole - stop digging

Can I stop digging when truckloads of shit are being pored over me in my hole?

Ég er að koma heim...


Ég ætla að skella mér heim í brúðkaupið hjá stóra bró... Ég elska skyndiákvarðanir!

Oj!!!

Það var maður sem snýtti sér fyrir aftan mig áðan! Hann gerði það á svo viðbjóðslegan hátt að ég bý núna yfir þessum upplýsingum - after eight ís bragðast jafn vel á leiðinni upp og á leiðinni niður!

Ég sit í tölvustofu fyrir fartölvur. Eins og ávallt sit ég hér ein með japönunum - það er eins og við séum eina fólkið í háskólanum sem hefur þörf fyrir fartölvurnar sínar. Ég sé mig knúna til að taka það fram að ég er ekki fordómafull - en ég þoli ekki þetta fólk (þá er ég að meina þennan hóp sem er að gera útaf við mig hérna). Þau eru með svo mikið af tækjum og tólum með sér sem öll gefa frá sér óþolandi hljóð. Við erum að tala um hyski sem veit ekki að það er hægt að setja allt á mute. Gemsarnir þeirra hringja með ógeðslegum hringingum, þegar þau fá sms bregður mér svo rosalega að ég missi hjartslátt, þegar þau skrifa sms heyrist sinfonía í hvert sinn sem þau ýta á hvern einasta takka. Þau eru líka mörg hver með svona drasl sem þau tengja í tölvuna sína og þau geta talað í - Á JAPÖNSKU, og þetta lið er ekki neitt að hafa fyrir því að hvísla. Ég get þolað þennan hávaða - hann pirrar mig en ég held sönsum. En hvað er með hávaðann í þessu drasli þegar þau koma með æti hingað niður. Smjatt- og söturhljóð eins og ekkert sem ég hef áður kynnst. Ég hef aldrei fyrirhitt þann krakkaskratta sem getur étið á jafn ógeðfelldan hátt og stelpudruslan sem er á næsta borði við mig. Ég held að þetta sé samsæri - þau vilja ekki hafa mig í "japönsku koníaksstofunni sinni" svo þau reyna allt. Þau lögðust jafnvel það lágt að spila út hor-trompinu. Að láta einhvern mann snýta sér yfir öxlina á mér er ekki eitthvað sem ég mun gleyma - nokkurn tíma! Það var með naumindum að ég næði upp á næstu hæð áður en viðbrögðin við því fóru að gusast út um samanherptan skoltinn á mér.

Ég ætla að flýja heim, í íslensku koníaksstofuna, þar sem hor er meðhöndlað á sama hátt og aðrir líkamsvessar - öll meðferð þess á heima á bak við luktar dyr.

Halló ég heiti Mæja Bet og ég er asni ...

Önnur Belfasthelgi að baki og það vel sannað að smábæjarblómið hún ég á ekki heima í stórborg. Eins og eitt og annað sem ég hef brallað um dagana (eða næturnar) þá eru alls ekki öll afrek þessarar helgar prenthæf - en ég allavega fór á kostum. Það vill þó svo heppilega til að alheimsmeistarinn í að ganga fram af fólki var á staðnum líka svo ég rígheld í vonina um að uppátæki mín séu rækilega falin í skugga Bella bró. Almáttugur hvað það léttir þó brún mína á þessari móralfylltu stundu að einblína á goðsögnina.

Um leið og Belli mætti til Belfast fórum við að Pöbba-rölt; ég, hann og tveir Rendall-bræður. Þetta var hreint ekki amalegt kvöld, endaði með ping-pong einvígi milli Bella og Kyle sem var svo æsispennandi að ég sofnaði yfir því.

Á laugardeginum var fótboltaleikur. Ég er ekki frá því að þetta hafi verið skemmtilegasti fótboltaleikur sem ég hef séð - hvílík hörmung. Þeir voru svo lélegir að ég og Belli grétum úr hlátri, tjah... allavega þar til hann fór inn á síðustu 10 mínúturnar þá grét hann vegna nálægðar sinnar við dauðann! Þetta var stórkostlegt tap og því enginn vafi á því að kvöldið yrði áhugavert.

Þá var haldið á bar-crawl. Ég ætla ekki að kvarta, þetta var fantafínt. Frábært lið þarna og meistarinn að sjálfsögðu að fara á kostum í kjaftinum. Hann vildi finna einhvern til að hræða líftóruna úr og gerði það eftirminnilega... Við flökkuðum á milli staða og á hverjum stað tók við ný uppákoma. Það sem stendur upp úr núna eru reyndar axarsköft mín og einn viðbjóðsgamlingi sem ég var svo heppin að fá að kynnast;

Ég sat hjá barnum, til allrar hamingju með stóra bróður mér við hlið, þegar ég kom auga á mann á sextugsaldri sem var að glápa á mig, þegar ég leit upp blikkaði hann mig og ég fann hvernig mallakúturinn snérist við innan í mér. Ég ákvað að skreppa á klósettið. Þegar ég kom til baka beið mín sú dásamlega óvænta ánægja að Belli var kominn á spjall við gamla svínið. - Mikið sá ég eftir því eftir á að hafa spurt Bella um hvað þeir voru að ræða. Svo ég stikli á stóru þá var kallinn að spyrja hvað hann væri að gera með stelpunni með stóru brjóstin, svo fór hann út í grófar lýsingar á því hvað væri hægt að gera við svona júllur og hvað hann gæti hugsað sér að vera í hans sporum. Þá loksins setti belli upp reiða svipinn og sagði að ég væri litla systir hans. Það dugði honum til að þagga niður í kalli og sleppa frá honum. Því miður kom það mér ekki svo vel því viðbjóðurinn króaði mig af seinna meir. Ég hef nú orð á mér fyrir að tala ekki undir rós en þetta svín gekk svo fram af mér að mótorinn í kjaftinum á mér steindrap á sér. Þá vitum við það að móteitur sem virkar á minn kjaft er gamalt, feitt svín sem reynir að kaupa mig til að gera viðbjóðslega hluti við sig með perlufestinni minni.

Hvað um það - við fórum bara út af þessum stað og héldum á að flakka. Eftir nokkra staði og þúsund bjórkollur var stóri bróðir orðinn þreyttur. Hann var því fegin þegar það var loksins haldið á local-staðinn, fór inn, tók einn hring og heimtaði svo að fara heim.

Þegar Belli og Kyle, tengiliðir mínir við svefnstað minn, voru farnir tókst mér að verða viðskila við alla sem Kyle hafði skilið eftir í því ábyrgðarhlutverki að passa mig. Ég vafraði um stræti Belfastborgar með saklausa smábæjarbrosið mitt og leitaði að leigubíl. Í fyrsta sinn síðan ég kom út voru þeir ekkert að þvælast fyrir mér svo ég álpaðist inn í "black taxi" sem ég Belfast lingo fyrir BIG NO NO. Ég var að sjálfsögðu ekki með heimilisfangið á tæru og svo sannarlega engar líkur á að ég rataði þangað en ég hafði götuheiti og ákvað að þreifa mig svo áfram þaðan. "Take me to mill road" - fyrst þurfti maðurinn að tala í símann í fimm mínútur til að fá leiðbeiningar að þessari götu svo sat ég í taxanum í heila eilífð á meðan hann keyrði lengst út í rassgat og smábæjarglottið mitt tók að stirðna all verulega. Þegar við komum á Mill road vaknaði ég upp við þann vonda draum að það eru víst tvær götur í Belfast með þessu nafni - hvaða djók er það? ég vildi að sjálfsögðu hina. Þá hringdi ég í Kyle og bað um leiðbeiningar - mér var ekki fagnað! Þegar glottandi bílstjórinn var búinn að skila mér símanum og segja mér að "vinur" minn væri ekki glaður þá hringdi síminn. Það var frúin sjálf að hringja í miðju taugaáfalli. Ég róaði hana eitthvað niður eða hræddi meira, ég er ekki viss en hún allavega þagnaði. Það var þó ekki þegjandi kona sem tók á móti mér þegar ég loksins renndi í rétt hlað. Og sunnudeginum var ekki eytt í þögn þar sem ég var tekin á tal af öllum heimilismeðlimum og jafnvel örlítið tekin á teppið.

En sei sei, þetta reddast og mér var fylgt úr hlaði með þeim orðum að ég ætti enn þarna annað heimili - ég þyrfti bara að læra heimilisfangið betur.

Gestabók

Eftir að hafa hlustað á fólk kvarta og kveina útaf örlitlu, sárasaklausu pop-up pornó sem gestabókin mín var að spýta frá sér hef ég náð að troða inn nýrri? sjáum til hvað þess verður langt að bíða að hún farið að haga sér eins og hin gamla!

To what extent was the West Germany's economic miracle due to fortuitous factors?

Mér finnst þetta ritgerðarefni svo langt frá því að vera heillandi - almáttugur!

... & from that moment I knew

Ég held að ég verði að segja eins og er að ég man ekki eftir einu einasta augnabliki lífs míns sem markaði einhver sérstök þáttaskil. Ég get auðvitað flett til baka og rifjað upp eitt og annað sem ég veit að hefur breytt einhverju - andskotinn hafi það, flest allt sem við gerum breytir einhverju. Helvítis hamborgarinn sem ég fékk mér í kvöld situr nú á mjöðmunum á mér á meðan ég hefði getað fengið mér gulrót og fengið drullu. Hvernig í andskotanum getur fólk þóst þekkja þessi augnablik sem skipta máli? Ég held að þetta sé bull. Fólk er að reyna að selja sér einhverja rómantík til að þurfa ekki að takast á við það að lífið er bara skrípasápa þar sem við erum bara peð og hvert augnablik skiptir jafn litlu máli í gangi alheimsins og sandkorn í sandkassa. Jú, vissulega þurfum við hrúgu af augnablikum alveg eins og sandkassinn þarf sandkornin, en hvert og eitt fyrir sig er bara prump sem skipta má út fyrir eitthvað annað. Einu skiptin sem við tökum eftir sandkorni er þegar það lendir í auganu á okkur - það skiptir í rauninni engu máli, það er bara pirrandi. Sem er sennilega mesti heiður sem augnabliki getur hlotnast, að vera pirrandi því þá man allavega einhver eftir því.

Ég er búin að taka ofstórann skammt af væmni og ástarsögum þessa helgi, Þetta er það sem ég held - ástin er bóla! Þú húkkar einhvern upp og hangir með viðkomandi, ef þú ert heppinn tekst þér að þola viðkomandi nógu lengi til að álpast upp að altarinu og lofa einhverju sem þú rembist svo við að taka hátíðlega á meðan þú ímyndar þér að makinn sé ekki að æra þig.

Ég verð að segja eins og er að mér finnst hugmyndin um jólasveininn trúlegri en hugmyndin um "hinn eina rétta". Ef það er bara einn réttur fyrir alla þá er ég þess fullviss að enginn í sögu mannskyns hefur nokkurn tíma endað með sínum rétta. Fyrir mitt leiti segi ég að ef ég upplifi það að finna einhvern sem ég þoli að vakna við hliðina á þrjá morgna í röð þá er hann "keeper". Hingað til hefur það gerst með Helenu, Tinnu og Kolla - ekkert þeirra er til í að vera makinn minn.

Oh, ég er bara pirruð eftir óheppilegt sjónvarpsgláp um helgina. Ástin er örugglega til, en hún er jafna sem gengur aldrei upp svo kannski maður ætti bara að vera fegin á meðan maður dettur ekki um hana. Í rauninni er það bara argasta sjálfspynting að vera að leita að henni.

Mæja cynical

Morgunmæða

Þegar ég vaknaði í morgun hafði ég gjörsamlega allt á hornum mér. Hárið mitt var stærra en nokkru sinni, ég var með rautt lófafar á bringunni, koddafar sem sést hefði utan úr geimnum og enn einn morguninn blasti við mér rass sem var enn stærri en kvikyndið sem ég hafði bölvað undir svefninn. Afrakstur þess að hafa, eins og fáviti, vakað yfir sex and the city langt fram á nótt var fastur í hjarta mínu sem í morgun öskraði á mig að ég væri einmanna. Af því heimska hjartað mitt hafði ekki nógu hátt þá var helvítis lestin mætt utan við gluggann minn - ein af þessum gömlu, háværu sem prumpa mengun alla leið að tannburstanum mínum. Ég lokaði gluggahelvítinu og henti um leið fallegu plöntunni, sem Aideen gaf mér þegar ég flutti inn, út um gluggann. Hún liggur nú þar fyrir neðan og ég kemst ekki til að ná í hana því hliðið er læst og þessi rass er of stór til að klifra. Aldrei þessu vant langaði mig í morgunmat, ég átti seríos uppi í skáp og kom því þægilega fyrir í skál sem ég skreytti svo með mjólk sem var það þykk að mér datt í hug að nota hana til að raka á mér leggina. Mér var ekki skemmt! Ég einhvernvegin hafði það á tilfinningunni að ég myndi gleyma einhverju í dag svo ég ríghélt í lykilinn minn - það mun taka smábæjar Mæsuna tíma að venjast því að ganga um með svona grip. Ég læsti herberginu mínu utan frá, með lykilinn límdan við lófann, fór niður stigann og út. Skellti á eftir mér útihurðinni og gekk út á planið, við mér blasti vitaskuld öskugrár morgunn og ég blótaði honum á meðan ég gekk í átt að símaklefanum. Það var þar sem ég áttaði mig á því hverju ég hafði gleymt - þegar ég steig í poll! Hvernig á ég að vita hvenær ég er í skóm og hvenær ekki þegar það er enginn sérstakur staður þar sem maður sparkar þeim af sér og treður sér aftur í þá? Hérna vilja allir bara alltaf vera í skónum sínum svo ég hef orðið aldrei hugmynd um það hvort ég sé skóuð. Ef ekki hefði verið fyrir þá staðreynd að ég var að fara í fjölmiðlafræðitímann minn sem er bara aðra hverja viku þá hefði ég skriðið upp í rúm og legið þar á meðan þetta morgunskrímsli hefði, hægt og bítandi, skilið sig frá öðrum persónuleikum þessa dags - hvenær varð ég svona samviskusöm? Ég fór inn, sótti skó, fór í skólann og fékk mér appelsínusafa í morgunmat.

Það var ekki beint til að kæta mig að allir gangar skólans voru eins og umferðarmiðstöð strax um níuleitið. Ég sat og var að reyna að koma ofan í mig safanum á meðan illa máluð frethænsn töltu framhjá mér með flugfreyjutöskurnar sínar og risa klumpa á bakinu. Þetta lið fer heim um hverja helgi, maður hefði haldið að það drægi aðeins úr athöfninni í kringum það að pakka niður. Oh, stundum þoli ég ekki stelpur! Píkuskrækjandi, ofpakkandi, slúðrandi drasl sem gengur um þrönga ganga, á lúsarhraða, í hópum dreifðum yfir allan ganginn svo það er bókað mál að ég kemst ekki framhjá þeim þegar ég er að reyna að strunsa úr mér skapillskuna.

Mig langaði að kúka á hausinn á tæfunum sem mættu í fyrsta tímann en svo gerðist eitthvað. Viskugyðjan sem er með þessa tíma er aldrei nema svona ca mínútu að draga mig inn í efnið sem hún er að tala um. Ég kom út úr tímanum hjá henni bara sæl og sátt. Skellti mér meira að segja á bókmenntafyrirlesturinn sem ég sór í morgun að mæta ekki á. Hann var frábær líka - hver hefði vitað að fyrirlestur um Dracula yrði bara fyrirlestur um kynhneigð, kynhegðun og kynlíf. Þegar ég kom þarna út var vissulega kominn föstudagur. Svo ég tók rútuna í bæinn og fékk mér hambó - nú er ég kát!

Þetta gat hún

Eftir skammarlega langan tíma er Mæsa loksins búin að redda tæknimálunum sínum þannig að fartölvan mín, hún Dolly Dell, er loksins nettengd.

Hvað er nú títt af stelpunni? Það er fátt raunar. Lífið hér er enn leikur einn, ég er enn langt á undan áætlun í skólanum - veit ekki alveg hvað það á að fyrirstilla, og er að sjálfsögðu búin að skíta upp á mitt bak í karlamálum. Ekki lengi að því sem lítið er.

Við eiginmaðurinn erum að plana bekkjarpartý, eða "drinkathon" eins og hann vill kalla það blessaður - ég veit ekki með hann, kannski ekkert svo góður fengur. Annars var hann nú elska við mig í gær. Ég sat og svitnaði og stiknaði í testesterón fylltri skólastofu og hlustaði á fyrirlestur um þýska stjórnmálasögu - ekki spyrja hvernig ég endaði í svoleiðis kúrs. Þegar ég fann hádegisverðinn koma skríðandi til baka ákvað ég að láta ekki sjá mig í seinni tímanum. Um kvöldið hringir svo eiginmaðurinn í mig til að athuga hvað hafi orðið um mig. Ég veit ekki hvort það voru myndrænar lýsingar mínar á æluferðinni inn á fatlaðaklósett sem gerðu hann skrítinn eða hvort hann var hræddur um að hann hafi náð að barna mig með því að ímynda sér fjörið sem ég veitti einhverjum öðrum á brúðkaupsnóttina okkar en hann varð allavega voðalega almennilegur og skilningsríkur og toppaði svo allt með því að segjast vera búinn að redda mér glósum úr þessum tíma frá einni af stelpunum því hans væru svo ólæsilegar. Ég veit ekki hvað ég á að halda, ég er eiginlega farin að gruna mannhelvítið um að vera að eyðileggja þetta fína sexless marriage okkar með að líta mig hýru auga. Ég hitti fólkið sem hann býr með fyrir skemmstu og fannst þau vita óþægilega mikið um mig... æji, yet again þá kenni ég túttunum mínum um þessa uppákomu. Ég hef ekki undan að koma mér úr vitleysunni sem þær eru að koma mér í hérna úti. Einhvernvegin hélt ég samt að ég gæti nú treyst á að eiginmaðurinn færi ekki að reyna neitt en andskoti hefur hann hagað sér undarlega síðustu daga. Sei sei...

Er þetta besta hrós í heimi?

Strákurinn í þýskubekknum mínum lét þetta ùt ùr sér: not only are you the most organised and intelligent girl in this class but you definitely have the nicest and biggest breasts- what an odd combo! Ef ykkur dettur í hug gott svar við þessu þá endilega deilið því með mér því mér kom ekkert í hug nema bara ööö, takk!

Eg vaknadi gift kona

hann er ekki raudhaerdur, meira svona dokkhaerdur og storfurdulegur en tar sem vid aettleiddum krakka saman ta verdur hann ad duga - i bili!

Raudhausarnir eru eitthvad ad lata a ser standa fyrir utan einn semi-red kennara sem er bysna duglegur ad dadra vid mig og lata mig rodna eins og apa i timum. Hvad get eg sagt, eg bara stenst tad varla tegar menn tala tysku vid mig - arga arga, oj bara! kannski tad se einmitt tess vegna sem enginn er kominn a verdlaunalista hja mer enn, manngreyid notar tysku i bland til ad skjalla mig!

En hvad um tad, eg er enn bara i frii, eg fer i einn tima a manudogum (hja folanum btw) tvo a tridjudogum, engann a midvikudogum, fimmtudagar eru storu dagarnir - alveg 3 timar og fyrirlestur, a ad gera utaf vid mann?! svo eru fostudagarnir eitthvad rolegir en enn dulitid oradnir, tetta haskolalif a svo vel vid mig :) tad er bar herna i haskolanum sem er alltaf opinn, svo er kaffiteria sem selur bjor a faranlegu verdi, skolasjoppurnar gera tad lika. Tad tok mig ca 5 min ad sja ad afengi er brodurpartur alls sem vidkemur menningunni herna - ekki svo olikt tvi sem gengur og gerist heima, bara meira svona ekki drekkum a milljon, gubbum og forum svo heim og drepumst still - heldur svona sotrum og spjollum - hvern hefdi grunad ad tad vaeri til folk sem notar afengi tannig... mikill misskinlingur i gangi greinilega...

i kvold er eg ad fara a kellys sem er einhver rosa naeturklubbur og eg bara veit ad eg a eftir ad tynast og villast tar inni, ekki nema sjo mismunandi klubbar tarna inni... Eg mun hanga i rassgatinu a Aideen sem aetleiddi mig um leid og eg kom hingad! hun a enn eftir ad atta sig a mistokum sinum greyid...

eg hata ad skrifa svona faranlega vitlaust, tad er eins og eg geti ekki bloggad a tessi bull-lyklabord, hendi inn einhverjum koflum af aevisogu minni her tegar eg drattast til ad finna lap-top stofuna... untill then kossar og knus :)

loksins komin i tolvu....

en ekki mina tolvu svo tessi verdur stutt, snubbott og omurlega stafsett. Eg er komin i saeluna og men hvad eg er ad fila tetta blessada land enn sem komid er, fyrir utan sma hnokra a bord vid eitthvad svona bull eins og innstungurnar her. Get ekki notad neitt af draslinu minu fyrr en eg fae millistk. redda tvi eftir skola i dag og ta nenni eg kannski ad blogga eitthvad med fallegu islensku stofunum minum

ekkert ljost med tessa getraun enn, veit samt ad Dibba er buin ad skittapa...

Íslensk getspá auglýsir eftir svari við eftirfarandi spurningu:

Hvað mun líða langur tími frá því að Mæsa kemur til Norður Írlands þar til fyrsti rauðhausinn verður negldur?

Vegleg verðlaun verða send hverjum þeim sem næst kemst.

butterflies...

Hvursu mörgum fiðrildum er hægt að troða í eina vömb? Að vísu er umrædd vömb heldur í digrari kantinum en ég er nú ekki fjarri því að þetta fiðrildafargan sem þar er nú samankomið fari að hífa mig á loft ? þá er þetta nú komið gott.

Allt er klappað og klárt fyrir brottför mína, vegabréfið bíður valhoppandi af eftirvæntingu ofan á ferðatöskunni minni og rauði dregilinn bíður gljáfægður á Belfast city flugvelli. Það er vissara að draumaprinsinn sé búinn að kemba klárnum og pússa brynjuna því þetta er víst allt að bresta á.

Kveðjureifið mitt annað kvöld er það sem heldur mér á jörðinni þessa stundina, ég væri löngu flogin á brott í huganum ef ekki væri fyrir það hve stóran skerf af eftirvæntingu það kallar á. Ég hlakka svo til að taka eitt gott lokaskrall með heilum hópi fólks sem er hvert öðru dásamlegra. Andskotinn hvað ég er að vonast eftir skítugri skemmtun ? eitthvað verður að gerast sem hægt verður að hlægja að þar til ég kem heim aftur.

Síðasti þriðjudagurinn

Ég er búin að fjárfesta í flugmiðum og sækja um svefnstað ytra svo nú verður varla aftur snúið. Það er ekki laust við að það sé að taka sér bólfestu hnútur í maganum á mér - en er við nokkru öðru að búast? Það er komin dagsetning á kveðjureifið! 10. september stendur til að hittast heima hjá Mæsunni áður en hún heldur utan - mikið um dýrðir.

Ég er alveg að fara að hætta að vinna - á eftir þennan guðsvolaða þriðjudag, einn nudddag, einn kökudag og einn föstudag! Þetta er allt að bresta á...

það er voðalegur þriðjudagur í mér eins og er, og það er jafnvel verra en að hafa mánudag í sér en á morgun kemur betri tíð - ég lofa...

Að breyta rangt


Ég veit ekki alltaf á hvað ég trúi og ég trúi ekki alltaf öllu sem ég veit. Ég trúi þó á gott og illt og ég trúi á rétt og rangt og oftast veit ég ágætlega muninn þar á. Ég kappkosta oftast við að breyta eins rétt og mér er unnt og ég reyni að særa sem fæsta, stundum set ég mig jafnvel á háan hest og það kann að vera að ég troði mér í hlutverk siðapostula mun oftar en réttlætanlegt er - kannski ég vaði svolítið áfram blind á eigin breyskleika og mitt auma geð. Mig langar ofboðslega að vera góð og ég þrái að breyta rétt en þegar allt kemur til alls þá er ég ekki alltaf nægilegum styrk búin. Enn á ný sigrar aumt og hrátt eðli mannskepnunar hugsjónir hennar og betri vitund. Iðrast ég? Auðvitað. Myndi ég breyta öðru vísi? Ég hreinlega er ekki viss.

Eins sárt og það er að vaða í óvissu og sjá svo villu síns vegar þá er fátt sem svarar jafn mörgu af því sem er óráðið í fari okkar. Eftirsjá er tímaþjófur af verstu gerð og oft gerir hún ekkert nema auka á skaðann sem við stundum vinnum þegar við tökum "slæmar" ákvarðannir. Og ef ég þarf að velja - eftirsjá í vissu eða eftirsjá í óvissu þá tel ég mig vita hvort sé léttara korn í veganesti mitt - hvort sem kann svo að vera þyngri böggull á vogaskálar samvisku minnar, það er aftur annað mál.

Sumt get ég samt ekki réttlætt, ekki einu sinni fyrir sjálfri mér - en þegar ég er búin að taka agalega slæma ákvörðun er þá ekki best að reyna að henda fram nokkrum góðum í kjölfarið - svona áður en ég drukkna í vitleysu?

Við breytum öll rangt. Það er kannski einmitt það, hvernig við klórum okkur fram úr aðstæðum sem við sköpum okkur með því að breyta rangt, sem sýnir hvort við búum yfir getu til að læra af mistökum okkar og þroska með okkur sterkari vitund fyrir vikið.

Coleraine


Ég fékk dásamlegasta símtal lífs míns í hádeginu í gær. Það hringdi í mig írskur doktor, dimmraddaður og svona líka fáránlega sjarmerandi. Maðurinn skjallaði mig svoleiðis upp úr skónum, eins og það þyrfti eitthvað svona leynivopn til að sannfæra mig um að taka þessu boði! En hvað um það, ég má ekkert vera að því að segja frá þessu öllu ? í stuttu máli þá er ég að fara að flytja til Írlands og ég stefni á að negla doktorinn.


Mæsa Journalist kveður

Er á meðan er...

Það má hæpið teljast að nokkuð markvert gerist hér um slóðir á næstunni - af gleðinni spretta aum skrif á meðan sorgin er líkleg til að fæða af sér meistaraverk. Eitthvað hefur gerst, því fer fjarri að ég skilji hvað það er eða geti með nokkru móti sagt frá því en ég er frjáls. Fyrir fáeinum morgnum síðan vaknaði ég við hliðina á mínum gamalgróna harmi og fór á fætur til að halda á minni píslargöngu - ekkert benti til þess að henni væri að ljúka. Þessi morgunn varð að degi sem síðar varð að kvöldi, þegar kvöldið varð að nóttu hafði ég misst sjónar af harmi mínum. Í dag er lund mín létt og hjarta mitt er glatt, ég þekki mig ekki fyrir sömu stelpuna. Ætla mætti að örvar amors hafi hitt mig en þvert á móti tel ég raunar að ég hafi loksins náð þeim úr sárum mínum. Sannast sagna veit ég ekkert hver fjárinn er að gerast en ég ljóma eins og sól í heiði!

Dúna logn

Að spyrja til veðurs á þessum slóðum fer að verða jafn kjánalegt og að vakna til að vita með veður á krít. Ég er hætt að kíkja út um gluggann áður en ég fer út, ég bara skoppa út í sólskinið berleggjuð og óhress. Hver einasta íþróttaflík sem ég á er komin út í glugga hjá mér til að meina sólarfrekjunni aðgang að svefnvana glyrnum mínum, ég hef ekki farið í buxur í þrjár vikur og ekkert lát virðist vera á þessari tíð. Samkvæmt öllu ætti ég að vera ósátt við lífið núna, veðrið ætlar mig lifandi að drepa, svo sjaldan sem ég sofna dreymir mig ýmist vitleysu eða óskapnað og blessað einkalíf mitt forðast ég eins og heitan eldinn enda statt í dýpri skít en ég hef áður þekkt. Samt er logn. Ég er skaplaus eins og frelsað gamalmenni, ég er stóísk og sest út í sólina til að lesa bók, eins og ég sé búin að ná sátt við tilveruna og máttleysi mitt í gangi lífsins. Á föstudaginn fékk ég verkefni í hausinn í vinnunni sem ég sá ekki fyrir endann á og hefði auðveldlega getað látið mér hendur fallast og aldrei komist yfir það, á þriðjudegi var komið logn og í dag hef ég ekkert fyrir stafni. Að mér ætti að sækja felmtur þegar svona dauðalogn heltekur mig, aðeins eitt getur fylgt þessu - en ég er sátt, ég er róleg og óttalaus.

Hitabylgja

Ég bar á mig krem í morgun sem núna er að bráðna utan af mér eins og kertavax. Ég sit hér löðrandi, svitastrokin og glæsileg og bíð þess að dagurinn líði svo ég megi snúa aftur heim í skuggann. Ég veit að ég hef ekki verið að haga mér sem skyldi upp á síðkastið en stóð þó í þeirri meiningu að ég fengi allavega að bíða þar til ég dræpist með að fara til helvítis fyrir það. Andskotans hitamælirinn hamast við að klifra ofar og ofar, heldur að hann sé að hita upp fyrir eitthvert fjandans maraþon. Síðan ég mætti í vinnu hef ég unnið eitt verk - fór í búðina og keypti ís fyrir liðið. Ég er sárkvalin. Þegar sumrin í Bolungarvík, íslandi eru orðin heitari en svo að ég þoli við hvar er ég þá best geymd?

Samt má ég bíða eftir frúnni...

Er þetta ekki fyrir lifandis löngu síðan úrelt?
Í fljótu bragði man ég ekki eftir einum einasta karlmanni sem er að bíða eftir að finna sér kærustu, enda þurfa þeir ekkert að bíða, það er alveg meira en nóg af kellingum í kringum hvern gaur sem velkjast um ýmist í von eða vonleysi. Þegar þeirra tími er kominn er hann samstundis farinn. Stelpur í kærastaleit eru hinsvegar á hverju strái, raunar ekki þverfótað fyrir þessum raunamædda þjóðfélagshóp sem annað veifið setur upp svala tíkarglottið og þykist ekki þurfa herra - hmmm...

Þegar ég og gamla settið (that's right, litla barnið er enn boðið með gamla liðinu enda enn að bíða eftir herra) höfum verið boðin eitthvert á ákveðnum tíma þá fer gamli skátinn að skjóta á okkur að hann þurfi þá að reyna að koma okkur tímanlega út úr húsi. Aldrei í eitt einasta skipti hefur hlutunum verið þannig háttað! Þegar við þurfum að fara út úr húsi klukkan 6 stöndum við ferðbúnar í dyragættinni klukkan korter í 6. Nánast undantekningarlaust situr glámur okkar þá enn á loðinni vömbinni fyrir framan imbann - það þarf alltaf að bíða eftir honum. Og á þetta raunar við um all flesta karlmenn sem ég þekki, bræður, frændur og vini. Mér dytti auðvitað ekki í hug að fara að halda því fram að þeir væru lengur að hafa sig til að kvennpeningurinn enda ekkert eðlilegt hvað það er mikil fyrirhöfn að gera kellingar sómasamlega ferðbúnar og húsum hæfar (á meðan karlpungar geta sett á sig bindi og girt sig og það er sko vel af sér vikið og vel taminn maður). En hvað er þetta með karlmenn og að geta aldrei drullast til að fara að hafa sig til og hugsa sér til hreyfings fyrr en þeir eru orðnir of seinir?

Það þarf alltaf að bíða eftir þessum kellingum - ég frussa á þessa staðhæfingu og allar hennar merkingar. Vissulega þurfum við stelpurnar oft að bíða hver eftir annarri en afar sjaldan þarf einhvern karlmaður að bíða eftir mér, þvert á móti sit ég klár úti í bíl og syng með nokkrum lögum því það þarf alltaf að bíða eftir þessum körlum! og geri ég fastlega ráð fyrir að bíta úr nálinni með tvennar merkingar þessa um ókokma tíð...

Ég hata Dawson's Creek...
....Hvernær verður allt auðveldara?

Bónus
 
Ég er kannski að daðra við einhverja brún þegar ég fer að brydda upp á þessu umræðuefni akkúrat núna, þess vegna ætla ég að tryggja mig og taka það strax fram að ég er nú bara hérna í almennum vangaveltum, alls ekki að skjóta á einn né neinn :)  
 
Fátt er svo með öllu illt...  mikið getur fólki leiðs að hætta saman, oft er "you've been dumped" söngurinn sannarlega orð í tíma töluð en þrátt fyrir það virðist þetta fólki erfitt og margur situr eftir niðurbrotinn eftir svona upplifun. Eitt er það þó sem fólk er ekkert alltaf að muna eftir í þessu samhengi - blessaður bónusinn! Jú vissulega er það eflaust ömurlegt að hætta með einhverjum sem hefur verið þinn annar helmingur í einhvern tíma, (undirrituð játar þó að hafa raunar ekki hugmynd um það enda enn alltaf sama heildin) en það birtir upp og í flestum tilfellum var sambandið hvort eð er löngu orðið ömurlegt, svik flugu á báða bóga, "hvítar" lygar orðið daglegt brauð, samræður orðnar pirrandi og innihaldssnauðar og blessað kynlífið löngu staðnað ef ekki uppgufað. Við brake up hinsvegar blossar upp nýr og frábær vettvangur til kynlífsiðkanna -  Bónusnótt. Bónusnóttin er líka stundum köllu uppgjör og í raun er ekki til nein regla sem segir að þetta megi bara vera ein nótt. Þetta er frábær leið til að nýta gamla og löngu úrelta makann til þess að hita upp lendarnar fyrir næsta stig (veiðarnar) svo ég tali nú ekki um hvað það væri gaman að bakbrjóta blessað fíflið (fyrrverandi altsó) í fáránlega æsilegum kynlífsleik sem sýnir honum best hvað það er sem hann raunverulega er að fara á mis við.
 
Ég hef nú eins og áður sagði ekki látið flækjast í neinu alvöru sambandi en smjörþefinn hef ég þó fengið og að sama skapi smjörþef af bónusnóttinni. Ég get ekki annað en mælt með henni, einhver sagði við mig í gær að bónus væri boring - what?!? Þá hefurðu bara tapað í þeim bónus! Því fyrir utan augljósar ástæður fyrir ágæti bónussins þá er hann síðasti séns til að koma út úr öllu bullinu sem sigurvegari, hann fyllir mann svona sigurvímu (af því að maður kýs að hafa þetta síðasta skiptið en ekki af því að einhver annar bindur endi á þetta)  og maður labbar frá þessu töff, endurnærður fyrir næsta fórnarlamb og fullnægður. 

.......Hvernig er það BORING, fussssss

Skuðræðis brjóst

Það er eitthvað að þeim andskotinn hafi það! ef eitthvað er ekki nákvæmlega eins og það á að vera þá bregðast þau við með því að tútna út. Ef veðrið breytist dag frá degi (sem það gerir alltaf því ég bý á ÍSLANDI) þá verða þau pirruð og ákveða að komast ekki fyrir í brjóstahaldaranum sem ég var í fyrir tveimur dögum - ætli þau þjáist af innilokunarkennd? Einhverju sinni þegar við Rúna vorum að "gellast" í kringlunni þá valdi hún á mig túttuhaldara, þrjú stykki, hver öðrum fallegri. Ég var brjálæðislega sátt við þá alla en athyglisverður punktur - þetta voru þrjár mismunandi stærðir! Ég fer að eiga allt fjandans stafrófið í fórum mínum.

Núna þegar fátt hefur verið eins og það á að vera þá hafa elsku rúsínurnar mínar tekið þá ákvörðun að mótmæla öllu heimsins drama með því að komast hvergi fyrir - ekki nóg með að ég þurfi að ganga í íþróttatopp í dag heldur á ég eflaust eftir að takast á loft einhvern daginn með þessu áframhaldi. fólk talar um mislyndi - það tekur ekkert smá á að eiga mislynda líkamsparta, sérstaklega einhverja svona sem, tjah... skjaga aðeins út í loftið og maður felur ekkert of auðveldlega. Ég mun þramma mót ódauðleikanum þegar ég kemst í heimsfréttirnar fyrir að vera stelpan sem varð étin af eigin barmi!



fínt að taka smá detour frá ástinni í smá tíma ;)

of snemmt...

Stundum þegar ég er að koma heim frá ísafirði að kvöldlagi og ég sé að blindandi kvöldsólin er rétt handan við næstu beygju þá hvarflar að mér að snúa við. Reyndar eru beygjur óshlíðar fjölmargar og því skeikar oft einni - tveimur til eða frá þegar kemur að því búa sig undir að fá skerandi frenjuna beint í glyrnurnar til að meina manni nokkra sýn á það hvert maður stýrir bíl sínum. Ég nálgast beygju og ég veit að handan hennar eða næstu bíður mín eitthvað sem ég þoli ekki, eitthvað sem mér finnst svo óþægilegt, en ég verð að mæta sólinni, að öðrum kosti kemst ég ekki heim. Hversu víða á þetta við? Við vitum að eitthvað er yfirvofandi sem okkur líkar ekki og þá viljum við bakka, sama hvað það er sem bíður okkar hinu megin við. Við þurfum kannski stundum að vera duglegri að vega og meta hvað það er sem er þess virði að fá blindandi ógnvaldinn beint í augun!

Það er ekkert í lífinu sem á ekki svör eða samsvörun á Óshlíðinni get ég sagt ykkur...

Ástin og aurar...

Sambönd koma og sambönd fara, þau koma aftur og menn geyma aðra til vara. Þeir geyma eina í bóli og aðra í síma, eina í hverri höfn ef þeir hafa tíma.

Eru hugmyndir mínar um einkvæni virkilega svona gjörsamlega úreltar? Það er sárt fyrir þennan vonlausa rómanker að bíta í það súra að ungviði minnar kynslóðar upplifi raunverulega sjálfa ástina sem óvelkominn kláða. Þeir henda sér út í allt og ekkert, taka hverja óþarfa áhættuna á fætur annarri en þegar ógnvaldurinn Ást birtist þeim í öllum sínum dýrðarljóma þá verða þeir hræddir, neita að taka sénsinn og fleygja henni út á hafsauga, þar sem þeim finnst hún best geymd. Er þetta kynferðislega frjálsræði komið til að vera? Á ég bara að gleyma öllum tilfinningum og ríða eins og rófulaus hundur um alla framtíð án þess nokkurn tíma að elska? Nei takk, ekki þessi stelpa! Mér er sama þó ég hrufli á mér hnén í leit að ástinni og þótt ég endi á hafsbotni hennar vegna, mér finnst hún verðugur málsstaður, þó ég sé bara deskoti hrædd um að ég yrði einmanna ef ég stofnaði klúbb í kringum hann. Frá upphafi kvikmyndanna höfum við horft upp á rjóða vanga og ástarsælu á skjánum, þar áður lásum við um þetta í bókum. Alltaf var ástin svo dásamleg að vankantar lífsins bliknuðu fyrir mikilfengleik hennar - þú gast verið snauður að öllu öðru leiti en ef þú áttir ást þá lifðirðu af. Getur verið að mín kynslóð sé að snúa svona út úr öllum boðskapnum? Erum við farin að setja samasem merki á milli þess að elska og líða skort, að elska ekki og lifa í allsnægtum? Er það Mammonshyggjan sem er að drepa ástina? Ætlum við bara öll að verða rík og voldug, taka það og þann sem okkur langar til í fullkomnu skeytingarleysi um aðleiðingar? Keik stend ég upp og býð herjum Mammons að gjöra svo vel og gera áhlaup á mína höll, ég fell ekki!

Eymd er valkostur

Mikið hefur einn samviskupostulinn verið að hafa þetta fyrir mér síðustu daga og hefur þetta skilið mig eftir með þá hugdettu hvort ég geti mögulega verið háð því að vera í "ástarsorg". Getur verið að maður sé, án þess að gera sér fullkomlega grein fyrir því, nógu klikkaður til þess að troða sér alltaf í aðstæður sem geta ekki annað en endað illa? Vel ég mér karlmenn sem ég veit að munu aldrei endurgjalda mér tilfinningar mínar? Allavega hef ég aldrei komið vel út úr því að falla fyrir karlmanni, með hverju nýjum manni sem ég næ að verða "skotin" í kynnist ég nýrri tegund af sorg, alltaf fara þær síversnandi þar til núna síðast þegar ég hefði getað svarið fyrir að komið væri mitt helsár. Ef ég á eftir að upplifa sárari kenndir en þessar sökum fávisku minnar í samskiptum kynjanna held ég að mér sé hollast að demba mér í klaustur.

Ég veit ekki, kannski er þetta einhver freudísk tilhneiging hjá mér að sækja í höfnun eða þá að ég er einfaldlega að eyðileggja allt gott sem að mér er rétt með að heimta alltaf meira. Sennilega er nokkuð til í því að það sé ekki hægt að gera mér til geðs, ég sit og greini allt svo gersamlega niður og bíð þess að viðkomandi geri eitthvað sem ég get tekið til mín og gert úr því alls herjar sorg og drama. Öll smámistök safnast saman í eina hrúgu og sitja á mér þar til ég er orðið þetta brjálæðislega hörundssára skrímsli sem dembir þessu öllu fram í einu og man ekki lengur neitt sem var gott og fallegt. Það sem ég man leifi ég mér svo að efast um og ef enginn er reiðubúinn til að leggja sig allan fram til að sannfæra mig um ágæti veraldarinnar og segja það sem mig langar að heyra þá er allt ónýtt. Ég geri sennilega allt sem ég á ekki að gera, flæki málin um of og það kostar mig stórkostlegan vin. Ætli ég muni einhvertíma læra að þræða þennan fína veg á milli þess að vera kunningi og elskhugi? Og það sem meira er ætli ég fái einhvertíma að vera elskhugi?

Hvað sem því líður þá er ég föst í veröld sem byggist upp á pörum. Ég hata oddatölur og hef alltaf gert, allt þarf að passa saman í par. Ég er ekki par, nema Hreggviður teljist með þótt enginn sjái hann nema ég. Ég tók eftir því þar sem ég sat volandi á klósettinu fyrir skemmstu að jafnvel köngulærnar sem voru að skríða inn úr garðinum ferðuðust þetta saman tvær. Er ég týnd sál í stöðugum, árangurslausum, flótta undan þeim örlögum að þramma áfram til eilífðarinnar, ónáttúrulega, alein?

Bölvaður útnári

Rétt liðinn föstudagur var með viðburðarríkustu dögum sem ég hef upplifað í lengri tíma - kannski líka afar eðlilegt miðað við allsherjar gúrkutíð síðustu vikur. En hvað um það! Ég fór á fætur upp úr klukkan tíu (vissulega til frásögu færandi) og mætti niður í sparisjóð til þess að blása upp helíumblöðrur. Eins fáránlega mikil og stemningin sem skapaðist í kringum það var bliknaði hún við hliðina á þeim allsherjar skrípaleik sem það var að reyna að troða nokkrum tugum af þessum uppblásnu elskum í skottið á Volvo sparisjóðsstjórans. Hafi einhvertíma verið settur á svið góður kokteill af hafnfirðinga - og ljóskubrandara þá var það útfærsla okkar Öldu þarna á planinu. Þegar manneskjan skipaði mér í fyllstu einlægni að skella nú skottinu þar sem hún stóð með hausinn á milli komst ég óþægilega nærri því að míga á mig. Ekki þótti mér heldur neitt leiðinlegt að keyra með allt draslið yfir á Suðureyri!

Húllumhæið hér fyrir utan tókst afar vel, mikið elska ég svona heimtufreka krakkaskratta sem koma aftur og aftur og aftur að biðja um blöðru. Það er að sjálfsögðu ekki að ræða það að ég fari eitthvað að afla mér óvinsælda með að neita þeim um þær - áður en ég vissi af voru púkarnir allir skrækir og hálfskrítnir - jæja, það er ekki mitt að hafa hemil á þessum líð!

Að kvöldi þessa hlægilega dags (kannski mest svona had to be there brandarar að vísu) héldum við Haukur frændi svo af stað í afmælið hjá Hrafnhildi Ýr. Hvað er málið með út í rassgati djókið?!? Eftir að hafa keyrt alla leið á Þingeyri (for crying out loud) þá keyrðum við í gegnum bæinn (eins og mér var sagt að gera), framhjá staðnum þar sem við fórum alltaf á hestbak (eins og mér var sagt að gera), framhjá golfvellinum (eins og mér var sagt að gera), framhjá flugvellinum (eins og mér var sagt að gera), í gegnum Haukadal (eins og mér var sagt að gera), framhjá gula auða húsinu (eins og mér var sagt að gera) og yfir í næsta dal (eins og mér var sagt að gera) - þar var ekkert. Við tóku grýttar hæðir sem litu ekki út fyrir að hafa verið keyrðar frá því að fyrsti bíllinn kom til landsins. Þessar vegleysur, sem minntu einna helst á slóðann sem liggur norður í Ingólfsfjörð á ströndum, hjökkuðumst við á heflinum mínum, ég er með strengi eftir að hafa lyft upp rassinum í hvert sinn sem ég hélt að allt væri að fara undan bílnum. Þegar ég var alveg að fara að gefa upp alla von um mannaferðir sá ég löggubíl - great. Í brjálæðisofsahræðslu við að vera stoppuð (á nagladekkjunum mínum) brunaði ég framhjá löggunni og hélt áfram út í óvissuna. Fljótlega kom ég að skilti sem sagði mér að kanna ástand vegarins áður en ég heldi áfram, það gæti verið bundið sjávarföllum og þessi vegur væri aðeins fær jeppabifreiðum. Skítt með það, ég hélt á - því þetta gat nú ekki versnað! - ó jú, lengi getur hitnað í helvíti! Nú tóku við einhverjar mílur af stórgrýti, pollum og þverhnípi og allt var þetta svo dásamlega einbreitt að það var ekki heiglum hent að ætla að snúa við þarna. Engu að síður var ég komin í það hugarástand að ég vildi ólm fara að bakka til baka þegar ég keyrði fram á bjórdós. Hvílík stundargleði. Það liðu þó ekki nema fáeinar sekúndur þar til ég var farin að hugsa með mér að kannski væri þetta upplituð dós utan af bruggi frá því á bannárunum - gat ekki verið að nokkur hefði farið þennan veg síðan þá.

Ekki leið á löngu þar til annað kom þó í ljós. Að vísu vorum við að sjálfsögðu á kolrangri leið - en það höfðu fleiri gert þessi mistök. Bjórdósin/tálsýnin var þarna eftir Rögnvald sem hafði líka farið framhjá afmælinu og haft upp úr krafsinu sprungið dekk. Þegar hann mætti svo á réttan stað kom löggan á svæðið vegna þess að greyið hafði gleymt að borga fyrir hamborgara og franskar á Þingeyri. - Þessu sinna þeir en þegar ég kný dyra í grenjandi rigningu og segist hafa orðið fyrir skotárás þá geispa þeir og senda mig heim - fusssssss!

Þetta var fínasta afmæli. Góð hugmynd að láta fólk hafa svolítið fyrir því að mæta á svæðið. En þessi færsla er orðin allt of löng...

Finally some butterflies

Eftir stöðnun í heila eilífð er eitthvað rót komið á kollinn minn - praise the lord. Ég kann ekki alveg að skýra það en ég er með fiðrildi í maganum og það er stórkostlegt. Ég setti á mig maskara í dag þó ég væri ekki að fara að gera neitt sérstakt! Ég held svei mér þá að ég sé farin á markaðinn aftur eftir að hafa hjakkað í sömu einstefnu-, botnlangagötunni syndsamlega lengi.

Ekki svo að skilja samt að það sé nokkuð að gerast í lífi mínu, ég gæti ekki fyrir nokkra muni rifjað upp hvernig ætti að starta einhverju slíku, hvað þá fylgt því eftir. Engu að síður er mikið frelsi í því fólgið að vera loksins farin að opna augun. Strákur gaf mér auga í kvöld og ég tók eftir því - kannski var ég bara með hor, ég veit ekki... en ég sá hann allavega og það eru góðar fréttir.


Ussususss, það er að færast líf í gömlu beygluna :)


p.s. Ég minni Haukinn minn á frestinn...

Er ég hávær?

Ég hef lifað í þeirri trú, sjálfsblekkingu sennilega, að ég sé ekki hávær að eðlisfari - heldur aðeins þegar ég er heiðruð með nærveru ákveðinnar danaprinsessu (sem kemur hingað eftir 20 og eitthvað daga). Ég var stödd í gleðskap á sunnudaginn, sat þar bara nokkuð róleg og settleg i eign heimi. Ég var ekki að trufla nokkurn mann þegar ég heyrði allt í einu óma lag sem ávallt vekur hjá mér mikla kátínu. Eins og gefur að skilja brást ég við með að reka upp hlátur, venjuleg viðbrögð ekki satt? Nei, ekki miðað við viðbrögð nærstaddra. Það sló grafarþögn á hópinn, nokkrar sekúndur liðu á meðan fólk leit hvert á annað, eins og í spurn um hvernig ætti að bregðast við þessum óhljóðum, því næst sprakk allt liðið úr hlátri og í gegnum roðann og skömmina heyrði ég spurt "hver var þetta?". Það var eins og ég hafi bara tekið mig til og prumpað af öllum lífs og sálarkröftum, sleppt einu daunillu tundurdufli frá mér. Að sjálfsögðu gerði taugaveiklun mín það að verkum að ég hló enn meir og þá létu mín íðilfögru svínahljóð svo sannarlega ekki á sér standa. Ó, vá hvað ég hlýt að vera hátt skrifuð hjá ísfirðingum núna. Mæja Bet?, já þessi stórfurðulega með viðbjóðslega hláturinn?!?

Ég elska kvef

Heilsufarið er dásamlegt í dag. Það er svo gaman að vera stíflaður út um allan haus, hver einasta ennishola er stútfull og suðandi eins og STRIKIÐ á mollulegum sumardegi, það surgar í eyrunum á mér og helvítis stillimyndarhljóðið eykur á áhrif hellunnar sem nær að trekkja upp mínar fínustu taugar. Þetta er þó bara ósköp notalegt við hliðina á þeirri staðreynd að ég er með hor í nefinu - seigfljótandi, linan, grænan viðbjóð sem mér gengur ekki vel að losna við. Ég reyni að snýta mér en það er bara hlutur sem ég ræð ekki við án tilheyrandi uppkasta, ekki kúgast ég minna við að sjúga upp í nefið svo ég reyni að útiloka tilvist nebbans og anda bara með munninum. Nú er svo komið að froða er farin að vella um munnvik mín og ég minni sjálfa mig á sveittan og aumkunarverðan Labrador. Síðast þegar ég tók sénsinn á andateppu til að koma nokkrum orðum frá rak ég mig á þá staðreynd að ég er komin með hæsi - ekki svona flott hæsi sem gerir röddina töff og sexý eins og króníska hæsið Tinnu Ágnús, nei meira svona "ég er ljótur, bólugrafinn ræfilsnörri í mútum" hæsi. Ég er ekki í sjálfsvorkunn, mér bara fer það ofboðslega illa að vera kvefuð.

Hringrás lífsins

Mér finnst ótrúlega sniðugt hvað börn og gamalmenni eru alveg eins. Það er eins og hægt og sígandi frá miðjum aldri fari fólk að þróast aftur í átt til bernskunnar. Frumbernskan er einhver svona sælureitur, útgangspunktur eins og byrjunarreiturinn í mattador. Fólk er bara hálft æviskeiðið að átta sig á þessu, eyðir ótrúlegum tíma í að reyna að vaxa og þroskast og í eitthvað svona bull um að axla ábyrgð og svona. Gamalmenni geta mikið frekar leift sér kæruleysi bernskunnar, þau eiga hvort eð er ekki svo voðalega mikið eftir. Þrátt fyrir lítt svo dulda ellikomplexa mína er stór partur af mér sem iðar í skinninu eftir ellinni - mínir komplexar eru meira svona kvíði fyrir mid-life crisis. Þegar ég verð alvöru ellismellur mun ég elska það. Allt sem ég hef látið almenna skynsemi banna mér að gera mun ég prófa á elliheimilinu. Ljómandi af digrum hlátursgasskammti mun ég elta unga sjarmerandi sjúkraliða á röndum og vekja hjá þeim viðbjóð og ótta með ægilegum talsmáta mínum, þeim sem forðum einkenndi mig en er nú í dvala kominn sökum "Þroska".

Anywho, það vakti nú ekki fyrir mér að fara að velta mér upp úr glansdraumórum elliáranna, það sem ég var að velta fyrir mér er af hverju er enginn að nýta þennan markað. Gamalmenni þurfa voða mikið að nota sömu vörur og börn. Af hverju er enginn að markaðssetja eitthvað sérstaklega fyrir gamla liðið? Það eru til tískumerki fyrir ungabörn, fullt af vörumerkjum sem meira að segja ég þekki, Osh kosh er víst rosa flott og dýrt fatamerki, libero og pampers eru töff bleyjur, gerber er æðislegt barnamauk. Reyndar notar gamla fólkið ekki sömu fötin og börn og heldur ekki sömu bleyjur en hver veit hvað gamlafólksbleyjur heita (að Helenu minni undanskilinni)? Gamalt fólk étur samt oft barnamauk og það notar sólarvörn sem er hönnuð fyrir barnahúð.

Það sem mér finnst samt vera besta sameiginlega einkenni barna og gamalmanna er að þau heyra bara það sem þau vilja heyra - en það hefur svo sem ekkert með markaðssetningu að gera.
... ég er syfjuð

Verður maður góður á einum degi?

Hingað til hefur verið hægt að hafa ófá orð um kænsku mína þegar kemur að því að vera afburðarléleg í golfi - er það liðin tíð? Nokkuð undravert gerðist rétt í þessu & því fer fjarri að ég sé nokkuð nálægt því að komast niður á jörðina af forundran & kátínu. Mæja litla Bet fór í mini-golf með Hauki frænda sínum, hún hefur prófað að leika listir sínar þar áður & persónulegt met hennar, fram til þessa kvölds að sjálfsögðu, var á að giska... æji, förum ekkert of náið út í þá sálma, allavega nokkur högg yfir pari. Í kvöld lék hún tvo hringi. Þann fyrri hélt hún ágætlega vel við honum frænda sínum og kláraði sátt á 5 höggum UNDIR pari. Hún var rög við að hefja seinni hringinn þar sem hún vildi hætta á toppnum með þessi fimm högg sín í pokahorninu til að gorta sig af um ókomna tíð. Til allrar lukku & hamingju hélt hún þó áfram. Stelpan hóf hringinn á glæsilegu höggi sem hún fylgdi reyndar eftir með hörmulegum mistökum en eftir það var ekki á nokkurn bratta fyrir hana að sækja. Þegar hún hafði svo gulltryggt sigur sinn með að leika sér að því að fara tvisvar (í röð) holu í höggi var ljóst að hún væri að klára þann seinni á NÍU höggum undir pari... níu níu níu!!! Takið við því, aldrei fyrr hefur golf verið svona sniðug hugmynd fyrir mér, ég verð kannski aldrei púttmeistarigolfklúbbsBolungarvíkurnítjánhundruðníutíuogátta en gæskan, farðu að gæta þín því hver veit nema þessi sveifla sé komin til að vera.


Utan við þetta er fátt títt úr auðninni. Enn þessi blíða sem ætlar mig að kæfa en það virðast allir svo ósköp sáttir að ég get ekki annað en brosað út í annað. Fór út að labba aftur í dag, verð að fara að passa mig því mér lýst alls ekki á þessa þróun - gæti bæði lagt af & tekið lit... engan ósóma takk! Við Haukur erum komin með nafn á bókina okkar, það er svo flott að ég held að það sé best að halda því leyndu enn um sinn til að forða því frá höndum ritruplara. Mér fannst strákurinn ekkert sáttur við tillögu mína um að taka sér upp listamansnafn svo ég stakk upp á að við mættumst þá á miðri leið og hann yrði áfram Haukur en frændi í stað Sigurðssonar.

Sumarið virðist komið allt í kringum mig, vonandi að það verði bara brátt aftur sumar í hjarta mínu... oj :)

Hvaða vitleysa

Ja hérna hér, ég veit ekki hvað hljóp í mig fyrr í dag, svona leiðinleg ætla ég nú ekki að vera, o sei sei nei. Hafir þú ekki lesið síðustu færslu ráðlegg ég þér að sleppa því, hafir þú gert það bið ég þig að hafa mig afsakaða. Ég sit heima í eymd og volæði og má ekkert gera, það þarf sterk bein til að hverfa ekki á vit geðillskunnar þegar svo stendur á.

Rétt í þessu var ég þó að gera samning sem bjargar geðheilsu minni - ég hef fengið hann Hauk frænda minn með mér í það verkefni að skrifa bók á meðan hvorugt okkar er að vinna. Ekki nóg með að það bjargi mér heldur mun það sjálfsagt bjarga mannkyninu því við erum bæði svo sérstaklega dásamlegt fólk. Ekki er með öllu ljóst hvernig bók um ræðir, efni, nafn og útgáfudagur er allt óráðið en það eitt er víst að hún verður stórkostleg.

Nú sé ég fram á bjartari tíð, mun una mér vel við eitthvað sem ég dái í stað þess að velta mér upp úr hlutum sem eru svo óravegu frá mínum skilningi.

Ágætis síðdegi hér í einskismannslandi, þannig viðrar að ég minnti sjálfa mig á sveittan grís þar sem ég gekk, hlæjandi, um götur bæjarins í fríðum hópi kvenna ásamt krónprinsinum hennar Stebbu... og ofvaxna hundinum hennar að sjálfsögðu.


Ta ta

p.s. kann einhver óbrigðult ráð við hárlosi?

Pirruð!!!


Ég held að mig skorti greind til að halda uppi eðlilegum mannlegum samskiptum, það er á mörkunum að ég nenni því orðið. Getur það í alvöru þurft að vera svona mikil vinna að halda sambandi við vini sína? Ég vil bara fara að fá reglur, svartar á hvítu, um hvað ég má og hvað ég má ekki, hvað sé gott og hvað sé slæmt. Er það kannski sneið sem ég þarf að fara að taka þegar ég er farin að þurfa að elta fólk uppi til að yfir höfuð vita hvort það sé á lífi? Þegar fólk hringir aldrei, sendir aldrei SMS, stoppar mann aldrei á rúntinum og talar aldrei við mann af fyrra bragði á MSN er ég þá kannski bara hlægilega flónið að sitja og trúa því enn að það sé eitthvað pláss fyrir mig í lífi viðkomandi? Það er ekki hægt að skrúfa svona algjörlega fyrir öll samskipti án þess að manni verði eitthvað brugðið! Kannski er ég bara leiðinlega manneskjan, so be it - hvernig væri þá bara að segja mér það í stað þess að láta mig hanga endalaust eins og fávita?

Í Veikindafríi


það er ekki laust við að sparnaður í heilbrigðiskerfinu sé farinn að vera áþreifanlegur - ekki svo að skilja að ég hafi fundið fyrir honum á leiðinlegan máta, þvert á móti raunar. Áður en bráðskemmtileg sjúkrahúsdvöl mín hófst, nú fyrir skemmstu, var ég send heim með eitt og annað til að undbúa mig fyrir skurðaðgerð. Hér áður fyrr hefði ég bara verið lögð fyrr inn en nú eru breyttir tímar, ég fékk hvorki meira né minna en að sprauta mig sjálf. Já, gott fólk, nú fyrst er Mæsan langt leidd - þetta fólk er ekkert að taka það inn í myndina að maður sé nýlega laus úr meðferð... nei nei, stuðlum að falli því þetta er svo ódýrt - þetta á nú reyndar ekkert við í mínu tilfelli... en vissulega umhugsunarvert.

Það er ekki laust við að mér hafi verið skemmt fyrstu klukkustundirnar eftir aðgerð, það mikið skemmt að ég var farin að halda að ég þyrfti að byrja talningu mína upp á nýtt, (sleppti því samt og stend í 145 í dag). Ég vaknaði öll tjóðruð við rúmið með snúrur út um allt, mér leist ekkert á þær svo ég vakti kátínu allra viðstaddra með að rífa hverja og eina einustu af mér. Fyrsta klukkutímann kom svo ekki eitt íslensk orð upp úr mér, þess í stað fékk ég munnræpu á ensku og fræddi banginn útlending um ágæti þess að éta súrt slátur. það er nokkuð ljóst að ekkert má út af bera hjá henni þessari - þarf að hafa sig alla við til að vera ekki gegnheilt fífl.

En sjúkrahúsdvölin var að mestu bara notaleg, ég litla barnið á svæðinu (ágætis nýbreyttni) og naut því mikils dekurs og væntumþykju. Fékk til mín sjúkraþjálfara sem nuddaði mig í bak og fyrir - ekki slæmt!

Ég ætla ekki að fara út í sjúkrahúsmatinn að svo stöddu - eins og gefur að skilja er ég ekki sátt við að fá hakkaðar gulrætur í kjötinu mínu og gæti haft um það mörg og stór orð en ég er að verða svo dönnuð að ég ætla að sleppa því. Þrátt fyrir þessa skýru morðtilraun er ég komin heim, heil og sæl og má ekkert gera fyrr en guðmávitahvenær.

Fréttaritari einskis kveður að sinni, en lofar fregnum úr aðgerðarleysinu von bráðar :)

Mæsa kókosbolla

Nú er minn hróður stórlega aukinn – í fyrsta sinn síðan mælingar hófust hefur Mæja Bet Jakobsdóttir borið sigur úr býtum í kókosbollukappáti – og það á karlmanni. Já, í þessum töluðu orðum situr Rögnvaldur stórfrændi minn og hvílir þungt höfuð í kjöltu sinni á meðan hann grætur þetta ógurlega tap. Þetta mun aldrei gleymast...

Líka eins gott að eitthvað sniðugt skildi gerast því það er búið að hafa af mér ballið sem ég ætlaði á um helgina – kölluð suður með dags fyrirvara, takk fyrir takk!

Veit ekkert hvenær ég verð bloggfær á ný svo ég bið ykkur vel að lifa rétt á meðan

Gamli skórinn

Maður hefur nú slitið eða vaxið upp úr ófárri flíkinni í gegnum árin. Komið hefur fyrir að maður sé hættur að nota eitthvað sem getur svo nýst öðrum í áraraðir, oftast finnst manni það ekkert mál- en það er eitthvað öðruvísi við gamla skóinn. Sama hve slitinn og ljótur, illa þefjandi og óþægilegur hann getur orðið - hann er gamli skórinn. Jafnvel þó maður vilji ekki fyrir nokkra muni láta sjá sig í gripnum og maður fái hælsæri eða nagla í hælinn í hvert sinn sem maður treður sér aftur í hann þá er hann bara ekki hlutur sem maður er tilbúinn að láta af hendi. Maður getur átt gullfallegan og alveg heilan kjól inni í skáp sem manni finnst ekkert mál að gefa í söfnun Rauða krossins svo einhver fái hans nú notið, en gamli skórinn á bara að vera inni í skáp. Maður vill ekki sjá hann á einhverjum öðrum, hann á bara að sætta sig við þau örlög að vera – og verða aldrei neitt annað en gamli skórinn. Þetta er bara einhvernvegin svona með suma skó...

„Við vitum hvað klukkan slær”

Mikil var gleðin er fylgdi gjöf nokkurri sem beið mín þegar ég kom aftur úr hádegismat í dag. Beið mín ekki þessi fallegi, eiturgræni gripur sem er óneitanlega sláandi líkur græna, eineygða kvikyndinu í Monsters inc., nema þessi var ekki svona feitabolla, heldur stóð upp á mjóum stilk – falleg skepna. Þetta fyrirbæri var sem sagt gjöf til sparisjóðsstarfsmanna fyrir blessaða ánægjuvogina sem fitar okkur ár hvert, auk þess var þetta fyrirbæri klukka. Klukkunni fylgdu nákvæmar leiðbeiningar um hvernig megi stilla hana, það góðar að mér tókst það. Sátt við mitt, sat ég sem dáleidd og horfði á græna dýrið mitt með væmið sumarbros út á kinn. Ég fylgdist með klukkunni minni ganga heilar 7 mínútur áður en ég leit upp á aðra klukku og sá að það var liðið korter.

Ég veit ekki hvort þetta segir mér að það sé plott í gangi um að reyna að láta okkur vinna gífurlega langan vinnudag en ég veit að þetta segir mér að í heilt korter gerði ég ekkert nema horfa á þetta grey og hlæja að því – sælir eru einfaldir...

Frekar þann versta en þann næstbesta

Mikið held ég að maðurinn hafi oft vitað hvað hann söng. Þrátt fyrir að geta hljómað svo skynsamur þegar maður segir keikur að geti maður ekki fengið það sem maður vill þurfi maður að læra að vilja það sem maður fær þá veit maður oft að það er bara bull. Auðvitað er það líka bölvað bull að sætta sig við botninn fái maður ekki toppinn en það er samt eitthvað svo kvenlegt, og tja rómantískt næstum, við leit þess hryggbrotna að millivegi þess að vera réttilegur píslarvottur eða fáviti. Það er sennilega eitthvað í eðli okkar kvenna að halda í harminn, eða kannski er það bara eitthvað sem mér tekst ekki að losa mig undan - ég skal ekki segja. Ég veit allavega vel upp á mig sökina hvað það varðar að vaða úr öskunni í eldinn með galopin og helst tárvot augu. Komi ég að einhverju sem mér finnst nógu vont eða erfitt er það bókað að ég vel að leggja eitthvað enn verra á mig eins og til að smána hinn upprunalega sársauka – auðvitað er það bilun, en hver verður ekki vangefinn þegar kemur að samskiptum kynjanna?

Er vilji guðs að birtast á undarlegustu stöðum?

Svona í seinni tíð, þegar mér er farið að reynast snúnara að kenna einhverjum öðrum en sjálfri mér um ófarir mínar er ég ósköp mikið farin að velta mér upp úr æðri mætti og leita að merkjum hans. Það er mjög hentugt, því þeir sjá merkin sem það vilja - og mér tekst að sjá þau hvar sem mér hentar. Ef ég t.d. er að koma úr ræktinni en langar samt í súkkulaði þá þarf ég ekki nema að heyra eina nammiauglýsingu í útvarpinu til að tapa rökræðunum við sjálfa mig, af því að þessi auglýsing hefði ekkert komið núna nema af því að ég má alveg fá mér smá nammi - nema notla það sé verið að auglýsa snickers, sem er bara viðbjóður.
En hvað um það...

Ég var að keyra heim frá viðbjóðslegu Reykjavík nú fyrir skemmstu, það í sjálfu sér er ekkert til frásögu færandi - kemur fyrir besta fólk. Nema hvað að inni í Álftafirðinum þarf ég að stoppa vegna vegaframkvæmda, lendi í smá bílaröð og þarf að sitja í lengri tíma. Þetta hljómar nú eins og eitthvað sem gæti verið agalega leiðinlegt - en nei nei, gott fólk, guð er alls staðar. Fyrir framan mig í röðinni stóð bíll, í honum sátu maður og kona, hún var að prjóna, hann að lesa. Ekki hafði ég nú setið þarna mjög lengi þegar maðurinn snarar sér út úr bílnum og vindur sér í spjall við mig. Hverjir voru þar mættir nema vottar Jehóva;

Votti: Sjekkir tsú guð mit nabbni?
Mæsa: ha? Já já...
Votti: tsú mátt lesa tsessa blött og spjatla við mig seinnara

þrátt fyrir að mér þætti þessi maður hinn elskulegasti sótti að mér beygur þar sem ég hef nú frá blautu barnsbeini heyrt draugasögur af svona mönnum svo að mér læddist nú sú hugdetta að reyna að losa mig við hann. Ekki tókst mér það sem skildi því ég álpaðist til að láta það út úr mér, í kurteisishjalinu, að ég væri nú að skoða það að fara í guðfræðinám - er ég algjör afglapi... ég hélt að maðurinn ætlaði að kaupa mig þegar ég asnaði þessu út úr mér. Til allrar hamingju var vegurinn opnaður áður en ég þurfti að bregða fyrir mig lyginni þegar maðurinn fór að ýja að því að ég væri best komin í hans hópi að segja fólki rétta nafn guðs. Ég slapp með haug af lesefni og þá vitneskju að maðurinn kann númerið á bílnum mínum og veit hvar ég vinn. Var þetta merki frá guði? Sem sannkristin eðalstúlka gæti ég alveg sannfærst um það. En ég hef ákveðið að skoða fleiri hliðar málsins. Sé guð þarna á ferð að reyna að leiða mig í einhvern sannleika þá man hann að sjálfsögðu eftir uppáhalds Bellu byttu*- sögunni minni, þar sem hún fékk einmitt fröken votta-Jehóva í heimsókn og ákvað að íra aðeins upp kaffið hennar svo úr varð mesta skemmtun. Kannski guð sé að senda einhver merki með þessu spjalli en ég ætla þá að líta svo á að hann sé að segja mér að snúa mér aftur að Bellu-sögum eða þá að hann hafi bara verið að senda mér einhvern til að gera þessa töf skemmtilegri – hvað veit maður.

Ég veit það allavega að í gær fór ég í gömlu tölvuna mína að leita að einhverjum Bellu byttu-sögum og það voru ljúfir endurfundir. Eins veit ég að ég hlakka næstum bara til að hitta þennan mann aftur því þetta lesefni vakti alveg upp nokkrar spurningar.

Allir vinna og guðs hróður er aukinn...


* Bellu byttu- sögur eru smásögur sem ég hef skrifað í gegnum tíðna, sjálfri mér til gamans – enginn vissi um þær (þar til núna) nema ég og minn guð

Games People Play

Djöfull get ég orðið ógeðslega þreytt á því að spila með í þessum veruLEIKUM – ég kann ekki reglurnar og ég þekki ekki mörkin. Er ég of einföld eða of saklaus til þess að geta fylgt eftir öllu þessu bulli í kring um mannleg samskipti? Ég er, fyrir svo lifandis löngu, komin með viðbjóð á óekta fólki og guð minn góður hvað það er eitthvað að tröllríða öllu á þessum síðustu og verstu. Það er ein regla sem ég virði – What you see is what you get, ef hún á ekki við um þig slepptu því þá að brosa framan í mig því ég HATA gervibros næstum eins mikið og ég HATA gervihlátur. Er virkilega enginn munur á kurteisi og gabbi lengur?

Kannski er ég að spila leiki án þess að fatta það, ég efast reyndar um það því bróðurpartur alls míns tíma upp á síðkastið hefur farið í að vera ringluð og pirruð á að skilja ekki leikinn sem ég er allt í einu komin inn í. Þegar leikur er leikinn eiga allir sem að honum koma að fá að vita reglurnar – ef fólk ætlar sér að spila með mig þá bið ég það vinsamlega að útskýra það allt fyrir mér – annars endar það bara með illindum. Auðvitað eru vissar reglur sem tengjast mér en ég leifi fólki bara að vita þær. Ég er vissulega skrítin á einhverjum sviðum, t.d. áttu ekki von á góðu ef þú snertir á mér hnén – það er bara bannað. Annað sem er ágætt að vita um mig er að ég hata bull og feluleiki svo ógeðslega mikið að ég er farin að vera allt of mikið eins og opin bók – ég nenni ekki að draga undan eða spila eitthvað sem ég er ekki því svoleiðis kemst upp um síðir. Ég á það til að vera óhóflega hreinskilin og leggja kannski helst til mikið upp úr því að fólk viti hvar það hefur mig af því að það er eitthvað sem ég kýs oftast að vita varðandi aðra. Ekki láta sem þér sé vel við mig ef þér er það ekki – það eru allar líkur á að mér sé ekkert vel við þig heldur. Ég er samt ekkert að tala um að þú eigir þá að hrækja framan í mig, vertu bara kurteis án þess að spila fávita. Það er ótrúlegt að manneskja sem fyrir fáeinum árum þoldi ekki krakka skuli í dag eiga sín bestu samskipti við börn – þau eru einfaldlega of hreinskilin og flekklaus til að taka þátt í blekkingaleikjum og undirferli.

Ég get ekkert komið þessu efni frá mér – ég er bara pirruð á fólki sem er alltaf að leika eitthvað sem það er ekki, hafi ég sagt við þig að mér finnist þú ekta þá veistu að þú ert ein af eftirlætis manneskjunum mínum.

Frábært hádegi

Matarhlé gerast bara ekki betri en þetta. Veðrið er vitaskuld svo ómótstæðilegt að þrátt fyrir að þrettán flugur hafi rifist um pláss í eyranu mínu þegar ég kom inn í bílinn minn þá gat ég ekki annað en brosandi sungið með einhverju væmnu sumarlagi í útvarpinu. Allir sem ég mætti á ferðinni brostu og kinkuðu glaðlega kolli – hvílík smábæjarstemning í sólinni.

Þegar heim kom stóð stóri surturinn bróður míns, ýlfrandi eða spangólandi eða hvað það nú er sem þessir labradorar gera, á tröppunum við útidyrnar, minn stóri surtur stóð í efstu tröppunni innan dyra og hnusaði í allar áttir og hvæsandi kallaði á mömmu sína, klárlega ósáttur við þessa heimsókn hundsins. Efri hæð hússins var á öðrum endanum og mamma með nefið svo á kafi ofan í skólabók að ég gat með engu móti náð sambandi við hana. Mér var alveg sama! Ég settist bara niður með kjúklingalegg í annarri og kókglass í hinni svo skítsama um öll heimsins hundahár og alla þessa óreiðu. Ég get reyndar ekki þrætt fyrir að maginn minn hafi tekið smá snúning þegar stóri bróðir kom askvaðandi inn í húsið með krakkann sinn undir handleggnum, skellti henni upp á borð og fór að skipta á henni þannig að ég fékk besta útsýni beint upp í útskitið rassgatið á óberminu. Veit ekki hvort þetta var ábending á að megrunar væri þörf – það hefur þá haft tilætlaðan árangur því eftir þetta át ég ekki einn einasta bita.

Þessi dagur er frábær til að halda á að viðra hugmynd mína um ráðhúsleika. Það væri dásamlegt að loka bara öllu klabbinu, bankanum, sýslumans- og bæjarskrifstofnunum, eitt síðdegi og mætast á túninu í ærslafullu kappi til að verða ráðhúsmeistari í hinum ýmsu greinum. Ég á enga ósk heitari í dag en að fá að eiga ráðhúsmet í brennó eða snú snú!

Alltaf að læra

Það varð skammhlaup í fartölvunni hennar mömmu í nótt því ég grenjaði svo ógeðslega mikið ofan í hana. Frábært alveg og ótrúlega mikil hreinsun og eitthvað svona bull sem maður selur sjálfum sér þegar maður er búinn að grenja eins og smástelpa. Vill hver sá sem stal grátstopparanum mínum gjöra svo vel að skila honum! Til augnanna er ég eins og Tilda Rice daginn eftir að hún horfði á Pearl Harbor og ég kann ekkert að meta það. Ég vil mikið frekar fá að vera aftur tilfinningalega lamaður freðklettur – ég hef séð nógu marga lifa fínt með því til að vera sannfærð um ég geti það líka.

Það er ótrúlegt hvað maður getur öslað áfram í einhverjum blekkingaleik og trúað á eitthvað sem fyrir öðrum aðilum sem að því koma er bara bóla. Væri ég freðin í gegn hefði mér verið slétt sama þegar sannleikurinn skall á mér eins og dragúldin kúkableyja – næst mun ég ekki finna fyrir því. Maður verður að spila úr því sem manni er gefið og þó ég hafi greinilega misskilið þessa hönd – hélt ég væri að spila grand en var að spila nóló (ekki alveg sjóuð í þessu spilamáli), þá er bara að læra af þessu eins og hverju öðru hundsbiti. Það er líklega kominn tími á að maður láti af þessari barnslegu trú á að góðir hlutir gerist og fari að hugsa aðeins um sjálfa sig. Þó sannleikurinn sé sár þá er hann manni sennilega fyrir bestu – það væri bara frábært ef maður gæti einhvertíma skilið hann. Ég fer allavega með meiri gát á næstunni, þó eitthvað/einhver birtist mér sem gull þá er ég sennilega bara að byggja mér skýjaborgir sem eru engum öðrum sjáanlegar.

Mæsa, reynslunni ríkari, kveður að sinni – dauðþreytt og grátbólgin.

Totally addicted

Hún Tinna mamma lánaði mér fyrstu tvær seríurnar af Sex and the City á DVD – ég hef haft nóg fyrir stafni. Þetta eru fimm diskar og ég á ekki nema einn eftir – ég er strax orðin dauðkvíðin því sem tekur við þegar ég verð búinn með þann síðasta. Ég er orðin svo gegnsýrð af þessum heilaga sannleik og mig þyrstir stöðugt í meira.

Mig langar bara að liggja uppi í sófa, undir teppi og fræðast meira og meira um það hvað þessar kynjaverur, karlmenn, eru óskiljanlegt fyrirbæri og sannfærast með hverju atriðinu meira og meira um það að mig langi ekkert að skilja þá því... Frankly they’re scum! En hvað um það...

Páskarnir nýbúnir og ég varla kominn í frífílinginn þegar ég er mætt í vinnuna aftur. Ég gerði ótrúlega fátt þessa páska. Fór í ræktina, söng með kórnum og gerði eitthvað svona fjölskyldu stöff. Ég er því guðslifandi fegin að hafa ekki farið á ballið sem ég hafði hugsað mér að kíkja á... djöfuls samansafn af backstabbing, dick-thinking viðbjóðs líð virðist hafa verið samankomið á þessu balli. Sögurnar sem ég hef heyrt eru allar ljótar og ég veit að ég hefði verið í óratíma að jafna mig eftir þetta ball – allt of margir eru að falla í áliti, jafnvel fólk sem ég hafði ekkert álit á (vonandi samt að það taki þetta ekki hver sem er til sín). En til allrar hamingju er alltaf til fólk sem hækkar í áliti til að vega upp á móti – Haukurinn minn var til prýði á Finnabæ á páskadag og hugðist færa frænku sinni nokkra ilvolga breta en hún álpaðist til að láta sig hverfa – dem... fallega hugsað hjá honum samt!

Flábælt

Mér finnst svo gaman þegar föt sem voru of stór verða of lítil, ég elska þá staðreynd að ég sé að breytast í loftbelg. Bráðum mun ég svífa um loftin á spikinu mínu, himinlifandi með þessa hröðu skvapmyndun. Ég vissi alltaf að þessi árátta mín, að kaupa alltaf tvennt af öllu þegar ég kaupi mér föt, ætti eftir að skýrast – bráðum þarf ég að eiga tvennt af öllu svo ég geti sprett fötin mín upp í miðjunni og saumað tvær flíkur saman í eina STÓRA. Ég er glæsikvendi.

Sumir dagar


Ég kíkti á gömlu síðuna mína áðan og það fylltist allt af einhverju pop-up drasli. Gestabókin mín er bara stútfull af einhverju kjaftæði – fussss! Mér finnst að ég ætti að fá að uppfæra þá síðu bara – hún er sko þúsund sinnum flottari en þetta fúla blogg, kemur manni alltaf í stuð. Sumir eru bara svona flinkir!

Ég las magnaða bók í gær og er margfalt betri manneskja fyrir vikið – eins og það hafi verið á það bætandi...

Nóg um þetta egó-bull í manni, ég ætla bara að halda áfram að halda vinnustaðnum mínum gangandi og ljóma af fegurð í leiðinni... ég er ómótstæðileg!


.............................YEAH!

I’ll be running for president

Ég gæti orðið:
Félagsráðgjafi, auglýsingastjóri, þulur, fræðslustjóri fyrirtækis, móðurmálskennari, lögfræðingur, bókasafnsfræðingur, tónlistarmaður, ljósmyndari, almannatengill, fréttamaður, tækniskrifari, þýðandi, skipulagsstjóri í félagsþjónustu, tungumálakennari, námsráðgjafi, prestur, skólastjóri, félagsfræðikennari, frambjóðandi, starfsmannastjóri, bankastarfsmaður, aðstoðarmaður lögfræðings, rithöfundur, talmeinafræðingur, sálfræðingur, kristniboði etc.

Fékk niðurstöðurnar úr STRONG áhugasviðsprófinu mínu í morgun – það eru til allt of mörg störf í heiminum.

Ég hallast mest að kristniboðanum, það er örugglega frábært.

Asetonískir handakrikar

Þegar ég vaknaði í morgun vissi ég að ég færi ekki fram úr rúminu nema ég velti mér upp úr einhverju sem hefur komið mér til að skella upp úr í gegnum tíðina. Þetta var snúið verk þar sem ég er einstaklega þröngsýn manneskja, með háþróaða, vandláta og fágaða kímnigáfu og ekki þekkt fyrir það að hníga niður úr hlátri vegna einhverra smámuna. Ég lagði hugann í pollinn (sem kattarmjónan hafði útbúið á koddanum mínum með að reka feita afturendann í vatnsglas í gluggakistunni) og fór að velta mér upp úr einhverju sem mér finnst fyndið. Ég fór að hugsa um einn morgunn síðan ég var í 1. bekk í menntaskóla – hvað ég hafði bitið það í mig að vinna bug á morgunillskunni og láta ekkert raska ró minni – þó það væri ekki nema þennan eina morgunn.

klukkuviðundur mitt öskraði þar til blóðhlaupnar glyrnur mínar opnuðust til að slátra þessari tussu, herbergisfélaginn lá steinsofandi í næsta rúmi og ég, elskuleg að venju, kunni ekki við að kveikja ljósið svo ég reyndi að græja mig aðeins í myrkrinu. Eftir að hafa nánast hengt mig við að koma mér í brjóstahaldarann og nær kæft mig við að hneppa buxunum mínum teygði ég mig upp í hillu til að sletta á mig smá svitarolloni, enn svefnblind og utangátta kippti ég mér lítið upp við fnykinn sem gaus upp þegar ég slengdi vænni gusu í handakrika mína. Það var ekki fyrr en ég fann vota strauma leka niður með síðum mínum sem ég áttaði mig á því að ég hafði gripið í naglalakkeyðinn í stað svitabrúsans.

Sótsvört af illsku og angandi af eiturgufum mætti ég í skólann stuttu seinna, staðráðin í að láta á engu bera og ljóma af tilbúinni kæti. Þegar ég svo þvældist fyrir sjálfri mér í efstu tröppunni, með þeim grátkómísku afleiðingum að ég skoppaði niður allar tröppurnar og inn í miðjan hóp myndarlegra 4bekkinga , stóð ég upp, vel rjóð og sælleg að sjálfsögðu, og gekk rakleiðis inn í stofu. Ég hafði þó enn ekki urrað!

Síðdegis, þegar skóla lauk var brosið enn á sínum stað. Þar sem ég arkaði á mínum kvenlega hálendishraða með 70 cm reglustrikuna mína gnæfandi upp úr skólatöskunni fannst mér dagurinn hafa heppnast alveg ágætlega. Það var ekki fyrr en ég leit upp og sá að fólk lá í hrönnum allt í kringum mig grenjandi úr hlátri að mér varð litið aftur fyrir mig til að komast að þeirri viðbjóðslegu staðreynd að ég hafði snarað einn gullfallegan 4bekking með reglustrikunni. Aumingja maðurinn hafði flækt reim utan um spjótið sem stóð upp úr töskunni og var búinn að dragast á eftir mér út alla ganga án þess að ná sambandi við þennan glaðhlakkalega geðsjúkling sem klárlega var með hugann einhversstaðar í sveitum landsins. Ég hélt mér væri allri lokið.

En hvað um það, upprifjun mín á þessum morgni var nóg til að ég drattaðist á lappir... og enn hef ég ekkert urrað í allan dag!

Funny or not

Þar sem ég heyrði útundan mér fyrir skemmstu að valið á fyndnasta manni vestfjarða stæði yfir fór ég að hugsa um hvernig fólk þætti fyndið. Nú hefur það verið haft fyrir manni frá blautu barnsbeini að feitt fólk væri almennt fyndnara en magurt – ástæður þess eru mér með öllu ókunnar en oft hef ég nú rekið mig á þessa raun. Ófrítt fólk hefur oft þurft að vera í betri tengslum við kímnigáfu sína þar sem fallegu fólki fyrirgefst allt – sama hvað það getur verið húmorslaust og leiðinlegt. Alkoholistar eru enn einn hópur fólks sem er sagður hafa kímnigáfuna í hávegum. Ekki er ósennilegt að þetta sé varnartaktík hjá fólki sem er óöruggt fyrir einhverjar sakir – en hvílík náðargjöf að kunna að vera sniðugur.

Sem feitur og ófríður alki myndi ég nú segja að ég ætti að vera í rosalegum húmorista – áhættuhóp... hvað er eiginlega að klikka? Ætla ég bara að vera undanþága frá öllum góðum reglum... fussssssss starting tomorrow þá verða allar varnir uppi og ég verð funny as hell!

Mars 2004

Mig dreymdi tóma vitleysu í nótt en samt hefði ég alveg verið til í að halda því bara áfram, þessi draumur má alveg verða minn veruleiki til þess að veruleikinn þurfi ekki að vera þessi martröð.

Suma daga leikur einhvernvegin allt í höndunum á manni, heimurinn liggur svoleiðis að fótum manni og allt gengur upp – aðra daga er það ekki þannig. Það er líka allt í lagi, það verða auðvitað að koma dagar inn á milli til að minna mann á að góðu dagarnir eru ekkert sjálfsagðir - en má koma heill helvítis mánuður (og vel rúmlega það raunar) þar sem ekkert gengur upp og allt er bara á móti manni? Það heldur mér gangandi núna að mánaðarmótin eru framundan, á fimmtudaginn verður þessi mánuður búinn og ég þarf aldrei aftur að upplifa mars 2004, viðbjóðslegasta mánuð sem klínt hefur verið upp á mannkynið.

Back to reality

Í blíðskapar vorveðri og sólskinsskapi lagði ég af stað úr ofvernduninni í Reykjavík síðastliðinn föstudag. Í samhljómi sólar, söngva og gleði keyrði ég sem leið lá allt þar til ég kom í Brú – þá keyrði ég inn í vestfirði. Tók þá við grámi og snjókrap og bitur veruleikinn. Æji – verður manni ekki bara að vera skítsama, það virðist allavega vera í tísku þessa dagana!

Mér er skítsama þó það snjói, mér er skítsama þó ég hafi ekkert fyrir stafni og ætli mér sé ekki algjörlega skítsama þó ég sé búin að fitna það mikið að ég gæti nú ekki með nokkru móti notið kynlífs án tækniaðstoðar dýptarmælis. Það er nú líka bara eins gott að ég fari ekki að asnast út í svoleiðis nokkuð því val mitt á karlmönnum er fyrir neðan allar hellur. Alltaf tekst mér að velja menn sem eru sadistar, hálfvitar, aumingjar, heimskingjar, drullusokkar eða vansælir litlir mömmustrákar með tilfinningargreind sem Ingjaldsfíflið ætti að skammast sín fyrir. Ég lifi bara í dagdraumum yfir Bridget Jones, þar sem allt endar vel. Rígheld í vonina um að einhversstaðar leynist karlmaður sem kann að meta alvöru kvensu, kjarnyrta og skörungslega í flesta staði – vonin um að þessi karlmaður finnist á íslandi er hinsvegar dauð!

Hvað um það...

Horfin sjónum almennings

Það er skemmst frá því að segja að Mæsa sprakk og mun ekki blogga í bili. Þeir sem hafa orðið fyrir barðinu á vægast sagt ömurlega meingallaðri tjáningartækni hennar eru beðnir um að fyrirgefa og/eða gleyma. Fyrr en varir mun hún hverfa á vit einangrunar og verða þá sambandslaus við umheiminn í nokkrar vikur, engar tölvur, engir rúntar og engir helvítis GSM-símar.

Farið vel með ykkur, hver veit nema við sjáumst eftir fáeinar vikur – ef ég verð þá orðin hæf til mannlegra samskipta.

Magnaður andskoti

Ég er næstum hætt að hafa skoðanir á nokkrum sköpuðum hlut. Mér finnast að vísu kartöflur enn vondar og get talið eitthvað svona rusl til, en merkilegri málefni en þetta finnast ekki í kollinum á mér – skrítið.

En hvað um það. Sá það í gær að kannski er mér að vaxa vit bara – nokkuð gaman að því. Fór í trivial með tveimur skaphundum og tókst að bera sigur úr bítum með að svara, ekki bara einni, heldur tveimur sportaraspurningum.

Mér leiðist, ég hef ekkert að gera, minna að segja. Sennilega er ég stressuð vegna yfirvofandi breytinga á högum mínum, kannski er ég lúin sökum langvarandi svefnleysis. Ég er allavega örg og þreytt með hnút í maganum sem ég get fundið 50 ástæður fyrir en efast samt um að nokkur þeirra sé rétt. Það er manneskja í hausnum á mér að blaðra og ég veit ekkert hvað hún er að segja. Ég verð að fara að fá meiri og dýpri svefn en þessi stöku tveggja tíma lúr er að veita mér.

Annars er tilveran bara spaugileg með mínum þreyttu augum...

Þroski

Ég er eitthvað svo ótrúlega mikið að þroskast upp á síðkastið – kannski ekki seinna vænna. Sem dæmi um þennan skyndilega þroska get ég tekið fram getu mína til að takast á við óvæntar tilfinningar á borð við, tjah... segjum bara afbrýðisemi. Fyrir fáeinum dögum síðan átti sér stað atvik sem gerði mig abbó, allt í lagi, við bara tökum á því. Hefði kannski alltaf getað harkað það út einu sinni án þess að gersamlega snappa. En þegar það fór síðan að gerast ítrekað þá fór gamla blóðbragðið að gera vart við sig í munninum á mér og ég fann hvernig sortnaði fyrir augum mínum en í stað þess að brjóta eitthvað, lemja einhvern eða öskra út grenjandi morðhótanir þá varð ég bara pirruð. Reyndar mjög pirruð, reyndar það pirruð að ég beit sjálfa mig til málheltis - en ég þagði þó og dró mig í hlé.

Annað dæmi; í nótt vaknaði ég við það að einhver viðbjóðslegur fnykur var að troða sér inn í herbergið mitt, ég hélt niðri í mér andanum á meðan ég hætti mér inn á bað eftir handklæðum til að bólstra hurðina svo fnykurinn gæfi mér einhvern grið. Í morgun var ég svo, aldrei þessu vant, ósofin þegar ég skreið fram úr. Fór upp og æpti á pabba að þessi beitningarfýla væri að drepa mig. Í ljós kom að þetta var ekki bara lykt að vinnugalla eða einhverju sem slysast til að vera inni á heimilum hjá venjulegu fólki – nei, pabba mínum datt í hug að hengja harðfisk upp til þerris við herbergisdyrnar hjá mér! – hvað ætla ég að gera í því? Diddelííí squat! Hugsaði ég um hefnd? Að sjálfsögðu, ég er bara mannleg og rétt farin að hafa þröskuld þroskaferils í augnsýn. Ég var auðvitað komin með ákveðnar hugmyndir um úldinn afbeiting og þorskshausa undir rúm foreldra minna, but I’ll take the high road og ég sit á mér.

Ég er æðisleg. Ég kem sjálfri mér stöðugt á óvart upp á síðkastið og er þess fullviss að fyrir vorið verði ég búin að læra að þekkja og stjórna hvers kyns bræði sem upp í mér blossar. Afbrýðisemi, hefndarhugur og stöðugur vitleysisgangur mun heyra sögunni til.

Vinnan mín er brjóstabani

Ég get svo svarið það að í kollinum mínum er engin minning um meiri sársauka en mér tókst að úthluta mér í gær – þetta var sko topp vinnudagur. Það var vitaskuld ekki nóg með það að svona eðlileg klaufa-atvik eins og að hnerra kaffiduftinu framan í mig, labba á viðbjóðslega þungu hurðina inn í skjalaskáp, hella á mig heitu vatni og skella alls konar drasli á puttana á mér væru fleiri en vanalega heldur þurfti ég svo að kóróna daginn með því helvíti að sprengja á mér annað brjóstið. Ætli vinnustaðurinn sé tryggður fyrir svona hlutum? Helvítis hillurnar sem ég, með mínum undurpena hætti, treð mér á milli oft á dag eru (mér) í brjósthæð. Þeir sem hafa séð til mín labba vita að þegar ég labba á eitthvað er það oftast ekkert lítið högg. Aldrei þessu vant var ég að drífa mig á milli skrifborða og gerði mér lítið fyrir og brussaði annarri túttunni minni á hornið á einni helvítis hillunni – ááááááááííííííííi! Hverjum datt í hug að troða þessu helvíti þarna? Ég sendi sko reikning á þessa fantastofnun þegar ég verð komin með sílikon í staðinn fyrir þessa náttúrulega fallegu elsku mína. Eins gott að hægri druslan mín sé nógu plássfrek til að geyma báðar hendur þegar eirðarleysið sækir að mér, þætti leiðinlegt að hafa ekkert að grípa í til að halda mér rólegri – það er kannski að stofnunin fái að punga út fyrir sálarskaða líka!

Ég veit virkilega ekki hvort er verra;

Mánudagsmorgnar

þá er ég að meina svona ekta mánudagsmorgnar eins og sá í dag, þegar allt fer í taugarnar á manni því maður er ósofinn og enn að pirra sig yfir einhverjum lágpunktum helgarinnar, þegar mann virkilega langar til að æpa á samstarfsfólk sitt og jafnvel ganga í skokk á börnum þeirra eða troða fuglaskít í bollurnar sem maður þarf að fara og kaupa með kaffinu. Svona viðbjóðslegir kúkamorgnar þegar allt er á móti manni og jafnvel ómandi breimasöngurinn fávitans sem ætlaði að gera mann geðveikan um helgina virkar fýsilegri kostur en það að vera vakandi á þessari stundu. Svona dagar þegar kerfið hleypir manni inn á MSN hverja fertugustu mínútu og akkúrat þá er EKKI HRÆÐA þar inni. Á svona dögum er maður með öll svör sem maður hefur nokkurn tíma þurft á reiðum höndum og maður er svo uppgíraður að maður er fyrir lifandis löngu kominn fram úr sjálfum sér með háværu blótsyrðis andsvörin til fólks sem er ekki einu sinni í bænum. Ekki einu sinni pókersigur undanfarinna þriggja kvölda kallar fram bros hjá mér á þessari stundu – enda kannski búið að sýna sig að póker sé ekki ástríða hjá mér, allavega ekki miðað við hvað stórsigrar máttu sín lítils gegn vægast sagt pirrandi aðstæðum á laugardagskvöldið. Skrítið hvað sumt fólk sem á venjulegum dögum er bara heimsk og leiðinlegt en þó furðu meinlaust verður réttdræpt og allra meina uppspretta á mánudagsmorgnum.

Eða sú staðreynd að allir dagar vikunnar eru orðnir nákvæmlega eins...

Fimbulfamb

Tekin hefur verið rassía í að spila upp á síðkastið, fátítt að ég hafi svona gaman að því þar sem ég er einkar lunkin við að tapa – en fuss, maður er að þroskast svo mikið í ellinni að maður er farinn að hlægja upp í opið geðið á ósigrinum, renni honum nú bara niður eins og hverju öðru. Annars fannst nú fjári gott spil þar sem genetísk seinheppni mín hefur ekki haft of mikið að segja – fimbulfamb! Hver bjó þetta spil til? það er stórkostlegt og gæti varla hentað mér betur. Verst að fólk er farið að þekkja handbragðið mitt full vel en það er allt í lagi ég fer bara að dulbúa mig.

Síðustu tvær nætur hef ég setið við gítarglamur, er orðin helvíti góð í G. Haukur frændi þurfti pláss fyrir öll þrjúþúsund hljóðfærin sín svo hann kom með einn gítar í geymslu hjá mér og er nú skuldbundinn til að kenna mér á hann.... bwahahahahaaaa hann hefur ekki hugmynd um hvaða stórslysahring hann hefur komið sér í. Setti gítarinn í hendurnar á mér í fyrradag og kenndi mér g, nú er ég búin að reyna að læra nokkur grip til viðbótar upp af blöðum og dunda mér við að spila pípuna. Allavega hljómar þetta eins og pípan ef ég bara syng nógu hátt með. Ég get ekki beðið eftir að læra að spila eitt lag nokkuð skammarlaust svo við Haukur getum tekið það saman, ég á gítar og hann á banjó.

Ég er að klepra hérna í vinnunni minni í dag og ákvað því að brjóta upp hversdagsleikann með að segja upp – verst að ég er samt ekkert að fara að hætta fyrr en eftir marga mánuði... en ég sagði allavega upp og það var gaman.

Ef allt fer í vesen hjá mér þá bara fer ég á strikið með gítarinn hans Hauks og læt borga mér fyrir að spila ekki á hann.

Ég er búin á því!

31. des.

Mikið er ég fegin að þetta skuli vera síðasti dagur ársins. Rétt eins og þegar maður treður í sig um helgar því maður stendur svo fast á því að byrja í megrun á mánudegi er sjálfsagt að hlaða nógu miklu veseni á sig í lok ársins til að geta þá sáttur byrjað frá grunni á nýjárinu. Eiginlega færi ég sátt að sofa núna svo ég þurfi ekki að vita af mér fyrr en á vakna á morgun á nýju ári – ný manneskja.

Aldrei hef ég stundað það að strengja áramótaheit, þó vissulega hafi ég tekið þátt í nokkurskonar samningi eða veðmáli fyrir síðustu áramót og staðið við mitt. En núna ætla ég hinsvegar að gefa sjálfri mér tvenn loforð og nái ég að standa við þau veit ég að ég skil við næsta ár sáttari við lífið, tilveruna og sjálfa mig.

Vinum mínum, nær og fjær, óska ég farsældar og hamingju á komandi ári. Mér sjálfri óska ég aukinna samskipta við ykkur því ég tek fyrir að eyða öðru ári í jafnmikinn söknuð og sút.

Að lokum...
Þú sem sendir mér sms af vit.is í gær; ef þú þekkir mig nógu vel til að senda mér ráðleggingar um lífshamingjuna ættir þú að þekkja mig nógu vel til að vita að fyrir forvitnis sakir kvelst ég – svo í guðanna bænum, aldrei senda mér neitt nafnlaust aftur.

er ekki mál til komið að pakka?

Ég settist niður og ritaði með blóði míns hjarta bréfið sem hugsanlega getur fleytt mér landa á milli. Þegar þú býrð í rotnandi holu þar sem svo virðist sem fáránlega margir þættir sameinist um að drekka upp sálu þína og fátt, stundum ekkert, sé til staðar til að vega upp á móti og þér finnst oft á tíðum sem þú þekkir ekki lengur manneskjuna inni í kollinum á þér, er þá ekki mál til komið að fara að hugsa um að hypja sig? Þegar þú hefur berháttað þig í fertugasta sinn fyrir manneskjunni sem gæti snúið holunni til betri vegar og færð enn enga vissu, er þá ekki mál til komið að fara að hugsa sinn gang? Þegar þú hefur sannfærst um að tálsýnin sem þú heldur í tangarhaldi sé sennilega ekkert annað því enginn leggur neitt að mörkum til að gera hana trúanlega, ertu þá ekki á röngum stað? Þegar aðilinn sem þú getur hugsað þér að doka við fyrir gefur ekkert út á það hvort hann vilji að þú farir eða verir, er þá ekki bara mál til komið að pakka? Ef ég hef enga trú á því að ég geti orðið meira einmanna alein í landi þar sem ég þekki engan en ég er heima hjá mér, hvað í fjandanum er ég þá að hugsa?

Vá, hvað það er gott að drekka bjór í baði.... ef enginn kemur til mín fljótlega þá missi ég af fólki..... ussssusussssususssususuussss hvað um það.... svona verður ástandið fram yfir ára´mót... bablið ekki yfir mig, sakið foreldra mína um hvernig komið er fyrir mér - hver gefur svona TÁNINGI eins og mér færi á að djúsa frá sér jólin... YEAH!!!

Miðað við manneskju sem sveif inn í draumalandið eftir 8 eða 9 bjóra í gærkveldi og vaknaði með óburstaðar tennur, vont bragð og hausverk í morgun þá er ég bara furðu hress. Allt gengur á með éljum hérna í vinnunni eins og undanfarna daga en ég bara brosi út í annað og blístra minn lagstúf – hvað er að mér?

Jólin eru alveg að fara að hellast yfir mann og ég hef sko ekki gert neitt heima hjá mér og það eina sem ég er búin að kaupa inn til heimilisins er jólabjór. Tek mér tak um helgina og þríf og versla – á milli þess sem ég dett í það, að sjálfsögðu ;)

Af hverju á þessi ekki kærasta?


I don't get it, það er allt að spila með mér þarna!

ég er gömul og ég nenni ekki að blogga

læt svona próf bara duga í bili...


Hecate


?? Which Of The Greek Gods Are You ??
brought to you by Quizilla

Frábært

Komin enn ein helgi og mér einhvernvegin gæti varla verið meira skít sama. Er ekki með nokkru móti að sjá fram á einhverja stórviðburði þessa helgina að undanskildu jólahlaðborðinu sem ég fer á með familíjunni í kveld. Á sunnudaginn hellist svo yfir mig sú ógæfa að eiga afmæli – enn eitt feita árið til að kvelja mig. Þrátt fyrir að það væri gaman að gera sér dagamun og bjóða kannski vinum sínum í mat og skreppa svo á skrall er ég ekki að sjá fram á að neitt slíkt gerist þar sem erfitt yrði að klína saman gestalista í öllu ömurlega ósættinu hér – skítt með það, verð bara heima hjá mér og ét tuttugu og tvö kerti. Ætli kertavax dragi úr vexti á alla vegu?

“Home should be a refuge, not a place for you to dwell upon, with misery and sorrow”

Ég fann hvað veggirnir eru farnir að þrengja að mér þegar símaógeðið fór að emja klukkan hálfníu í morgun, ég náði ekki að hugsa þá hugsun til enda; hvað gerðist ef ég færi í vinnu, svo ég ákvað að taka daginn í smærri skrefum. Ég staulaðist inn á klósett og gerði þau mistök að horfa í spegilinn, ég var venju fremur ljót enda græn eftir enn eina ælunótt. Fyndið hvað maður verður grænn og tekinn í framann á meðan helvítis kviðurinn þenst út og telur það lensku að teygja sig út til allra átta. Eftir að hafa klætt mig í græna dragtarógeðið og drekkt verstu magaverkjunum í vatnsþambi fór ég upp og góndi á imbann þar til klukkan var skriðin leiðinlega nærri níu. Þá sagði ég sjálfri mér að ég ætlaði aðeins að skreppa niður í banka þegar ég í raun var auðvitað bara á leið í vinnu. Reyndar leið svo vinnudagurinn nokkuð fljótt og átakalaust þegar ég var loksins komin þangað, að undanskildum nokkrum árekstrum og fáeinum æluferðum að klósettinu. Kannski vinnan sé það skásta hér um slóðir þessa dagana.

Ég kom svo heim eftir vinnu í dag og hlammaði mér í sófann, með skeifu framan í mér. Mér varð litið á teikninguna af prinsessu forelda minna og að mér sótti felmtur þegar ég áttaði mig á því að mér fannst ég vera að horfa á mynd af látinni manneskju – svo mér er spurn; eru dagar Mæsunar senn taldir?

Þrátt fyrir alla mína raupfyrirlestra og það beljandi stórfljót af ást sem ég þykist bera til heimahaga minna þá þykist ég vita að ég verði að komast héðan. Fari ég ekki senn héðan og geri þetta, með aðstoð fjarlægðarinnar, að þeirri paradís sem ég alltaf tala um þá mun ég deyja. Þessi kroppsfjandi minn mun sennilega tóra um ókomin ár, af fífldirfsku og gömlum vana, en sýkið sem er að myndast hérna í kringum mig mun drekka upp sál mína og koma henni út á hafsauga.

Þegar maður er krakkafífl eins og ég, þrátt fyrir háan aldur, tel mig enn vera á maður ekki að sitja heima í sorg og sút. Erfiðleikar eiga að vera bundnir við alla aðra staði en heimahagana. Þangað á maður að geta leitað til að gleyma, drekkja sér í yndi bernskunnar, hlæja og láta eins og fífl – hvíla sig á amstri hins vaxandi einstaklings. Maður á að vera flúinn annað þar sem maður tekur út alla breidd tilfinningaregnbogans en kveður hann svo aftur, sáttari og reyndari. Maður á ekki að snúa aftur heim nema annað hvort til að hvíla sig á sveiflum frá hæstu hamingju til dekksta svartnættis eða sé maður til þess reiðubúinn að setjast að heima og takast á við lífið, hæðir þess og hóla.

Ég er ekki tilbúin til þess. Og enn síður er ég tilbúin til að takast á við einsemd heima hjá mér – ég þarf að komast burt áður en ég fer að hata víkina mína.

Annars er bara enn mánudagur í mér og ég er einmanna, hver verður ekki leiðinlegur við það?

Vælukjóar

Voðalegt tuð er í þessu fólki mínu. Af því að það þekkir mig ekki 100% s.m.k. Þessu prófi þá á bara að ráðast á mann með svívirðingum, væna mann um lygar og undirferli. Hvaða vitleysa... ég sé nú aðeins fram á tvennt sem getur þaggað niður í þessum upphrópunum; annars vegar getur fólk bara drullast til að kynnast mér betur eða þá að ég get breytt prófinu og haft það nógu létt til að fólk láti af öllu væli. Ég er að hugsa um að létta það frekar en að þurfa að sitja undir yfirheyrslum ofan á svívirðingarnar.

Þið skuluð þá líka drullast til að taka þetta svínlétta próf sem ég er búin að skapa!

I’m a bit of a mystery woman, aren’t I?

Frábært að sjá hvað fólk (tjah, þessar tvær hræður sem hafa tekið prófið mitt) er að skíta á sig í þessu mæsu-prófi! Enn hefur þó enginn fallið J

Í nótt dreymdi mig í fyrsta sinn í langan tíma hvorki limlestingar né manndráp – veruleg framför fyrir sálartetrið mitt. Hinsvegar dreymdi mig sjálfa mig í einhverjum sumarbústað þar sem ég ól barn. Mamma var skyndilega komin á svæðið svo mér fannst ekkert sjálfsagðara en að henda króganum í hana á meðan ég fór að leita að þessu báthræi sem ég vissi að átti að tilheyra bústaðnum. Drauma-Mæja er greinilega ekki sú klókasta því hún tók Tilduna með sér að leita. Ég vissi að lítið bryggjutetur átti að vera falið inn á milli trjánna einhverstaðar, hvort ég þyrfti að hoppa yfir lækinn eða klifra niður klettana var svo aftur ráðgáta. Tildan hreyfst að hvorugu og lagði til að við gengjum eftir vegslóða sem virtist liggja langa eilífð út í buskann, hún bannaði mér meira að segja að taka Hexíu eins langt og hún kæmist – taldi hana ekki hafa nokkra burði í þennan slóða. Lítið hrifin af þessari hugmynd Tildunnar, að ganga fleiri mílur í þveröfuga átt við nokkuð sem ég vissi að var rétt átt, leifði ég henni þó að ráða.
Eftir gífurlega langa og mikla göngu og töluvert meira þras um hvor okkar væri fáviti blasti við okkur húsaþyrping. Hrósaði Tildan þá happi, þess fullviss um að fljótlega myndi blasa við okkur bryggjan og bátur sem lykillinn sem við höfðum milli handa gengi að. Þessi húsaþyrping virtist þó ekki hafa neina bryggju að geyma við fyrstu sýn. Ört fór hún þó stækkandi og vorum við allt í einu staddar á þjóhátíðarfagnaði Smáhrepps sem, eftir því er ég gat næst komist, var smábær fáránlega nærri Neskaupsstað og því drasli öllu. þá höfðum veið gengið úr sumarbústaðnum á suðurlandi lengst austur á firði vegna þess að Tildan nennti ekki að hoppa yfir lækinn. Þessi stórfenglegi mannfögnuðu þeirra smáhreppsbúa innihélt þó nógu mikið af myndarlegum karlmönnum á fengialdri til þess að Tildan væri tilbúin að staldra við. Mikið var þetta flón svo hissa þegar við stukkum upp í hjólabát út gúmmíi og bátalykillinn okkar gekk ekki að!

Þegar þarna var komið við sögu varð ég fyrir skyndilegri truflun þar sem ég vaknaði við að þurfa að hlaupa til og æla.

Ég sofnaði þó aftur og sveif inn í framhald af hátíðarhöldunum í Smáhrepp. Ég var að reyna að draga Tilduna frá ótalandi og mjög sennilega óalandi folunum sem henni leist svo vel á. Ótrúlegt að ótaminn losti þessa kvenvargs skuli skila sér svona hárrétt inn í drauma mína. Mér tókst nú að lokum að ná henni með mér. Þegar við komum aftur í bústaðinn var verið að ferma krógann minn og Tildan hafði fengið að hafa 3 fola meðferðis.

Þannig fór nú um sjóferð þá.

Brjálað að gera

Mér er búið að leiðast það mikið í vinnunni í dag að ég er farin að dunda mér við að hugsa um jólin. Ekki svo að skilja að mér finnist það eitthvað gaman að sjá að fólk sé farið að skreyta svona snemma, eða að mér finnist það eitthvað æðislegt að Bylgjan sé að missa sig í alltof snemmbærri jólaheimsku og alls ekki vegna þess að mér finnist það frábær hugmynd að byrja svo brjálæðislega snemma að hringla í litlum krakkalökkum að þegar loks líður nær jólum þá verði þau orðin löngu snaróþolandi og farin að halda að þetta sé allt eitt allsherjar gabb. Nei, nei ég er auðvitað fyrir lifandis löngu búin að sætta mig við það að jólin eins og ég elskaði þau séu fallin fyrir hendi markaðssetningar, efnishyggju og trúleysis. Því er ég ekki að hlakka til hátíðar og finna kitlandi spennu við hverja óþolandi jólaauglýsingu, ég er bara hugsa um djamm. Kallið það guðlast ef þið viljið – mér er sama. ég hef mínar ástæður fyrir mínum leiðum og er alls ekki að leita að áliti fólks á bjánum sem skreyta of snemma eða gera of mikið úr jólunum. Það eina sem vakir fyrir mér er að fá að vita hvort það ætli ekki einhver að djamma með mér? Foreldraeiningin ætlar að flýja til noregs svo það þýðir aðeins eitt...

Ég þori ekki að fara með það

en ég tel upp á að nú hafi verið skorað á mig í stríð. Maður reynir að aumkva sig yfir hana Tildu litu með að búa til sögur um að hún hafi loksins fengið eitthvað og þá á að bregðast við með illu. Nú er bara verið að fylkja liði gegn manni og siga fólki á einhvern alsaklausan íslenskukennara við MÍ sem á að draga inn í þessa saurspilltu orrustu. Það kemur mér þó í sjálfu sér ekki á óvart að hún Tilda skuli snúa þessu upp í einhverja baráttu, það eina sem mér finnst einkennilegt er að hún skuli ekki sýna meiri trú á mér en þetta. Ég mun að sjálfsögðu fara eins langt með þetta mál og ég frekast get – og sama hvað út úr því kemur þá mun ég ávallt standa uppi sem sigurvegari í þessu stríði fyrir eftirtalda eiginleika mína:

- ég hef enga blygðunarkennd
- ég læt hafa mig út í allt
- mér dettur alltaf eitthvað í hug til að toppa ALLT sem fólk getur mögulega gert mér
- ég tapa ekki stríði á einhverjum smáhindrunum eins og að þurfa að leggjast með þessum blessuðum kennara
- ég finn aldrei til með andstæðingum mínum


ef hún Tilda mín var ósátt við spaugsögu helgarinnar þá má hún bíða og sjá hvað gerist ef þetta símtal berst mér.

Líf mitt er eitt allsherjar ævintýri...


Cinderella!



Samkvæmt þessu á ég sennilega að lifa lífi mínu í eymd, volæði og að sjálfsögðu í tötrum þar til stæltur og stæðilegur karlmaður kemur og bjargar mér. KJAFTÆÐI! Maður hlustar sko ekki á svona bull, ég er sko ekki öskubuska... ég á mig sjálf!

Ég er svo löt

En mér er alveg sama. ég ætla ekki að hafa samviskubit yfir að vanrækja bloggið þegar ég fæ ekki samviskubit yfir að vanrækja ræktina. Fór nú samt í Body-pump á laugardaginn og það er ekki laust við að maður kenni stöku strengja víðast hvar – getur svo sem vel verið að trylltur dans í sjallanum spili þar inn í, dvergadansinn var auðvitað of flottur og samlokudansinn hlýtur að hafa vakið lukku...
en hvað um það?!

Ég er með fiðrildi í maganum eftir frábæra upphringingu í gær. Svo virðist sem ég sé komin með eðalumboðsmenn í þessum skólamálum mínum svo ef allt gengur að óskum ætti ég að geta yfirgefið þetta land í ágúst/september nk. Ég svaf ekki dúr í alla nótt fyrir spennuverkjum, skulum nú vona að þeir verði ekki svona sterkir alveg þar til í september.

Ja sei sei...

Eftir mánuð verð ég tuttugu og tveggja ára

Og hvað get ég gert við því annað en bara að halda mínu striki sem framúrskarandi fábjáni? Þar sem nú er kominn föstudagur er sennilega ekki seinna vænna að fara að taka seinustu helgi í sátt. Eftir ömurlega feitan og ljótan laugardag tók við ömurlega feitt og ljótt laugardagskvöld. Það var með naumindum sem að við Drullí fengumst út úr húsi til að fara á kvennafjör í Krúsinni. Ég verð að segja að við hefðum nú barasta betur sleppt því. Svo ég stikli á stóru þá fór ég í enn meiri fýlu, lagðist á barinn og eyddi eins og einu vikukaupi, missti allt vit, var með uppistand í sjallanum þar sem ég kokaði titrara og hreytti víst alls konar vitleysu í þann mann sem síst átti það skilið. Góð heimferð hjá okkur Dibbu, skil enn alls ekki af hverju okkur var ekki hreinlega hent út á hlíðinni – en svona er sumt fólk greinilega fljótandi í þolinmæði.

Þrátt fyrir uppistandið mitt átti ég vafalaust betri sunnudag en Drullí. Ósköpin hófust strax þegar hún vaknaði guðmávitahvar við hliðna á guðmávitahverjum, hún hafði ekki nema rétt stunið upp úr sér spurningunni “hvaða helvítis vitleysu gerði ég núna?” þegar hún áttaði sig á að því að þetta voru nú aðeins ég og hann feiti minn. Þessi dagur fór nú að mestu í það að velta sér upp úr orðnum hlut og æla því sem við tróðum ofan í okkar vel timbruðu vambir.

Öll vikan hefur borið keim þessa dags og er ég hreinlega að niðurlotum komin af ælu, áhyggjum og svefnleysi. Því heiti ég sjálfri mér því að næsta vika verði að öllu leyti betri og ætla ég að byrja með dansiballi á laugardagskvöld. Því.....

“dansa, hvað er betr’en að dansa
í dansi gleðst ég sérhverja stund”

Löngu tímabært

Kannski er það einhver afneitun sem hefur verið að meina mér að blogga upp á síðkastið. Í sífelldum flótta frá raunveruleikanum hef ég sennilega ákveðið að halda tangarhaldi í þann lífstíl sem einkenndi fríið mitt til að reyna að blekkja sjálfa mig og sannfæra um að enn væri nóg eftir af því dásemdarlífi og aðgerðarleysi. Lífstíll þessi einkenndist af óhóflegu áti, sjónvarpsglápi, slæpingshætti og síðast en ekki síst aðgangsleysi að veraldarvefnum. Nú er sennilega nóg. Þegar ég er að verða gangandi súkkulaðihjúpuð smjörkaramella sem er hætt að komast að tölvunni, til að slá í einhverjum orðum því síður en svo til dýrðar að nú sé komið að snjóa, er víst löngu tímabært að ég heyri kall veruleikans og fari að blogga, rúnta og mæta í ræktina. Hvort þessi lýsing mín á veruleika sé svo eitthvað minna sorgleg en títt afneitunarástand mitt er bara undir hverjum og einum komið að meta.

Hvernig var svo fríið?
Fríið mitt var, eins og klárlega má lesa út úr áður rituðum línum, verulega fitandi og afslappandi. Það hófst með helgi í Reykjavík þar sem ég eyddi fúlgu fjár og skemmti mér konunglega við það. Þar átti ég svo djamm sem reyndist það tíðindasnauðasta í manna minnum – þó það hafi vitaskuld verið mjög gaman að hitta fólk sem maður sér nú ekki á hverjum degi. Eftir þessa helgi hélt ég svo til Noregs þar sem mér tókst að gera minna í tæpa viku en ég er vön að gera á einum morgni. Bróðirinn Belli á nú nýtt barn sem bersýnilega er eitthvað skrítið því í hvert sinn sem ég svo mikið sem hugsaði um að taka telpuna upp snarhætti hún að grenja – eins og hún hafi aldrei vitað skárri stað til að hanga á en fangið mitt. Ég hef alltaf notað þá staðreynd að börn hati mig til að hafa hæfilega fjarlægð frá þeim – eitthvað var það að klikka með þessa snót. Hitt dýrið sem þarna var fyrir er að sjálfsögðu snarbrjálað. Drengurinn er alveg eins og Belli – iðinn við að tjá sig með kjaftshöggum og brjálæði. Hann stundaði mikla niðurrifsstarfsemi í minn garð með því að kalla mig alltaf “gale tante”, segja að allt sem úr mínum munni kæmi væri “pissprat” og með því að velta sér ákaflega mikið upp úr karlamálum mínum. Ágætis krakki en á margt ólært um gamlar, bitrar frænkur.

Eftir tæpa viku í aðgerðarleysi og vellystingum var komið að því að demba sér yfir til Köben. Það var alveg skítfínt að hitta þetta lið og fínt að skella sér á smá djamm en mér finnst samt Köben að sorglega litlu frábrugðin Reykjavík – nenni ekki að fara til útlanda til að líða eins og ég sé svo bara í borg óttans einu sinni enn. Helsti munurinn var danskan og hún er bara eitthvað sem mér flökrar við svo ég held að það sé óhætt að segja að kaupmannahöfn sé að hvergi nærri inni í myndinni hjá mér sem framtíðar heimili eða viðverustaður að nokkru leiti. (fyrir þessa fullyrðingu á ég sjálfsagt eftir að fá að rotna þar) Ég var í köben rúma helgi og hafði mjög gaman að því að hitta Tinnu og Kalla, litlu systur, Katrínu, þórhildi, Möggu,Halldóru og bara allt þetta lið sem maður rakst á. Einna mesta lukku vakti auðvitað íslenska bjórbandið sem ég dó næstum við að hlæja að á strikinu – toppband.


En hvað um það.
Þetta blogg er að verða lengra og leiðinlegra en svo að nokkur maður nenni að lesa það, svo í stuttu máli. Fór aftur til Bella, gerði ekkert fram að helgi, duttum í það saman systkinin – það var skrautlegt eins og við mátti búast, flaug heim, keyrði beint vestur, datt í það á mánudeginum og er að fara í söngbúðir í kvöld.
Takk fyrir mig – yfir og út

kùka kastrúp

Seinustu tremur klukkustundum lífs míns hef ég eytt á tessum helvítis flugvelli og ég hef ekki neitt ad gera- fann tó tolvu sem ég nádi ad troda mér í - viss um ad ég tarf ad borga milljón! En hvad um tad. Er búin ad vera i køben sídan á fostudagskvoldid og verd ég ad játa mig fórnarlamb sárra vonbryggda.. djofulls skíta borg... tad eru ekkert nema islendingar hér,mér fannst sko ekki rassgat eins og ég væri í útløndum... fuss og fei.

Tad var samt drullu fínt ad komast a djamm med tessum skríl. Tinna og Kalli breytast notla aldrei og voru hvort med tumalinn i hins rassi bródurpart helgarinnar - eda milli tess sem tau slógust fyrir myndavélina mína og skipudu hvort ødru fyrir.

æj, verd ad faraút í tessa sálma seinna - tad er of pirradur (og klárlega of mikilvægur) bissnesskall ad fussa og sveia fyrir aftan mig, vill tølvuna mína, égætla sko ekki ad vara hann vid snarbilada lyklabordinu sem er buid ad fylla mig af sinaskeidabólgu nú tegar.

Fer bara og kaupi eitthvad brennivín tar til tetta helv... flug má eiga sér stad - enn tveir tímar í tad....

Farin

Djöfull hlakkar í litla hjartanu mínu núna þegar ég geri mér grein fyrir því að ég er að komast burt héðan. Að þessum vinnudegi loknum byrjar tveggja vikna sumarfríið mitt og get ég ekki beðið eftir að leggja af stað suður.

Þessum tveimur vikum ætla ég að verja í algleymi og notalegheitum og allt fjárans Bolungarvíkurtengda amstrið ætla ég að láta eyðast út í eilífðina. Þegar ég kem heim verður allt gleymt og það sem hefur verið að drekka upp sálarstyrk minn skal með öllu horfið. Hvort sem ég ætla að beita fyrir mér kraftaverkum eða sjálfsblekkingu þá ætla ég að koma heim ný mannseskja, með nýjar hugmyndir og svo sannarlega nýjar langanir.

Hvað sem öllu svona helvítis væli líður þá ætla ég að fara að hypja mig á vit skemmtunar þar sem ég ætla að djamma af mér rassgatið. Kannski maður rati á netslóðir einhversstaðar þarna ytra til að láta vita af sér, segja sóðasögur úr Reykjavík, sukksögur frá Osló og viðbjóðslifnaðarsögur frá Köben. Fram að því bið ég að heilsa
Yfir og út...

Enn ákvað hann að líða löturhægt

Það munu vera samantekin ráð hjá öflunum í kringum mann að gera manni síðustu dagana fram að fríi óbærilega. Ekki nóg með að tíminn standi í stað eins og kýrskýr belja heldur sýnist mér veturkonungur vera að ryðja sér rúms hér með öllum sínum sataníska ósóma. Beljandi slyddudrulla lemur á rúður og hrellir íbúa smáríkisins hér vestra, vindurinn glottir þegjandi á milli þess sem hann stynur upp úr sér hvimleiðum óhljóðum, feykjandi frá sér öllum velvilja fólksins. Harðbrjósta, heimskur hitamælir bannar mér að skilja bílinn eftir í handbremsu, hótar að fara niður fyrir frostmarkið þar sem hann hefur þó enn numið staðar. Þrátt fyrir kraumandi geðillsku við hugsanir um veðrið er ekki laust við að ég lumi á háðsku glotti – ég skil sjálfa mig stundum ekki. Kannski glotti ég vegna þess að ég veit sem er að ef tussan veturkonungur hefur af mér yfirvofandi smábæjarhléið þá mun ég leita hann uppi í landi slíkra vætta og kirkja hann með g-streng af illa skeindri stelpudruslu.

Annars er ég bara róleg í dag. Bíóferð sunnudagsins heldur enn á mér hita, hún er mér í svo fersku minni að það líður enn ekki meira en klukkustund á milli þess sem ég staðnæmist við eitthvert atriðið sem poppar upp í huga mér og skelli upp úr. Sælir eru einfaldir.

Klukkan er 16:00 og ég má læsa þessum banka.

Það er eitthvað að þessu drasli

Ég get svo svarið það að geirurnar mínar eru á spýtti þessa dagana, ég gæti skorið gler með þessu drasli. Er það strokuleysi sem gerir þær svona pirraðar? Ég er hreinlega með verki sökum ofstinningar og þarf helst að leggja á þær heita bakstra. Það hjálpar ekki að þetta samfélag sem ég bý í er ekki beint að bjóða upp á skilning á svona málum því þegar ég geng um götur nuddandi þetta (til öryggis allra sem ég kann að mæta) þá er bara gónt á mig eins og ég sé algjör pervert – ekki sé ég þetta fólk gjóa augunum að þeim sem hafa hönd í brók og stunda vasa-billjard allan daginn, neeeeeeiiii það er bara karlmennskutákn. Helvítis túttur, þær eru mér bara til ama – til hvers að hafa þetta þegar það er ekki nokkur hræða sem nennir að dást að þessu?

Já, sveiattann

Seint skal ég sverja það frá mér að ég kunni lúrinn vel að meta, annað er það þó sem ég kysi nú oftast fram yfir smá kríu hér eða þar – raunar þekki ég fáa sem svæfu þetta umrædda af sér. Ég er buguð að skömm út í frændatetur mitt nokkurt sem nú um helgina afrekaði ekki bara það að sofa af sér drátt heldur unni hann svefni sínum svo að þegar þokkagyðja mætti ofan í svefnpokann hans, afklæddi sig að hluta og reyndi sitt besta og kvenlegasta til að vekja hann – þá snéri hann sér á hina hliðina. Raunar á ég nú frændur sem létu sig það litlu skipta hvaða júllum væru sveiflað í þeirra viðurvist – öðru máli gegndi kannski ef einhver folinn mætti á svæðið, en ég er þó nokkuð viss í þeirri sök að þessi tilheyri ekki þeirra hópi. Hvað á maður að gera til að koma drengnum til manns? Það er auðvitað til nokkuð sem heitir að vera vandlátur eða að láta ganga á eftir sér en mér telst nú svo til að snót þessi sé fagurlimuð og snoppufríð og að hann væri nú alveg til í að bregða sér henni á bak. Þegar menn sofa svona nokkuð af sér fellur það ekki undir nokkuð annað en sauðshátt og kæruleysi. Það ætti að senda drenginn í herinn í smá tíma svo hann næði sér í einhvern aga því við svona má svo sannarlega ekki una. Svei þér gutti – smánarblett þennan verður þú að afmá!

Utan við þessa sorgarsögu þá held ég að óvissuferð menntskælinga hér vestra hafi verið hin sóðalegasta og soralegasta og skilst mér að flestir hafi gert sitt besta til að tryggja brundi fyllta sundlaug og reður- og brjóstaprýddar myndir. Heill þeim sem sínu skiluðu en svei þér frændi!


Til að tryggja það að engar ærumeiðingar í garð Rögga míns eigi sér stað vil ég taka það fram að það var ekki hann sem svaf geldingsblundinn.

Ég auglýsi eftir ferðafélaga

Mig vantar einhvern einstakling til að hafa með mér til Noregs, miðaverð í þessa klassaferð er einkar hagstætt auk þess sem hún felur í sér einhverjar samverustundir með mér og jafnvel mínum dásamlega og rólega bróður. Til stendur að skreppa jafnvel helgarferð yfir til köben þar sem slett verður úr klaufunum og drullað yfir danska tungu. Áhugasamir vinsamlega hafi samband sem fyrst, ég held ekki sönsum hér mikið lengur!

Í gærkvöldi elskaði ég vinnuna mína, í dag... Ekki!

Vísa ísland bauð öllu bankafólki vestfjarða til afmælisfundar á Hótel ísafirði í gær. Þetta var skítfínt þriðjudagskvöld! Eftir að hafa hlustað á tvo (helst til langa) fyrirlestra mætti enginn annar en Helgi Björns til að syngja fyrir okkur og hvítvín, rauðvín og bjór fór að flæða. Að sjálfsögðu lét ég bjórinn eiga sig og skellti mér bara á hitt eitrið – hollustan ofar öllu.

Eftir að hafa hvolft í mig nokkrum glösum af rauðu og hvítu (þetta er nebla eins og að rífa af sér plástur, maður verður bara að sturta þessu hratt í sig því þetta er svo vont) settist ég til borðs og fékk forrétt. Það var sjávarrétta demantur, algjör klassi – get ekki sagt að þetta hafi verið alveg upp á pallborðið hjá mér en passaði furðu vel með rauðvíninu. Svo á meðan verið að hreinsa borðin eftir forréttin fór Helgi að syngja aftur og enn flaut vínið.

Helg þandi raddböndin þar til aðalrétturinn var borinn á borð. Það var kjúklingabringa, sennilega óþarfi að taka það fram en þegar búið vara að taka alla diska af borðinu mínu var ég enn að klára skammtinn minn – það er sama hvort það er kappát eða spretthlaup, ég er alltaf langseinust. Svo reyndar át ég ekki eftirréttinn minn því það var svona feitabolluís og eitthvað, borðaði kívísneið og jarðaber – maður er að standa sig.

Þegar ég kom út í vík gekk mér illa að finna fólk til að leika við, kíkti aðeins til Rögga en skrölti svo bara heim. Hlunkaðist upp í rúm til mömmu og fór að kjafta – fínt að koma heim úr vinnu í þessu ástandi – pabba fannst það ekki svo sniðugt!

Ég var ekki edrú þegar ég lagðist til svefns, raunar var ég jafn fjarri því og ég var því að vera hress klukkan 5:55 þegar ég ætlaði að rífa mig upp til að fara í spinning – þess í stað stökk ég upp og ældi!

Núna er ég bara með dúndrandi hausverk og langar að komast í sumarfrí!

Back to reality

Ég má nú ekki dvelja of lengi í geðshræringu við það sem ekkert er. Þess í stað ætla ég að rifja upp sorglegu tilraun mína til þess að komast á dansiball um helgina. Laugardagskvöldið var reyndar mjög skemmtilegt framan af og ég alveg í stuði. Við Drullí sátum og reyndum að skola niður mögru áfengi, drukkum eina flösku af Jacob’s creek, sem er ógeðslegt hvítvín, drukkum slatta af létt bjór, sem er kaloríuminni og ógeðslega vondur – en maður lætur sig hafa þetta, allt fyrir hollustuna. Mætir ekki sjálfur Herbert Guðmundsson þarna inn okkur til óblandinnar ánægju – maðurinn er ekki bara goð, töffari og snillingur, heldur er hann goð, töffari og snillingur sem er enn fyndnari í eigin persónu.

Ekki var langt liðið á kvöldið þegar við yfirgáfum kveðjupartíið sem haldið var til heiðurs foreldra hennar Drullí (þó þau hljóti nú að hætta við að flytja). Við fórum yfir á ísó til hennar Tinnu þar sem við fórum að drekka gin og ætluðum að klína okkur í almennilegan gír fyrir ballið. Eitthvað var vömbin mín þó ósátt við þetta plan og fékk þetta djamm mitt snöggan endi þegar ég fór að hristast og nötra undan magakvölum. Ég endaði heima hjá mér þar sem ég lá svo fram eftir nóttu og dundaði mér við að fylla stóran bala af blóði sem vall út um trantinn á mér – djöfull þarf ég að gera allt svo fólk taki eftir mér.

Sunnudagurinn var samt alveg til að bæta allt upp – hann fór í leti, át, fíflagang og hlátur, sum sé dagur eins og þeir gerast bestir.

Get ekki beðið eftir næsta sunnudegi því þá er alltaf löglegt að láta eins og fífl.

Enn um draumfarir

Ég er mikið búin að vera að hugsa það í dag hvern fjandann ég hef unnið til að fá að dreyma svona ógeðslega illa. Ég vaknaði um miðja nótt, eftir stífa baráttu við svefnguðinn til að fá að vakna, kófsveitt, grenjandi og hræddari en ég hef nokkru sinni verið á ævi minni. Hvílíkur draumur, ég er viss um að ég hef verið bara hársbreidd frá því að dragast inn í annan heim því þetta var allt svo raunverulegt að ég er uppgefin á líkama og sál eftir allar þessar svaðilfarir sem ég fékk að skoða. Ef fólk vil fá að sjá eitthvað verulega sjúkt þá á það alls ekki að vera að leita í splatter myndir og eitthvað kjaftæði – það á að tengjast kollinum á mér á meðan ég sef. Kúkadraumurinn sem heimsótti mig í síðustu viku, eins illa lyktandi og ógeðslegur og hann nú var, er hátíð við hliðina á þessu helvíti. ef þessi tiltekni draumur heimsækir mig einu sinni enn er ég nokkuð viss um að ég muni endanlega hætt að sofa og missa svo vitið. Nóg um öll þessi lík sem ég dreymi af og til, manndrápsdraumana mína og allt þetta sjúka krapp sem vitjar mín, ég skal taka því en þessi draumur í nótt tók öllu út. Ég heimsótti helvíti og er viss um að það var rétt með naumindum sem ég komst til baka.

If you want to visit a very dark place, my head is the way to go!

Til allrar hamingju tókst mér með einhverjum hætti að róa taugar mínar og sofna aftur –þá fékk ég góðan draum sem ég hefði alveg viljað dvelja við í nokkurn tíma en það verður víst ekki á allt kosið.

Í morgun fór ég samt að leita að bílnum mínum því ég minntist þess að hafa sofnað undir stýri og ekið honum út í skurð – hann var samt heima í hlaði. Er það áhyggjuefni þegar mörk raunveruleika og ímyndunar eru orðin svona óljós?

Draumfarir

Djöfuls ógeðsdrauma dreymdi mig í nótt. Það hreinlega sjokkerar mig að það sé svo mikið sem hægt að ímynda sér það magn af skít sem mig var að dreyma, ég var algjörlega þakin þessum óþverra frá toppi til táar. Ég minnist þess að hafa reynt mikið til að hrista þetta af mér og hafa jafnvel brugðið á það ráð að fara út í göngutúr (greinilega draumur – ekki þessi sem nennir eitthvað að labba mikið). Ekki lukkaðist það mér svo vel því hvar sem ég sté niður fæti lenti ég á haug af saur, þetta var svo raunverulegt að ég fann það óbærilega vel, í gegnum svefninn, hvernig ilvolgur kúkurinn spýttist upp á milli tánna með tilheyrandi hrollsförum og viðbjóði.

Ég hrökk upp við það um miðja nótt að dropadrulla var á leið upp í kjaftinn á mér. Skítafnykurinn hvarf ekki frá vitum mínum þrátt fyrir miklar þvottatilraunir inni á baði – mér leið illa út af öllum þessum kúk.

Þegar ég loksins náði að festa svefn aftur hófu draumfarir að sækja að mér aftur. Þessar byrjuðu bara ágætlega. Ég var stödd í sumarbústað með Helenu, báðar að slappa af í sumarfríi og hafa það gott – ljúfa líf bara. Ekki hafði mig dreymt þetta nema örskamma stund þegar við rukum báðar á fætur og hófumst handa við þá ömurlegu lyst að drulla. Við kúkuðum út um allt. Á leiðinni á klósettið var þetta búið að frussast út um allar trissur og var það þó skárra en myndin sem brennur í huga mér af stífluðu klósettunum sem við fylltum á augabragði. Ég hamaðist við að sturta þessi niður þar til ég var að niðurlotum komin, en allt kom fyrir ekki, fljótandi drullan virtist ætla að yfirtaka heiminn. Inni í hafsjó þessum af mannaskít sást ekkert nema ég gersamlega vitstola, Helena hissa á þessum hamagangi í mér og nokkrir stórir og góðir trompetlortar sem mér fannst ógna tilveru minni.

Mér leið ömurlega þegar ég vaknaði og ég er enn með kúkalykt í nebbanum.

Eitt er þó víst, ég ætla að lotta!

Fettur og brettur

Eftir vinnu í gær ákvað ég að skreppa í ljós – ég steinsofnaði. Eftir þennan frábæra lúr var ég svo endurnærð að ég ákvað að drífa mig bara í ræktina, ekki kann ég nú við það að vera full af orku svo það var eins gott að losa sig við hana strax. Ég byrjaði að sjálfsögðu á því að merja á mér rassgatið eins og ég hef nú dálæti á. Að því loknu datt mér í hug að skella mér bara á brettið í einhvern hálftíma þar til jógatími ætti að byrja – það geri ég ekki aftur. Þegar ég mætti þarna löðrandi í svita, móð og másandi sá ég hvar konur á öllum aldri streymdu að, þurrar, afslappaðar og vel lyktandi – ég átti ekki alveg heima í þeim hópi. En hvað um það, löngu tímabært að maður gefi jóga smá séns, svo ég lét mig hafa eigin svita- og táfýlu (ó, já, ég þurfti að fara úr skónum). Stemningin þarna inni var hin rómantískasta, kertaljós og læti, og allir höfðu kodda og teppi – mér leið hálfpartinn eins og ég væri að ganga inn í hvíldarstund á bangsadeild.

Raunar var allur tíminn frekar mikið til að minna mig á bangsadeild. Þetta voru ósköp fínar æfingar sem áttu afar vel við mig. Eintómar fettur og brettur með útlimateygingum til allra átta – bara svona eins og ég er vön að láta. Mér fannst hins vegar mjög óþægileg þessi eilífa sjálfsskoðun í þessu, ég er alls ekki viss um að ég sé nógu sátt við sjálfa mig til að stunda jóga - það sem maður þarf endalaust að vera að horfast í augu við sjálfan sig. Ég hugsa nú að ég gefi þessu annan séns en þá verða það þurr föt og hreinir sokkar.

Hvað er ég að segja? Er þessi kona horfin eða....

Styrkir

Ég var að fá endurgreitt frá styrktarsjóði bankamanna fyrir skemmtilegu kjallaraskoðunina sem maður var skikkaður í um daginn. Það borgar sig greinilega að lesa klausurnar um þennan sjóð, ekki að mig hafi munað svo ofboðslega um 2.500 kallinn sem í þetta fór en það er svo fjölmargt annað sem þeir eiga það til að styrkja fólk um. Síðasta klausan fjallar um útfarasjóði fyrir félagsmenn – það er nú ekki amalegt að vita af því. Ef ég tæki nú upp á því að drepast svona fyrir aldur fram vill þá einhver gjöra svo vel að benda mömmu og pabba á þetta – það myndi kæta mig mikið að vita til þess að þau gætu notað líftryggingu mína nokkuð óskipta til að leika sér.


Ég var að drífa mig að svara í símann áðan og kippti tólinu svo hratt að mér að ég barði því í beinið fyrir ofan augað og ég vankaðist... ef það verða einhver ummerki eftir þetta þá er ég hætt að kalla annað fólk hrakfallabálka – þetta var svo aulalegt og sá sem var að hringja og var heilsað af mínum fallega munnsöfnuði og stunum mun sjálfsagt skipta um banka hið snarasta.

Ég vona að það sé eitthvað um að vera um helgina – mig langar svo á dansiball...

I'm Back...

Nú finnst mér þessi hvíld mín hafa varað full lengi og vil því binda endi á hana snöggvast. Ætli maður hafi ekki gerst sekur um það að detta niður í lægð tilvistarkreppu og volæðis – það er engum manni holt svo ég ætla að binda endi á það líka. Það er líka ekki nóg með að það sé andskotanum leiðinlegra að sitja í sorg og sút heldur er líka afar lítið að gera í vinnunni svo mig er farið að vanta leið til að láta tíman líða.

Síðan ég hripaði síðast niður orðum hér hefur ekki margt á daga mína drifið. Mér tókst að falla á áfengisbindindinu mínu og fór létt með það – lét draga mig á busaball þar sem mér hlotnaðist sá heiður að vera aldursforseti – það var frábært! Ég hélt áfram að vera fallin kvöldið eftir þó ég ætli ekki að hafa fleiri orð um það. Það kom svo önnur helgi og enn var ég fallin – var þó þurr og fín á föstudagskvöldið. Á Laugardagskvöldið var þessi líka klassa diskó hljómsveit að spila í sjallanum. Ég og Haukur frændi létum það nú ekkert á okkur fá þótt við værum oft tvö á dansgólfinu og tjúttuðum við með glæsibrag nánast allt ballið.

Þegar ég vaknaði á sunnudeginum gat ég ekki fullvissað sjálfa mig um það að ég væri enn með lappir. Ég var hálf bangin um að hafa ratað í ógöngur og látið höggva af mér fæturna, þrátt fyrir að hafa talið hegðun mína til fyrirmyndar þar sem hvergi var á mér ölvun að sjá – ekki mikla allavega. Þegar ég náði að kasta mér fram úr sá ég mér til mikillar kæti að þessir forkunnarfögru stilkar mínir voru enn á sama stað – ég var bara einfaldlega hálf lömuð úr strengjum eftir einhvern Body-pump tíma sem ég hafði álpast í daginn áður. Nú þremur spinning tímum, miklum hlaupum og göngum og öllum mögulegum og ómögulegum teygjuæfingum síðar vottar enn fyrir þessu helvíti í lærum mínum og er ég því enn á ný svarinn óvinur alls sem hollt er. En ég ætla samt að halda áfram að fara í spinning af því að ég fíla það geðveikt þegar mér líður eins og einhver hafi bombað mig með flutningabíl í rassgatið.

Tveir heimar

Það var rétt á meðan ég buslaði um í ísköldum sjónum sem ég var róleg, fann frið og leið vel. Þetta eina tímalausa fyrirbæri flutti mig frá hversdeginum og nær heiminum eins og ég vil hafa hann. Heiminum í hjarta mér. Það var hvergi í mér að finna strekkta taug, öll angist var á bak og burt. Ég hló upp í brimið og seltan flæddi um sælan skoltinn á mér á meðan allur heimsins hégómi sveif ofan við ströndina og átti ekki nokkra leið að mér. Ég var, í fyrsta sinn, einmitt þar sem ég átti að vera. Ég og sjóinn runnum saman í eitt – hann var heimkynni mín, betri helmingur, veröld. Allt var rétt.

Svo pípti vekjarinn og ég vaknaði upp í gráman. Þegar ég kom út sá ég að sjórinn var úfinn og úrillur og vildi ekkert með mig hafa. Enn á ný mátti ég bíta í veruleikann eins úldinn og hann birtist mér, enn á ný sat ég ein við mínar illa lukkuðu tilraunir til að snúa baki í systurnar Depurð og Drúldu.


Ég held að ég þurfi að taka mér frí frá þessum leik um tíma...

Ég sakna skólans og æskunnar

Í gær brá ég út frá öllu sem ég hef áður þekkt og horfði á næstum heilan fótboltaleik. Get ég nú ekki þrætt fyrir að hafa verið annars hugar og að hafa tekið hverri bón um sendiferðir fagnandi. Rögnvaldi mínum færði ég bjór og svo annan til og þá einn - kannski var það vanhugsað. Þegar leiknum lauk var frændi orðinn svo hávær og hress enda “ekki nema einu sinni á ári sem KR verða meistarar”. Hann fór röðina í símaskránni sinni og reyndi að draga fólk í partý, af því það voru, eins og fram kom svo óþolandi oft, tvær ástæður til þess að detta í það.

Í þá gömlu góðu hefði ég tekið þessari hugmynd hans fáránlega vel. Hversu oft var maður við dauðans dyr á mánudögum, bara af því að maður sá sig knúinn til að syrgja það hve langt var til næstu helgar? Ég vildi að ég væri enn skólastelpa með “fokkjúattitúd” til lífsins, kærulaus og til í tuskið. Núna hef ég ekki bragðað dropa í 11 daga og get ég sagt með fullvissu að það kom aldrei fyrir mig í menntaskóla eftir að drykkjutíð mín hófst. Eru þetta bara árin að tala? Mér fannst ég allavega mjög gömul þegar ég var alveg að sofna löngu fyrir miðnætti, ég var svo fegin þegar fólk fór bara heim svo ég kæmist þá í koju – ég þekki ekki þessa konu.

En kva...

Ég er búin að dagsetja næsta fyllirí hjá mér og mér vöknar um munnvikin við tilhugsunina – kannski enn renni ungt blóð einhversstaðar um æðar mér.

Gaman að sjá hvað bæjarstjórinn okkar nýtur mikillar hylli, hvílíkir yfirburðir yfir allt annað á þessum lista mínum. Það er þó ljóst að diskókóngurinn sjálfur er hrifnari af Rögnvaldi og sé ég að það var auðvitað fásinna hjá mér að hafa hann ekki á lista yfir bestu kosti Bolungarvíkur, svo ekki sé hann sjálfur nefndur í þessu samhengi – Diskókóngurinn.

Ég trúi samt ekki að Bolafjallið sé að skora svona lítið...

Ég er töffari

Ég hef fundið skýringu á því hvað ég er alltaf þreytt á morgnanna. Er það nema von að manneskja sem lætur eins og ég í svefni vakni þreyttari en hún sofnaði? Það er greinilega ekki nóg með að ég, eins og eflaust fjölmargir, tali upp úr svefni, hlægi, syngi og skemmti mér heldur komst ég að því í nótt að ég geng í svefni. Kannski var þetta einsdæmi - ég veit það ekki. Mig var að dreyma skít og ryk, ástandið á heimilinu var ógeðslegt svo ég ákvað að ryksuga. Ekki sjaldgæft að mig dreymi óhreinindadrauma svo þetta er ekki beint til frásögu færandi nema fyrir þær sakir að ég vaknaði uppi í eldhúsi með ryksuguna á tánum á mér. Það er ekki nóg með að ég sé stöðugt að gera mig að fífli með því að þylja upp tvíhöfðadiskinn eða vera með uppljóstranir í svefni, er ég núna líka farin að þrífa? Þetta er bara magnað!

Hvað um það! Um helgina fékk ég lifandi mús að gjöf frá kettinum mínum – fallegt! Ég “vaknaði” skíthrædd og greip málningarfötu sem mér tókst að veiða þennan viðbjóð í, hljóp svo út á tröppur þar sem ég áttaði mig á því, mér til mikillar kæti, að ég var á brókinni. Ekki gat ég þá farið að fara langt með músina, svo í geðshræringu og svefnþrá sturtaði ég þessu spriklandi ógeði ofan í ruslatunnuna – það verður ekki farið út með ruslið heima hjá mér fyrr en á miðvikudag þegar ruslakarlarnir eru búnir að koma.

Rögnvaldur og Bjarni eru komnir heim, mér finnst eins og vængbrot mitt sé gróið og fæ ég ekki betur skilið að ég ætli að hleypa þeim inn á heimili mitt til þess að horfa á fótboltaleik núna seinnipartinn. Allt á maður nú til...

Stillta stelpan

Mikið er ég búin að haga mér vel upp á síðkastið. Á seinasta föstudag var að vísu óvissuferð með vinnunni sem endaði með heldur meiri ölvun en til stóð, telst mér svo til að ég hafi verið heldur óaðlaðandi en þó vissulega kómísk þegar ég mætti á eyrunum heim til Dibbu. Það var ömurlegt að vakna þar daginn eftir, vitandi ekki neitt.

Upp úr hádegi lögðum við svo í hann suður á leið, ég og Röggi á Hexíu og Bjarni á Signý. Það var ömurlegt! Sökum aðstæðna eftirlét ég Rögnvaldi það að keyra á meðan ég lá í aftursætinu og hrópaði á hann með reglulegu millibili að stoppa bílinn svo ég gæti ælt út í kant. En að lokum komumst við þó alla leið í Skorradalinn þar sem við tók þessi líka ágætis rólegheita helgi.

Upp úr stendur:

Bjarni að hengja fötin sín upp á herðatré
Rafmagnstannburstarnir okkar Rögga
Fjarstýrðu bílarnir okkar Rögga
Kaffibrúsakarlarnir og tvíhöfði
Skottúrar í bæinn
Einhver kona að tala upp úr svefni
Einhver kona að detta fram úr rúminu
Yndisleg bíóferð
Ekki dropi af áfengi fyrir mig
DVD
Hvíld og notalegheit

Takk strákar mínir fyrir þetta stórgóða frí!


Í kvöld ætla ég að vera heima hjá mér með púkana systur minnar. Það verður sjálfsagt afar fróðlegt og það besta er að ég mun þá svo sannarlega ekki freistast í einn einasta sopa – sjá hvað maður er að fullorðnast!

Svo er planið að kíkja í Trostansfjörðinn á morgun og hitta félaga mína úr fyrrum ritstjórn Muninns.


Núna er ég lúin og skrítin og ætla því að láta staðar numið.

Djöfull leið mér vel í gær

Með hvimleiðan hausverk og lyfjafjanda brennandi sér leið í gegnum líkama minn sat ég sem fluga á vegg svo furðulega sátt við lífið. Þetta var eins og að vera í æfngarsal tónlistarskólans og gat ég ekki varist brosi þar sem ég sat, algjörlega afslöppuð, úti í horni og horfði á alla þessa snillinga í kringum mig berja á hljóðfærum, með glettilega misjöfnum árangri.

Það var sem einhver ókunnur ynnri friður færðist um mig ásamt heilli hrúgu af tilfinningum. Dularfullt þegar íshjartað fer að slá og átta sig á því hvað það er umkringt góðu fólki.

Þessi helgi leggst allt í einu bara vel í mig.

Mig klæjar


Hvílíkur kláði sækir sem morðóð hersveit á HNÉÐ á mér. Mörgum kann að þykja það lítið mál en fyrir mig er kláði í hné eins og kláði í lunga væri fyrir venjulega manneskju – það er ekkert sem ég get mögulega gert. Ég er að reyna á blása á þetta en viðskiptavinum bankans kemur þetta spánskt fyrir sjónir og ég hef verið litin hornauga í allan dag.

Þetta er alveg í anda dagsins. Þessu fylgir svo mikil gæsahúð og viðbjóður af því að þetta er akkúrat það síðasta sem ég get snert – þetta er meira að segja verra hnéð, það sem klofnaði um árið. Svo er ég núna búin að hugsa og tala svo mikið um kláða að þetta verður stöðugt verra og verra og ég er komin með svona viðbjóðis klígju, eins og þegar maður talar um að einhver sé lúsugur. Ég verð að komast í bað – ég er viss um að það myndi lækna allt...



annars eitt gott til að dreyfa huganum - það er óvissuferð með vinnunni um helgina - djöfulls klassa tilbreyting og skemmtun held ég að það verði!

Að leggja eða leggja ekki...
............................................Spilin á borðið

Það er alltaf talað um hreinskilnina eins og hún sé svarið, sama hver fjandans spurningin sé. Hún sé dyggð sem frelsi mann og færi mann fjarri áhyggjum og í átt til betra lífs. Ekki að ég sé ekki oft hlynnt þessu fífli, en djöfull er ég skeptísk á þetta núna.

Ég hef aldrei upplifað sjálfa mig eins smáa og heimskulega og núna. Því fer fjarri að sannleikur næturinnar hafi eitthvað frelsað mig, þvert á móti færði hann mig í fangelsun smæðar og smánar auk þess sem hann hélt fyrir mér vöku í alla nótt. Ég er búin að hugsa svo mikið að mér sundlar. Ég er föst í einhverjum Dawson’s creek þætti sem er fullur af vitleysu, veseni og vandræðagangi, mér leiðist þátturinn en ég kann bara ekki að slökkva á honum. Ég hélt alltaf að líf mitt væri grínmynd þar sem endirinn er nokkuð fyrirséður og alltaf ásættanlegur en núna er ég bara föst í dramatískum unglingaþætti sem ég hata. – það endar aldrei neitt vel í Dawson’s creek. Þetta er eitthvað sem byggist upp á eymd og volæði og alls konar ógeði sem ég nenni ekki að standa í – sem ég ætla ekki að standa í.

Fífl á aldrei að þykjast vera annað en það er. Fífl á aldrei bara allt í einu að standa upp og mæla í alvöru, segja sína meiningu. Fífl á alltaf að fela það sem því í brjósti býr því annað er að sigla undir fölsku flaggi og fífl á ekki að sigla neitt. Það á ekki að gera neitt... - nema fíflast.

Alltaf jafn gaman


Aldrei þessu vant þá fór ég á rúntinn með Dibbu og Rögga Magg (sem er by the way farinn að veita bæjarstjóranum samkeppni í skoðanakönnunni) í gærkveldi. Við keyrðum hring eftir hring eftir hring og héldum uppi innihaldssnauðum en nokkuð óþvinguðum samræðum. Á einhverjum tímapunkti fóru að berast í tal misheyrnir úr lögum, eitthvað sem ég hef alltaf jafn gaman að - mér fannst ég því verða að leifa þeim að lesa aðeins þessa færslu.

Fyrir örfáum dögum var ég stödd inni á sjoppu og fannst ég aðeins verða að agnúast út í afgreiðsludömuna (enda hýenur upp til hópa sem vinna þarna) hafði ég orð á því, fremur í heilum hljóðum, að það væru bara allir búnir að fá að riðjast fram fyrir mig. Aldrei þessu vant snérist brandarinn upp á mig því öllum fannst ég hafa sagt "það eru allir búinir að fá að ríða strák nema ég". Hvernig tóks það?
En men, how i wish that were true...

Annars má ég ekkert vera að þessu því Mæja "femin" Bet er að baka köku í vinnunni sinni. Mér fannst svo langt síðan eitthvað fyndið hafði drifið á daga mína að ég ákvað að skella mér í eldhússtörfin - getur ekki annað en endað með ósköpum - YES

Sumir dagar eru bara svona

Hárið á mér er ógeðslegt, það var það þegar ég vaknaði, á meðan ég þvoði það og eftir að það þornaði. Mér er illt í hausnum og það er eins og flestir sem ég þekki hafi sameinast um að gera þennan hausverk verri og verri. Frá því að ég opnaði tölvuna mína klukkan níu í morgun hefur hann, ásamt áhyggjum, stressi og ergelsi verið að stigmagnast og rekja mig nær og nær mörkum þessarar Mæsu og annarar. Ég er alveg að niðurlotum komin og ég get svo svarið það að ég finn hvað það styttist í að ég missi mig.

Stundum er hausverkur bara hausverkur. En stundum er hausverkur merkið um heimsáþján, merki þess hve ekkert í heiminum er manni óviðkomandi og á meðan heimurinn er meira vondur en góður eiga þeir sem þjást af þessari bölvun – heimsáþján- sér ekki viðurreysnar von. Þeir verða undir í heiminum. Þeir láta traðka á sér og þeir taka við hvers mans skít og yfirgangi. Þessi guðvolaði dagur er búinn að vera vondur. Það eina góða við hann var hádegið því ég borðaði með mest róandi manneskju sem ég þekki – mömmu. Ef hún hefði ekki farið með mig út í hambó hefði ég sennilega sparkað í einhvern smákrakka eða eitthvað svona grey sem getur ekki tekið á móti.

Nú er klukkan að verða hálf fjögur. Þegar hún verður hálf fimm ætla að ég að vera komin heim. Ég ætla að slökkva á símanum mínum og taka sveig framhjá tölvunni. Ég ætla ekki að tala við neinn utan heimilis míns...

KRAPP

Ég var búin að hugsa mér að blogga aðeins núna en ég er bara í svo ÖMURLEGU skapi að ég nenni því ekki.

Hætt hefur verið við fyrirhugaða menningarferð...

Bankarán, frh.

Það er samt eitt sem gerir mig svo dapra í dag, þessir menn þarna, sem ég sá í gær, eru ekki enn búnir að reyna að ræna bankann. Svo enn hefur ekki reynt á tröllvaxna fífldirfsku mína og enn er ég ekkert á leiðinni að meika það í Hollywood. Hverjum er svo sem ekki sama um þessa ræningja. Skil svo sem vel að þeir hafi ekki lagt í þetta útibú, þeir hafa frétt af Beljakanum sem er að vinna hérna (mér). Ég meika það bara með öðrum hætti, mér fannst þessi leið bara svo cool.

Það er nú samt kannski full snemmt að fara að örvænta, þeir eru kannski bara að plana þetta betur af því að þeir vita að superwoman er á svæðinu. Það þyrfti að sjálfsögðu bjána til að þora að bjóða mér birginn, þetta vita þeir og ætla þess vegna að plana þetta og plotta út í hið óendanlega. Halda líka að þeir verði goðsagnir í glæpaheiminum með því að losa hann við mig – en það er ekkert að fara að gerast. Ég læt enga smákrimma, sem þurfa að eyða tíma sínum í sparisjóðinn í Bolungarvík, eiga eitthvað inni hjá mér.

Ætli ég geti ekki átt framtíðina fyrir mér sem bodyguard, eða kannski svona stunt man? Ég er nú andskoti köld...

SAY A WORD

ENGLISH
Austria 2002 / Manuel Ortega
Written by Alexander Kahr & Robert


I can be the sunshine today, I'll be there to help you go on on your way
I can be the sweet moonlight, I'll be there to guide you through the night
I can keep you warm in the rain, I'll be there to make you so happy again
There's no broken heart I can't mend, it is really easy and you will understand

Say a word and I'll be there, say a word and I'll be there
Say a word and I'll be there, say a word and I will care
Say a word and I'll be there, say a word and I'll be there
Say a word and I'll be there, say a word and I will care



Að troða inn textanum frá Austurríki er bara ekkert nóg til að ná að ímynda sér hvað karlinn var ógeðslega fyndinn...

Það stefnir allt í ágætis dag

Þegar ég vakna tiltölulega brosmild korteri á undan vekjaraklukkunni og mæti í vinnu, bara nokkuð sæt, á réttum tíma þá er ekki hægt að segja annað en að þessi dagur byrji vel. Þrátt fyrir það að spikfeita skógardýrið mitt hafi mætt með fugl inn í herbergi til mín, í gegnum luktar dyr og aðeins örlitla rifu á glugganum, klukkan hálf sex í morgun, þá er ég samt kát. Framhaldið hefur heldur ekki verið svo ömurlegt, ég fann alveg frábæra síðu á netinu (nei, það er ekki mikið að gera hjá mér í dag) þar sem hægt er að finna textana við öll eurovisionlög frá upphafi – þetta er æði. Spurning um að reyna að koma link á ákveðinn ungherra hér í bæ sem mér skilst að sé the ultimate eurovision fan!?

Að öllum líkindum er ég að fara í útilegu í kvöld – það gæti alveg orðið stórfínt. Að skella sér bara út í skálavík, húka þar í góðra vina hópi og hafa það gott undir gítarspili og bjórdrykkju. Kannski maður stökkvi svo í ána þegar rökkva tekur, bara til að sýna coolið... laugardagurinn á, að mér skilst, að fara í það að hvíla Mæsuna frá ofdrykkju og skömm – það finnst mér gott plan.

Þótt tíminn fljúgi og ég sé með ellikomplexa þá er ég samt svo fegin að það skuli vera kominn föstudagur.

Bankarán

Það eru einhverjir menn búnir að vera að þvælast hérna frá því að bankinn opnaði, þeir eru mér með öllu ókunnugir og eru bara að hanga í ímyndaðri röð og gónandi í kringum sig. Í venjulegum banka væri kannski enginn hissa en það er nú ekki algengt hér á þessum bæ að hingað villist fólk sem maður kann engin deili á, ef það kemur einhver sem maður hefur ekki séð áður er sá hinn sami undantekninaglaust (fram að þessu) í fylgd með einhverjum sem kynnir hann. Það eru nú blendnar tilfinningar gagnvart þessari upplifun hérna í morgunsárið – ef þetta væru einhverjir foxý dúdar þá hefði maður nú kannski bara mjög gaman að þessu, en þeir eru það ekkert sýnist mér. Svo ég er viss um að nú sé bankarán í uppsiglingu og ef þeir bíða með það fram yfir hádegi (þá verð ég komin í betra skap) verður það kærkomin tilbreyting.


Ég er líka í svo kjörinni stöðu til að geta þá verið hetjan og bjargað málunum, ég vinn nebla svona á bakvið tjöldin.



Ég gæti verið fíflið sem verður skotið fyrir að hringja á lögguna (doldið svalt ef maður lifir það af reyndar) en ég gæti líka verið brjálaða hetjan sem laumast aftan að öðrum ræningjanum, á meðan hinn gleymir sér í græðgikasti, rotar hann með slökkvitæki og nær af honum vopninu hans. Vopnið nota ég svo, ásamt svellköldu yfirbragði mínu og geðveikisglampanum í augum mínum, til þess að yfirbuga hinn ræningjann sem hendir sér á hnén og biðst vægðar. Seinni ræninginn færi að grenja og sæi að hann hefur hitt ofjarl sinn. Ég næði að kelfa hann og festa hann með pelastikk (eða einhverjum rosalega góðum rembihnút) við ofninn. Í því færi fyrri ræninginn að vakna úr rotinu og ég myndi þá setjast á vömbina á honum og kitla hann þar til löggan kæmi og flytti þá fegna á brott.

Eftir þetta fengi ég stöðuhækkun og margfalda launahækkun. Ég yrði konfektmoli fjölmiðla og allstaðar (hata þetta orð, veit aldrei hvort það er alls staðar eða allstaðar, fletti því upp þegar ég kem heim) yrði slegist um mig og frægð mín yrði slík að hún spyrðist til annarra landa. Hjá mér yrðu samt enginn milliskref, ég færi beina leið til Hollywood þar sem ég fengi minn eigin spjallþátt, ætti að ráða við það því ég er nú alveg jafn mikill bullari og þessi fífl sem maður er að sjá vinna við slíkt. Þegar ég væri svo orðin svona rosalega fræg þá myndu raðast upp herramenn til að dekra mig og dýrka, ég myndi hitti þann eina rétta (eða nokkra, sjáum aðeins til með þetta) og hætta að vera bitur.

Mín bíður ekkert nema hamingja ef þeir bara reyna þetta. Svona, raggeitur, látið til skara skríða – þið væruð að gera mér greiða.

Ace Ventura

Ég minnist þess að hafa séð þessa mynd í bíó fyrir fjölmörgum árum, ég minnist þess líka að hafa hlegið að henni en guð minn góður... ég minnist þess ekki að haa þótt hún svona ofboðslega fyndin. Ég er með sára verki í maganum því ég hló svo mikið í nótt þegar ég var lögst upp í rúm og ætlaði að fara að sofa. Bara við það að hugsa um mannhelvítið með þetta grasógeð í kjaftinum ligg ég með tárvot augu því ég hef ekki orku í að hlæja meira...

Það var svo dásamlegt að vakna í morgun

Ég hefði alveg viljað sjá sjálfa mig vakna í morgun – alveg var ég þess fullviss að ég væri að drukkna og það er að engu leiti góð vakning. Engu að síður varð mér hugsað til svo skemmtilegrar sögu að nú er ég farin að hlæja þrátt fyrir að klukkudræsan hangi enn einungis á tíunda tímanum.

Flestir sem heyrt hafa mig tala hafa heyrt minnst á þjóðsagnarpersónuna Bella bróður. Hann er með graut í hausnum sem gerir það að verkum að hann býr yfir fleiri heimskupörum en nokkur önnur manneskja sem maður á eftir að kynnast á lífsleiðinni. Þessi saga á sér stað þegar Belli skrapp á þjóðhátíð í eyjum.

Sunnudagurinn var liðinn og þjóðhátíð var nærri lokið. Enn lágu þó gegnharðir naglar um allar trissur, fallnir í djúpan Bakkusarsvefninn. Hetjan okkar, Belli, álpaðist um tún, sársvekktur yfir því hve fátt hann hafði brallað þessa helgi sem færa mætti í langlífa og bráðfyndna sögu. Hann vissi að nú var seinasti séns á að fylkja liði til þess að öðlast frægð sína fyrir heimskuprik helgarinnar, án hennar var hann sem kviknakinn maður á strætum Río, slyppur og snauður. Í því sem hann hrasar ofarlega í brekkunni, sparkandi bjórdós niður eftir röðum dauðra róna, kemur á hann glott innri friðar, friðar sem hann öðlast bara þegar hann fær góða hugmynd.
Við þetta ríkur Belli til og hóar saman nokkrum kunningjum sínum, honum jafnvel síðri að gáfnafari. Þessi hópur fáráðlinga tekur sig nú til við að safna saman stórum, svörtum ruslafötum úr görðum eyjamanna – allt er leyfilegt fyrir svona verðugt málefni. Með þessar ruslatunnur fylltar af vatni rogast þeir upp í brekku og velja sér breiðan hóp dauðyfla til þess að hvolfa vatninu yfir. Úr svona tunnu kemur dágóður sopi svo líkunum skolaði niður brekkuna með slíkum hamagangi að mörg þeirra vöknuðu í straumnum þess fullviss að þau væru komin á haf út og væru að drukknun komin. Útmignir af hlátri endurtóku Belli og fávitarnir þennan leik, sáttari við lífið en nokkurri sinni fyrr.

Þegar maður hlustar á Bella lýsa því, með sjálfslotningu sína í hámarki, hvað það var gaman að sjá fólki skolast niður í straumnum, súpandi hveljur, skítandi á sig úr hræðslu en svo að lokum hlæjandi að þessu uppátæki þá veit maður að þetta er eitthvað sem maður verður að prófa.


Annars dreymdi mig fáránlega í nótt og ég segi það hér og nú, hvað sem fram kom í þessum draumi, að hvorki mun ég giftast Ómari Ragnarssyni né Drullí giftast Bella bróður mínum – þar hafið þið það!

Ljómandi geitungapiss

Vá,þetta tók á! Ég er alveg að niðurlotum komin eftir svona langa helgi, ellin er eitthvað farin að klina striki í djammreikninginn hjá manni greinilega. Ég væri svo sátt við það að vera ekki í vinnu í dag heldur bara heima að njóta þynnkunnar framan við imbann með kókdós á vömbinni. En það verður víst ekki á allt kosið...

Það var frábært ball í Trékyllisvík á föstudagskvöldið og sé ég ekki hætishót eftir því að hafa dregið Dibbu og Bjarnveigu í þá för – jafnvel með þá vissu mína að Hexía sé nú einhverjum pörtum fátækari, en piff... hefur maður nokkuð að gera með allt þetta drasl sem er undir þessum bílum? þetta þvælist bara fyrir á svona rallývegum.

Þegar við vorum komnar alla leið í þessa frábæru sveit var haldið sem leið lá heim að Melum þar sem fljótt var tekið til við ölsötur og kjaftagang. Lítið fór fyrir vandræðagangi sem ég var búin að sjá fyrir og það finnst mér bara frábært.


Ballið var slík snilld að ég er enn að gapa af aðdáun. Veit ekki hvort Dibba getur sagt nokkuð um að hún hafi verið á sama máli því þegar liðið var nærri nóttu kom fólk að mér sem bað mig að taka þetta rusl út, ég bæri ábyrgð á því. Þá var mín búin að koma sér vel fyrir úti í horni og harðneitaði, með svæsnum svívirðingum, að drattast út. Mikið var gaman að tjónka við hana svona geðgóða og notalega. Mér hætti nú reyndar að standa á sama um skapvonsku hennar þegar ég hótaði að bera hana út í bíl og kippti undan henni stólnum svo hún datt á rassgatið. Sjaldan séð ljótara augnaráð. En þrátt fyrir þessa smáhnökra skemti ég mér alveg konunglega enda fólkið í þessari sveit allt höfðingjar heim að sækja.

Laugardagurinn fór að mestu í það að sitja og bíða, það er ágætir iðja alveg – gæti vel hugsað mér að stunda það oftar, svona þolinmóð og easy going manneskja eins og ég er. Loksins gátum við samt hætt því og keyrt heim. Það gékk nú bara með ágætum og vil ég óska henni Drullí til hamingju með að hafa nú keyrt Djúpið í fyrsta sinn.

Þegar við komum heim til Dibbu komumst við að því okkur til mikillar hryggðar að foreldraeiningin hennar hafði brugðið sér af bæ. Árans kvöð sem það nú er að hafa húsið svona yfir verslunarmannahelgi. Að sjálfsögðu var ekki hægt að bregðast þessari augljósu skyldu svo slegið var upp gleðskap. Aldrei í lífi mínu hef ég séð eins viðbjóðslega úti lítandi heimili og það sem við mér blasti þegar ég drattaðist fram úr rúminu klukkan rúmlega níu á sunnudagsmorguninn. Ég reyndi að taka eitthvað smáræði til en mér flökraði við hvert handtak, svo ég fékk mér treo og lagðist aftur fyrir.

Eftir að Dibba kom heim úr vinnunni seinna um daginn var þessi leikur endurtekinn eins og hann lagði sig. Svo var haldið á sama ballið og farið var á kvöldið áður og mér fannst ég föst á þeytivindu. Þegar ég var að bilast á endurtekningum ákvað ég að stinga af frá þessu balli, eins og ég gerði reyndar kvöldið áður. En núna fór ég ekki heim, nú settist ég niður í fjöru þar sem ég sat með þönkum mínum og vini mínum og félaga honum Sjó. Þetta var fínt. Þegar ég var komin með nóg af þessu fór ég og hitti lið framan við ballið og svo var haldið heim til Dibbu þar sem ég sofnaði ekki svo löngu síðar.

Í gær drakk ég bara bjór – what else is there to say?

Alltaf finnst mér það jafn grátlega kómískt þegar ég keyri eftir Aðalgötunni, gegnt fjöllunum fyrir handan, að sama hve lengi ég keyri móts þeim þá virðast þau alltaf fjarlægjast mig. Sama hvert er litið þar er hún, þessi sama nístandi íróníska en, já, kómíska fífldirfska tilverunnar, að planta allt í kringum okkur myndum af okkar eigin lífi. Kannski eru það þó bara egómanísku fíflin, eins og ég sjálf þá, sem sjá allt í kringum sig myndlíkingar eymdarlegs lífs síns, hrópandi samhljóm á milli þess sem er dapurlega einmannalegt í tilveru alls, annars vegar, og svo eigin tilbreytingarsnauðu tilveru hins vegar. Annars læt ég það ekki lengur á mig fá, þó ég hljómi full af oflæti, þegar ég saka almættið um að hafa plantað Snæfjallaströndinni einmitt þarna bara til þess að geta mig, hlægjandi, minnt á það, hvern einasta dag, að sama hve ég stíg bensínið í botn þá nálgast ég markmið mín ekki hætishót – ekki frekar en fjöllin standa í stað og hleypa mér að sér. Þetta sé allt bara grimmdarlegur minnisvarði þess hve þessi vitstola smástelpa hleypur stöðugt í hringi eins og heimsk hýena í leit að brandaranum sem hún er enn að hlæja að frá því í fyrra.

“jæja, einn hring enn”, segir svo fíflið á leið sinni heim af rúntinum, ekki vegna þess að því datt umræðuefni í hug eða af því að það öðlaðist skyndilegan áhuga á langþreyttum og tilbreytingarsnauðum drykkjusögum sauðanna sem drekka ekki af því að huggunar er að finna á flöskubotni heldur fróunar í aðdáun þeirra sem vita ekki hvað þetta ber vott um mikinn greindarskort. Nei, fíflið vill leika á almættið með því að nálgast fjöllin sem eins og þverhausar færast endalaust úr stað. Idol fáfræðinnar og fáráðlinganna sem segja sögurnar en víti til varnaðar, mynd þess sem kann að fara úrskeiðis, þeim sem ekki hafa graut á milli eyrnanna. Stundargaman hobbýpessimisstana og fals-dulspekingana en eymd þeirra sem horfa upp á grey hverfa fjær viti sínu og rænu.

Hvernig veit fólk sem aldrei hefur komið til Bolungarvíkur að veran hér hleypir þér frá sér, í besta falli, með vægar taugaskemmdir við heila og króníska biturð? Er þetta eitthvað sem liggur í augum uppi fyrir öllum öðrum en þeim sem fá í vöggugjöf pervertíska sýn á hið ómögulega, að vera þar sem engu er vært? Er þetta kannski bara eitthvað sem liggur í hlutarins eðli en við, Bolvíkingar og aðrir sjúklegir misbrestir mannlegs eðlis, höfum blindsýn á? Hugsar einhver svona þegar þessi skaði er skeður?

Fjöllin færðust nær!

Call me crazy

Þegar ég vaknaði um miðbik nætur, ekki alls kostar sátt við þessa röskun á nýfengnum svefni mínum sá ég hvar maður stóð við rúmgaflinn minn. Á honum kunni ég engin deili og líkaði síst vera hans þarna. Ég ákvað að sparka í hann. Við það er ég hrædd um að ég hafi farið úr lið því það er ekki hollt fyrir svona gamalmenni eins og mig að dúndra út í eitthvað sem orðið var að tómi. Að mér sótti beygur um stund, ég spratt á fætur en skreið þó fljótt aftur upp í rúm. Þá kúrði í mér þessi dularfulla tilfinning, eins og ég væri sannfærð um að nú væri ég að leggjast í kör og héðan yrði ekki aftur snúið. Hver var þessi maður? Kom hann þarna til að segja mér að lífið væri að hlaupa frá mér og nú skyldi ég fara að nota það eitthvað? Eða var hann kannski bara mitt eigið hugarafsprengi, eitthvað sem ég kallaði sjálf á til sömu vakningar? Hver sem hann var og sama hver sendi hann, ég held að ég hafi skilið sneiðina.

Ég læt tímann líða á meðan ég sit og dagdreymi á milli þess sem ég pirrast á því að þurfa að gera nokkuð annað. Þegar einhver ýtir við störunum mínum og kippir mér þar með út úr þægilegum hugarheimi mínum ergist ég yfir því að vera komin yfir í grámygluna og hreyti í fólk þar til það nennir ekki að tala við mig lengur svo ég geti komið mér aftur í fallega heiminn minn.

Var þessi maður kannski bara úr mínum hugarheimi, kominn til að sýna mér að þessa tvo heima má sameina?

Ef tilgangurinn er enginn og boðskapurinn er bara bölsýni þá er sennilega oftast best að hafa sig hægan. Það er lýjandi að hefja upp raust sín trekk í trekk til þess eins að minna sjálfa sig á það að lundin er eitthvað að hrekkja mann, það er enn meira lýjandi að gera það með þessum hætti sem kallar á endalausar spurningar úr öllum áttum sem maður er fjarri því að kunna svör við.

Sannleikurinn er falinn í aur og drullu sem kann að skýra það af hverju hans getur verið svona ömurlegt að leita. Eilífðin er handan við hornið en til að nálgast hana þarf maður fyrst að vita sannleikann en það er hálfgerður ógjörningur. Hvern skal undra þótt fólk ráfi um þessa beisku, breisku veröld eins og vitfirrtar vofur? Þeir sem eru sagðir vitlausir eru þeir einu sem vita hvað það getur verið erfitt að vita hvað það er sem maður veit. Vitfirringar eru þeir kallaðir sem hafa nógu djúpar pælingar og sanna snertingu við lífið, maður þarf greinilega að passa það að halda sig í nægilegri fjarlægð frá öllu raunverulegu til að halda sönsum – ætli ég sé ekki löngu farin að daðra við mörkin.


Ég er bólgin í hálsinum eins og þar standi fast epli – mér finnast epli ekki einu sinni góð og færi því aldrei að gleypa það í heilu lagi. Þessi helgi var fáránleg og til þess að sanna það einu sinni enn að ég er bjáni og að sennilega er mér ekki við bjargandi hvað það varðar. En hverju skiptir það svo sem úr því ég er svona falleg þegar ég er draghéluð?

magnað


hey, hver er að bjóða mér bróður sinn? það má ekki vera nein vinkona því ég tek ekki bræður vina minna! Ekki það að það skipti máli núna því þó brósi þinn (who ever you are, gruna reyndar Evu Maríu eða Rúnu) sé á lausu þá er ég það ekki.

Betri er slakur kærasti í raun en frábær í draumi.

PIFF

>

Ekki að ég sé hissa en DJÖFULL ER BOLUNGARVÍK AÐ RÚSTA ÞESSU! Það er nokkuð ljóst hvert stefnan skal tekin um versló...

Ég skal lofa öllum sem ferðast um langan veg til að eyða þessari dásemdarhelgi hér vestra heitu kakói og vöflum. Eins skal ég gera mitt besta til að hafa ofan af fólki með drykkju- og skrílslátum.
Melluholan mín stendur opin, öllum til boða.

Og svo var komin annar föstudagur

Ég er hætt að kætast þegar það kemur föstudagur. Það fer að verða eins og þegar það kemur mánudagur – aldrei gerir maður sér betur grein fyrir því hvað tíminn flýgur áfram. Mér finnst eins og síðasti tímahlaupspistill hafi verið ritaður áðan en það eru margir dagar síðan það var og mér gengur ömurlega að vinna á listanum yfir það sem ég ætla að vera búin að gera þegar ég verð þrítug. Ég er komin með eitt X en svona miðað við hve lítið það hefur breytt lífi mínu er ég farin að halda að það hafi mér veist út á vorkunn og ekkert annað.





Ég verð að tala um ekkert í dag – lítil tilbreyting svo sem. En í dag kemur ekkert annað til greina því það eina sem brennur á mér er svo leiðinlega glatað, ruglingslegt og hálf eyðileggjandi að fólk verður bara að bíða fram að næsta fylleríi til að draga það upp úr mér – og guð minn hvað fólk mun hlæja að óförum mínum.

Ég held að heimurinn verði bráðum þurrausinn af öllu sem er hreint og beint. Ekkert er eins og það virðist, allir eiga beinagrindur sem bíða þess í titrandi ofvæni að stökkva út úr skápnum. Og þegar það gerist er voðinn oftar en ekki vís því allir verða brjálaðir og kyrja einum rómi “af hverju sagðiru mér þetta ekki bara?”!

Þó sumt sé að sjálfsögðu ekki þess eðlis að hægt sé að gaspra því í hvern sem maður kynnist þá koma óneitanlega oftar upp þær aðstæður að fólk á að tala en ekki þegja. Það að vita vissa hluti áður en maður gerir einhvern fjandann af sér getur sparað manni svo ömurlegar uppákomur – ég er að sjálfsögðu farin að leiðast nær þessu djöfulls spélega djóki sem er að gera mig vitlausa núna svo ég held að ég verði að láta staðar numið.

Tinna mín, þú veist hvað ég er að fara, þú hlýtur að vera sammála mér um að hér hefði sannleikurinn ekki átt að liggja grafinn!

dúbb dúbbí dúbb dúbb dúbb


Oj, ég veit ekki hvaðan hún kemur en ég er að kafna úr einhverri feiknar andfýlu. Hún er ekki af mér því ég þori nú ekki að opna munninn í dag sökum ölkeims þar inni – og þar er sko enginn ölkeimur af þessari lykt. Þetta er svona eins og þegar fólk sem er búið að tyggja ljósgrænan extra allt of lengi er að tala við mann og treður sér alveg inn í nefið á manni. Ég þarf að ganga á skúffurnar hér og sjá hvort einhver tyggur ljósgrænan extra og þá varð ég að forðast viðkomandi. Þessi lykt er almennt slæm en þegar maður vaknar með örlítið snúinn maga þá er hún verri.


Annars er það títt að tómið er þarna enn þó ég hafi gleymt því í smá stund í gær. Át fondue í gær heima hjá systu og fékk mér bjór með, stakk svo af á rúntinn og fékk mér bjór með, fór svo heim til Dibbu og fékk mér bjór með. Þegar kom að því að halla sér leið mér bara ágætlega og ég fann engin hopp í malla mínum – hef ekki verið svona róleg í lengri tíma. Heldur ekki svona sorgleg.


Ég ætla að einbeita mér að því sem gæti mögulega og ómögulega gerst til að gera þennan dag góðan:


· ég gæti komist í sjúklegar álnir fyrir einskæra heppni
· einhver gæti komið til mín í vinnuna og sagt að ég væri æðisleg og boðið mér á stefnumót
· kærastinn minn gæti farið að sinna mér
· ég gæti dottið inn í annan heim fullan af ást og hamingju
· ég gæti fengið að flytja heim og losnað þar með af vergangi
· einhver riddari á hvítum hesti gæti boðið mér að koma til fjarlægra landa, fjarri öllu gumsinu hér
· riddarinn gæti elskað mig
· ég gæti vaknað

Stundum er manni nú ekki alveg viðbjargandi

Ég veit ekki hvað gengur að mér, þó ég sé bara hreinlega lúin á sál og líkama í dag þá eru fiðrildin engu að síður enn til staðar. Nema í dag eru þau ekki flögrandi grallarar sem kítla mig í magan og kalla á smá gleðiblandið ergesli. Núna eru þau nagandi sníkjudýr sem eru að gera mig vitlausa. Ég lá í hvílu í nótt en hvíldist ekkert. Ég snéri mér í sífellu til að reyna að forðast ásókn fáránlegra þanka. Einhverju lýkur í dag!

Mig langar ekkert núna eins mikið og að plana brottför af þessu landi – snúa baki við allt í einhvern tíma og halda á slóð einhvers, í raun hvers sem er – bara ef það er ekki þetta. Kannski eru fleiri ástæður en þetta stanslausa flóð vandamála í heimahögum sem eru að kalla fram þetta hjá mér – kannski langar mig bara að elta eitthvað. Það er miðvikudagur og eitthvað fer í dag!

Stundum tekur maður öllu nýju svo sauðslega fegins hendi. Eftir viku gleymist hins vegar þetta nýja sem fór og eftir stendur vanrækslan við allt þetta gamla góða - kannski þetta sé bara eitthvað sem maður ætti að tyggja ofan í sig!

Eitthvað breytist í dag!

það er eitthvað að mér - ég lá í alla nótt og hugsaði! ég hugsa ekki, ég á ekki einu sinni svona mikið til að hugsa um. Svo er ég bara með fáránleg fiðrildi í maganum sem ég get ekki kunnað nokkur skil á - hvað eru þau að gera þar?

það er bara ekki neitt spennandi að gerast í lífi mínu til að réttlæta svona fávitaskap.

Mig langar til útlanda - ég er með leiða og svo kann ég ekki að laga auglýsinguna sem klístrast alltaf yfir allt sem ég skrifa.

Ég hef líka ekkert að gera, ég á hvergi heima og ég er búin að sofa í 4 rúmum síðustu fjórar nætur og ég hef ekki hugmynd um hvar ég kem til með að sofa í nótt.

ég auglýsi hér með eftir náttstað...

Hvernig eignast fólk svona dásamleg börn?


Ég get svarið það, ég held að foreldrar mínir hljóti að vera með afbrygðum jarðbundið fólk – hvernig geta þau ekki hafa ofmetnast yfir mætti sínum til að geta framúrskarandi króga? Við erum öll svo falleg og settleg að mig skortir samlíkingar.

Þegar kom að því að þessi fagri hópur (Elsa systir er hér undanskilin, hún var bara ekkert á svæðinu) hóf að taka sig til fyrir brúðkaupið á laugardag þá spígsporaði Belli bróðir um gólf eins og rogginn hani. Hann var svo mjór (??) að hefði hann staðið upp þegar brúðurin gekk inn kirkjugólfið þá hefði hann skyggt á hana. Svo þegar kroppurinn fór að reyna að troða sér í vestið við sparibuxurnar, sem hann með ótrúverðugum hætti náði að hneppa neðan við vömbina, þá var nú litlu systur hans allri lokið og ég er enn að kaupa það að ég hafi einhverntíma hætt að hlæja. Kannski það hafi lækkað í mér rostann að þegar ég fór að klæða mig þá passaði ég ekki í neitt heldur. Og fötin mín voru í mesta lagi mánaðar gömul. Ég þurfti (og ég tek út fyrir að játa þetta á svo opinberum vettvangi) að leggjast á rúmið og hálf líða útaf á meðan rennilásnum var þvingað upp þennan digra kvið. Við vorum svo sæt þarna saman, rúllupylsan og haninn! Ég þakka guði fyrir að Maggi (stærri bróðirinn) klæddi sig ekki fyrir mínum augum – fötin mín hefðu sprungið utan af mér ef ég hefði þurft að horfa upp á það.

Þegar ég settist við hliðina á Irene mágkonu minni þá var engin góð leið til að sjá það út hvor okkar væri lengra gengin – og hún á að eiga í september.

En þó við séum svona fjallmyndaleg svo eftir sé tekið þá hverfur það fyrir munnsöfnuði okkar. Hver er að horfa á fellingar hingað og þangað þegar þetta lið fer að tala. Ég er alveg búin að sjá það af hverju það eru bara útlendingar sem heillast svona rosalega að mér – ég hef ekki eins ljótan orðaforða í ensku og í íslensku. Þó ég kunni, svona nokkurn vegin, að hóta því að rota mann og annan með snípnum á mér þá hljómar það bara ekkert eins soralega á ensku – það þótti eiginlega bara hálf krúttlegt. En íslendingar gráta undan mér. Svo hver bíður í það þegar við systkinin komum saman og förum að etja kappi hvert við annað í svívirðingum og ógeðissnilld?

Mamma og pabbi mega vera svo stolt.

útkoman úr þessu prófi sem ég asnaðist til að taka er tileinkuð Bjarna kærasta.

maður hálfskammast sín nú samt fyrir að vera að koma svona upp um veiku púnktana sína... en hvaða hvaða... læt þetta flakka engu að síður

You need a boyfriend in the worst way.

You’re horny, lonely, and looking for love.

Without a man by your side, you’re adrift.

Alone on the sea without any oars.



In high school, you always had a date to the dance...

And that’s how you continue to live your life.



But this doesn’t make you co-dependent or a "yes-girl."

Au contraire.

It just means you know how to snag a man when you want one.



You date, Girl!



Do You *Need* a Boyfriend?

More Great Quizzes from Quiz Diva

Ég svaf yfir mig í dag

Því er ég falleg og geðgóð á þessari stundu. Ef frá er talið gærkvöldið, þegar þynkan var farin að segja verulega til sín, þá var þessi helgi andskoti vel heppnuð og fín.

Að sjálfsögðu mistókst óvænta partýið sem við héldum Evu, eftir að hafa beðið eftir henni í hálfan annan tíma, öll veltandi upp nýjum leiðum til að lokka hana til okkar, þá var hún ekkert hissa – að sjálfsögðu löngu búin að sjá í gegnum okkur. Þetta var annars alveg ágætis gathering þótt mér hafi mistekist sú áætlun mín að drekka sem minnst þar sem ég ætlaði ekki að vera ljót í brúðkaupinu daginn eftir. Áður en ég vissi af hafði mikið vodka hlaup runnið niður í vömb mína og vodka flaskan hafði fengið að fara á loft helst til of oft. Þá fannst mér kominn tími á að kíkja á neðri hæðina í partý þar sem ég fékk að marinera innifli mín með landa. Ég var svo sæt þegar ég var sótt til þess að halda inn á ísafjörð.

Í sjallanum var fyrsta fólkið sem ég rakst á bræður mínir og írinn sem ég var búin að heilla svo ofboðslega upp úr skónum. Einhvernvegin endaði ég á spjalli með honum allt kvöldið og fór nú bara vel með okkur þrátt fyrir allan heimsins ljótleika fyrr um daginn. Ég fékk svo far með bræðrum mínum heim og get ég með stollti sagt að ég grætti þá báða með viðbjóðslegum munnsöfnuði. Það var fyrir bestu svo þegar ég skreið upp í rúm til Evu að kúra.

Mikil leið mér illa þegar ég reis svo daginn eftir – ég gat ekki með nokkru móti talið sjálfri mér trú um að ég yrði annað en ljótust í brúðkaupinu. En til allrar hamingju byrjaði athöfnin ekki fyrr en klukkan fimm svo ég hafði alveg nægan tíma til að jafna mig aðeins. Athöfnin var mjög fín og tókst mér að komast nær klakklaust í gegnum þessa kirkjuheimsókn mína – það er svo sannalega til frásögu færandi. Ég fékk örlítið hóstakast svona síðasta korterið eða svo – tók enginn eftir því.

Svo var haldið beint í veislu. Byrjaði á skemmtilegum leik sem fól það í sér að tölta um salinn og lesa á nafnspjöld við sætin til þess að finna út hvar maður ætti nú að planta sér. Hjá hverjum sat ég nema Kyle! Það var bara gaman að því – náði að sannfæra hann á fimm mín. um að ég væri snargeðveik. Missionið mitt þetta kvöld mistókst því miður aðeins, ég hafði ákveðið að tala aðeins við útlendinga en sat svo hjá Ragga og Kjartani svo það klikkaði smá. En að sjálfssögðu fór ég engu að síður á kostum með alla þessa íra í kringum mig. Ég kjaftaði við báða bræður Gareths allt kvöldið og konu þess eldri – hún er sko í uppáhaldi hjá mér því hún sagði að enskan mín væri með þeirri betri sem hún hafði heyrt... það var nú hálfu markmiði náð sko. Eins fór ég á kostum með nýju fjölskylduna hennar Evu og eru hjónin bæði búin að bjóða mér að koma og vera, sögðust jafnvel hlakka til – hvað get ég sagt? Ég var bara svona líka heillandi þetta kvöld.

Þegar langt var liðið nærri nóttu hélt ég af stað með Andrew, bróður brúðgumans, í parý þar sem ég þrátt fyrir ítrekaðar yfirlýsingar sofnaði uppi í barnarúmi. Eða, ég vaknaði allavega þar morguninn eftir og var mér þá tjáð að ég hafi sofnað á sófanum en Kyle bjargað mér inn í rúm vegna tveggja manna stóðu yfir mér og höfðu það að vondum leik að pota í tútturnar á hrjótandi manneskju.

Það var nú fínt að vakna þarna morguninn eftir, fullt hús af brennivíni svo það var ekkert að gera nema halda áfram að sötra. Liggja svo bara uppi í rúmi og hafa gaman – halda vöku fyrir Kyle og svona – fólk getur skiljanlega ekki annað en elskað mig.

Um fimmleitið fór ég svo með Halldóru nýgiftu inn á flugvöll að kveðja fólk sem var að fara. Þar á meðal var Evan mín sem núna er komin til þýskalands :-( ...

Það var ömurlegt að kveðja og grenjaði ég svo mikið þegar ég fór með Bjarna og Rögnvaldi að þeir gerðu allt til að hugga mig. Það má kannski segja að þetta hafi allt farið á besta veg þar sem ég hafði upp úr krafsinu kærasta. Við erum nú enn býsna glatað par – ekki farin að skransa eða neitt... en við skulum bara bíða og sjá.

Horfðum svo á vídjó í gærkvöldi, ég, Dibba, Rögnvaldur og Bjarni Kærasti. Við kíktum að Jackass og ég er nú bara hissa á því að ég sé enn á lífi. Ég hló viðstöðulaust alla myndina og mig sárverkjar í magan í dag.

Fékk að gista heima hjá Rögnvaldi, hrökklaðist upp á klósett klukkan tvö og ældi eins og múkki – er timbruð í dag og úrill.

En það er allt í lagi því ég á kærasta.

Ég er svo mikill endemis ekki sem helvítis klaufi

Í hádeginu hitti ég írann sem mér hefur verið úthlutað fyrir brúðkaupið – I think it’s safe to say að fólk þarf ekki að hafa miklar áhyggjur af því að hann ílengist hérna mín vegna. Djöfull var ég ómótstæðilega guðdómleg þegar hann álpaðist heim. Ég lá svo makindaleg í lazy-boynum hans pabba þegar ég heyri einhvern íra biðja um Bella bró, ég taldi nú bara nokkuð víst að þetta væri Gareth svo það hvarflaði aldrei af mér að fjarlægja mestu hamborgaraleifarnar af smettinu á mér eða loka skoltinum á hálftuggðar franskarnar sem veltust um í kjaftinum á mér, með tilheyrandi óhljóðum sökum ofáts. Mér datt heldur ekkert í hug að hafa mig hæga í ropinu eða draga teppið nær þessu úfna höfði mínu til að fela sem mest af matseðlinum sem ég var búin að klína framan á hvíta vinnubolinn minn – pena stelpan í bankanum sagði einhver (áður en viðkomandi kjökraði undan rauninni). Ég heyrði svo einhvern pukrast fyrir aftan mig og reka svo upp hlátur í því sem hann segir “you’re just relaxing, I see” . Svo sorglega viss í minni sök, að þetta sé bara Gareth sem margoft hefur séð hvað ég get verið ljót, snéri ég mér við,lét skína í franskarnar og hugðist henda frá mér einhverri snilld – eitthvað fór nú lítið fyrir henni. Og eitthvað fór nú lítið fyrir því held ég að þessi maður hafi fallið fyrir mér. Ég frussaði aðeins framan í Kyle sem stóð þarna agndofa yfir þessum forkunnarfagra kvendi. Ég meina ekki svo að skilja að ég hafi eitthvað verið heilluð af þessu ráðabruggi og eitthvað búist við að vilja gera eitthvað í því – en maður veit notla aldrei. Fyrr en núna kannski...

Svo fór ég á klósettið áðan í fínu nælonsokkunum mínum, eins og ég klæðist á hverjum degi, og hvað gerðist? Ég tróð auðvitað hendinni í gegn og nú er ég með lykkjufall frá nára og niður á tær... ekki eitthvað svona einfalt sem maður léti kannski sjá sig dauðan með... nei prófið svona átta heilar línur... ég er svo sæt. Needless to say þá hef ég ekki staðið upp frá borðinu mínu eftir þessa klósettferð.

Með minni heppni er ég með homeblest í andlitinu og mæti einhverjum fola svona á leiðinni heim.

Men i'm getting old


Hvað gerðist? Og hvernig gerist svona? Ég man að fyrir svo fáránlega stuttum tíma (mér finnst að það hafi verið í gær) var ég örmagna á sál og líkama í vinnunni að væla það hve ömurlega langt væri til næstu helgar – rétt í þessu leit ég upp og það var kominn annar föstudagur. Ekki að ég sé að kvarta, það veit guð að ég er ekkert að nenna að vera í vinnu þessa dagana, en áður en ég veit af verður kominn desember og ég verð orðin tuttugu og tveggja.

Tíminn flýgur og flýgur. Fullkomlega meðvitaður um það að ellin sé að ná í rassgatið á manni, og að maður sé ekki búin að afreka skít á þessum allt of mörgu árum, gerir maður samt aldrei neitt í hlutunum. Ég veit að maður flýr ekkert fjárans ellina en maður gæti nú reynt að mæta henni með reisn – fullur af lífsreynslu og afrekum. En andskotinn að maður nenni eitthvað að hlunkast upp úr sófanum til að gera hluti.

Þegar ég var púki gerði ég lista yfir hluti sem mér þótti víst að ég yrði búin að upplifa þegar ég yrði TUTTUGU ára (sem mér fannst bara fáránlega mikið af árum). Ég á auðvitað ekki þennan lista lengur en ég get rétt ímyndað mér hvað það er margt á honum sem ég get ekki x-að við. Nú er spurning hvort maður eigi að gera annan lista til að ramma inn og virkilega reyna að krota helling af x-um á.



Þegar ég verð þrítug verð ég búin að:

Eiga minnst einn kærasta
Eignast allavega einn krakka
Ná mér í minnst eitt BA-próf
Ákveða hvað ég ætla að gera við líf mitt
Flytja út frá mömmu og pabba
Kaupa mér rúm
Prjóna heila flík sjálf
Læra að sjóða hrísgrjón og kartöflur
Læra að éta kartöflur
Sætta mig við það að ég var komin með hrukkur fyrir tvítugt
Komast yfir það að vera ekki í menntaskóla lengur
Fækka fylleríum mínum um allavega helming – niður í einu sinni í viku
Skilja af hverju það var sniðugt hjá mér að líftryggja mig
Gráta yfir bíómynd
Fara til Brasilíu, egyptalands, kýpur og kína, japan eða taílands
Læra að meta sólina
Læra að fara með peninga
Hljóta viðurkenningu fyrir eitthvað frábært afrek (long shot – I know)
Upplifa heila viku án þess að villast
Klára sjótímana mína svo ég fái skipstjórnarréttindin
Komast yfir flughræðslu
Sanna mig fyrir fólki sem heldur að ég sé í alvörunni heimsk
Sýna að það er bara þetta fólk sem er heimskt
Læra tvö tungumál til viðbótar
Læra tvær nýjar setningar á frönsku
finna allavega eina rómantíska hugsun í mér
Breytast í gyðju...


Þetta er sennilega ekki tæmandi listi – allavega ætla ég að hafa hann opinn enn um sinn, ji minn hvað ég þarf að fara að demba mér í hlutina!

Það er svo fínt uppi á Bolafjalli

Þótt slóðinn þangað upp sé ekki öllum heillandi finnst mér æðislegt að skutlast þangað upp, bæði finnst mér rúnturinn notalegur og svo er útsýnið, frelsið og eilífðin þarna uppi meiri en maður, á nokkrum öðrum stað og tíma, getur skilið. Að standa svona á hjara veraldar og sjá ekkert nema fegurð heimsins á meðan maður finnur ferskan andvarann leika um sig og hlustar á bergmál hvellanna þegar steinar hrapa niður í hið óendanlega.

Suma daga vildi ég eiga mér hús á svona stað. Samt ekki alveg þarna þar sem bílar koma og fara í sífellu, aðeins fjær, þó þannig að ég sjái agndofa áhorfendur stórbrotna lands míns en þeir sjái mig ekki. Svo vildi ég að í hvert sinn sem rolla villtist þangað upp þá gæti ég skotið hana, fleygt henni á tein og rúntað svo til byggða, á þyrlunni minni, að sækja vini mína í frábært grillpartý. Eftir matinn gætum við svo dansað í hæstu hæðum og velt okkur upp úr dögginni á grasinu sem loksins er farið að spretta þarna því ég er farin að skjóta allar rollufrekjurnar.

Svo þegar fer að snjóa þá vil ég taka þyrlu mína til byggða, sækja frændur mína og fara til Brasilíu þar sem við lifum eins og kóngar (og ein drottning) fyrir skít og kanil.

Þessi helgi var nú eitthvað meira en lítið kostuleg

Það var fínt að hanga bara í bænum á föstudagskvöldið og hafa það kósý – það var öllu verra hvað ég varð allt í einu ölvuð og heimsk og til í apapör. Gaman að þessu samt – þetta verður seint toppað.

Laugardagurinn var langur og allt of viðburðarríkur til að ég hafi orku í að þylja hann í huganum einu sinni enn og hvað þá fara að ræða hann. Ég kynntist bræði sem ég vissi ekki að ég ætti til og missti nýfengna trú mína á samböndum – back to being bitur og fer því biblía biturmanna senn í prentun eins og til stóð lengi vel.

Fram að þessu var nú samt helvíti gaman bara og fékk ég að eiga töluvert mikið í Tinnu minni Ágnús þessa kvöldstund – komdu bara aftur til mín Tinna – það er allt of hljótt hérna núna þó stormur hljóti að skella senn á.

Ég er hrikalega syfjuð og er það að bitna stórlega á skrifum mínum svo það er líklega best að láta staðar numið...

First things first

Ég lofaði því víst að nota næstu færslu til að bæta ungri stúlku það upp að hafa einhvernvegin aldrei verið nefnd í Ólafsvíkur færslunum mínum. Kannski hún hafi kúplast út úr allri umræðu af einhverri af eftirtöldum ástæðum:


* Hún kom ekki keyrandi með okkur og var því hvorki sigurvegari né tapari
* Ef ekki væri fyrir sláandi fegurð hennar færi ofboðslega lítið fyrir henni, því hún er afar stillt og prúð
* Hún eyddi mun meiri tíma í að hlaupa undan girnd karlmanna en í að hanga með okkur

Fyrir hvaða ástæðu sem það var þá þykir mér nú ósköp leiðinlegt að hafa ekki minnst á hana fyrr. Tinna mín þú er alveg ágæt (í mínum bókum er það sko mjög gott, því ég er svo gamaldags) og var það einkar fróðlegt að fylgjast með því hvernig þú virkar sem segull á allt karlkyns – sennilega hef ég ekki talað um þetta strax fyrir sakir hreinnar og klárrar afbrýðissemi.

Ég verð nú að fleygja því hér með að það var nú ekki síður gaman að fylgjast með þér núna um helgina – sóðastelpa! En þessi var vissulega vel ættaður eins og fleiri...

Jíííííhaaaaaa, er í fríi í borg dauðans - það er fínt. Á að mæta bráðum í flug til að komast heim að leika við Tinnu - það er fínt. Er að drekka bjór svo ég verði ekki of hrædd í flugi - það er fínt. Það er grenjandi rigning og vélan á örugglega eftir að slæda eins og mófó þegar/ef hún lendir á ísó - það er fínt. Mig langar í pizzu - það er fínt!

Mig langar að pússa kústskaftið mitt og fljúga á brott



Stundum á ég enga ósk heitari en þá að leggja land undir fót niður í kyndiklefa þar sem ég gæti pússað kústskaftið mitt og svo þaðan flogið á brott til marka tveggja heima. Þess forna heims fjölkyngis og galdra, þar sem ég get iðkað allt mitt óáreitt, og þessa heims hér.

Ég vil ekki yfirgefa þennan heim með öllu, þar sem ég er yfir allt og alla hafin – magnaðari en nokkur önnur sála en mikið væri gott að fá frí frá yfirburðum og lotningu almúgalýðs. Hverfa aðeins á fornar slóðir og hafa það rólegt í smá tíma sem nánast aðeins hver annar meðalskussi.

En í þessum heimi er það bara ekkert lengur móðins að fljúga um á kústskafti, það er beinlínis illa séð af hinum fáfróða almenna íbúa þessa heims. Ólmur vill hann þó eiga fleiri tonna svífandi stálflykki til einkanota þar sem hann getur horft á nýjustu rómansvelluna á DVD á meðan hann talar í rándýran síma sem tekur líka myndir.
Mér finnst þetta ekki flottara en að þeysast um heima og geima, þá meina ég það bókstaflega - heima á milli, á vel fægðu kústskafti, hola sér svo niður í skógarrjóðri þar sem maður bruggar seið sem sýnir manni allt sem maður vill sjá.
Maður sér raunveruleikann og óveruleikann eftir eigin geðþótta, þú ræður sjálfur endinum og söguþræðinum öllum. Á meðan kjaftar þú svo við fólk í gegnum hugskeyti og hendir álögum um alla veröldina eins og þig lystir.
Af hverju samt að ráða endinum sjálfur? gæti margur spurt sig.

Vegna þess að vissulega getur vissan komið á óvart, vissan er heimsmeistari í að klæða sig upp sem óvissu og þær tvær saman leika mann sífellt grátt eins og skuggalega líkir tvíburar sem báðir hverfa upp í tré, eftir prakkarastrik annars, og benda svo hvor á annan.

Það er mun æðra takmark að vita það sem sjálfur veit en það sem enginn veit. Þegar ég veit vissu mína frá óvissu, vini mína frá fjendum, kyrrð mína, ró og gleði frá angist og taugatrekkingi þá má ég sátt við sitja. Og þó ég sækist enn í spennu og af og til óvissu þá verður það minn innri friður, minn styrkur, mitt vopn að þekkja rétt frá röngu, gott frá illu, mig frá þér. Í hinum forna heimi er allt þetta svo mikið léttara en hér, á tímum efnishyggju, undirferla og eiginhagsmunapoti. Ekki svo að skilja að þetta sé ekki til hinu megin en þar veit maður hverjir breyta rangt og það sem meira er þeir sem breyta rangt vita að þeir gera svo.

Ég breytti sjálfsagt rangt með að stökkva upp á kústskaftið og nýta mér þar með alla yfirnáttúrulegu hæfileika mína – en núna er ég hér, svo hvað veit ég?

Og svo var komin laugardagur


Hvílík snilld að mæta í ríkið þeirra Ólsara. Það er á neðri hæð í reisulegu heimahúsi ásamt barnafataverslun. Varla var mér stætt þegar þar inn var komið því þetta var jafnvel fyndnara en í Grindavík þar sem ég greip vodka úr hillunni við hliðina á Andrésblöðum og litabókum fyrir púka. Við versluðum þarna ábót á bjórinn okkar og svo var haldið aftur upp á tjaldstæði þar sem ég fékk mér smá sopa af birgðunum – bara svona til að tryggja að það væri alveg örugglega allt í lagi með þetta.

Skyndilega fékk einhver þá snilldarhugmynd að fara á Stykkishólm í sund – djöfull leist mér allavega vel á að komast í sturtu svo ég skellti mér með. Sömu sögu var að segja um alla aðra nema Bjarna (sem við köllum nú Palla). Mikið get ég ímyndað mér gleðiglott á sjálfri mér ef ég vaknaði í bæ þar sem ég þekki ekki hræðu, allt fólkið sem ég kom með á bak og burt, ég peningalaus, símalaus og bíllaus. Ég held að ég hefði ekki alveg verið sátt við þetta fólk – en hann Palli tók þessu með stóískri ró og lá bara sáttur inni í tjaldi þegar við komum aftur klukkan rúmlega fimm eða eitthvað.

Annars var fínt á Hólminum. Ég sofnaði í aftursætinu og rumskaði ekki fyrr en allt fólkið kom til baka úr sundinu. Þau stukku yfir í át á meðan ég fór þarna inn og fékk út af fyrir mig einar tuttugu sturtur til að hlaupa á milli – það var ógeðslega gaman. Það eru svona hreyfinemar á veggjunum sem ræsa sturturnar og Mæja flókna sál sem er mjög erfitt að skemmta gat fundið upp svo marga leiki að þessum nemum – hef sjaldan skemmt mér jafn vel við að baða mig. Þegar ég var orðin svona nokkuð strokin og fín fór ég upp og hitti Rúnar tjaldstæðismaster og kjaftaði við hann í smá stund – alltaf jafn sætur þessi kútur.
Dibba – sem mér segir nú hugur um að hafi ekki verið alveg fullkomlega edrú kom á Hexíu minni og sótti mig og færði yfir á fimm fiska, þar sem ég borgaði 1.100 krónur fyrir súpu og tók flottasta veitingahúsarop sem ég hef tekið langalengi. Ofboðslega vorum við ekkert að drífa okkur – eins og Palli hafi hreinlega verið gleymdur.

Laugardagskvöldið fannst mér langt um betra en föstudagskvöldið. Þótt ekkert hefði gerst annað en þ